Audrey Horne:«Το να παίζεις μουσική λες και είμαστε στα 70s έχει ενδιαφέρον για δέκα λεπτά»

Εδώ και περίπου 20 χρόνια, οι Audrey Horne παραμένουν σταθερά ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, μέσα από όλες τις διαφορετικές μουσικές διαδρομές που έχουν ακολουθήσει. Ξεκίνησαν με μια πιο μοντέρνα-alternative heavy προσέγγιση στα πρώτα τρία (καταπληκτικά) τους άλμπουμ, συνέχισαν με μια πιο ευθέως hard rock κατεύθυνση στα "Youngblood", "Pure Heavy" και "Blackout" και τώρα, με το όγδοο άλμπουμ τους, φαίνεται να συνεχίζουν με την πιο 80s hard rock & heavy metal προσέγγιση που παρουσίασαν στο "Devil's Bell". Όμως, όπως πάντα, δεν μένουν στάσιμοι, γράφοντας με τον δικό τους, φρέσκο και μοναδικό τρόπο και παραδίδοντας για ακόμα μια φορά ένα φανταστικό άλμπουμ, όπως το "Achilles".

Φυσικά, δεν μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να μιλήσω με τον Toschie -έναν από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους στον χώρο της μουσικής- και να τον ρωτήσω για όσα περισσότερα πράγματα γίνεται, σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση του συγκροτήματος, το πώς καταφέρνουν να αλλάζουν χωρίς ουσιαστικά να… αλλάζουν και φυσικά για τη δημιουργία του "Achilles" και τα τραγούδια που περιλαμβάνει.

Όπως είναι λογικό, όλα αυτά τα ερωτήματα που είχα - αλλά, κυρίως τα ενδιαφέροντα πράγματα και οι ιστορίες που είχε να μοιραστεί μαζί μας ο Toschie - δεν θα μπορούσαν να χωρέσουν σε μία τυπική συνέντευξη, γι' αυτό χρειάστηκε λίγο παραπάνω χώρος. Κάποια πράγματα χρειάστηκε να μείνουν απέξω, όπως το γιατί ίσως δεν είναι η καλύτερη ιδέα, αν κάποια στιγμή έρθουν στη χώρα μας, να παίξουν στο Metal Union του Αγρινίου, αλλά σε κάθε περίπτωση μπορείτε να ετοιμαστείτε για ένα μακροσκελές ανάγνωσμα που αξίζει απόλυτα τον χρόνο σας.

Όπως τον αξίζουν και οι ίδιοι οι Audrey Horne γενικότερα!

Χαίρετε κύριε!

Πώς είσαι Toschie;

Καλά είμαι. Εσύ πώς είσαι;

Καλά είμαι κι εγώ. Σκεφτόμουν ότι είναι μάλλον περιττό να σου λέω πόσο χαίρομαι κάθε φορά που έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε.

Κι εγώ το ίδιο.

Ακόμα περισσότερο, γιατί συνήθως συμπίπτει με την κυκλοφορία ενός νέου άλμπουμ των Audrey Horne, που είναι από μόνο του αφορμή για χαρά!

Ωραία, ωραία!

Πώς πάνε λοιπόν τα πράγματα, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και μέσα στο συγκρότημα;

Πάνε καλά. Το συγκρότημα πάει καλά. Είμαστε όλοι αρκετά απασχολημένοι με διάφορα πράγματα. Σε προσωπικό επίπεδο γίνεται λίγο πιο περίπλοκο να βάλεις τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους, ενώ είσαι σε συγκρότημα, γιατί ο καθένας έχει πολλά πράγματα να κάνει και στην προσωπική του ζωή. Αλλά είμαστε όλοι καλά, και το συγκρότημα είναι καλά. Και πιστεύω πως καταφέραμε να φτιάξουμε ένα καλό άλμπουμ.

Ναι, το καταφέρατε.

Το έχεις ακούσει;

Φυσικά. Θα μιλήσουμε γι' αυτό αργότερα. Έχω πάρα πολλές ερωτήσεις σχετικά, αλλά η ουσία είναι ότι είναι εξαιρετικό όπως πάντα. Και σκεφτόμουν ότι θα ήμουν ένας pretty little liar αν έλεγα ότι δεν μου αρέσει…

Δεν σου άρεσε αυτό το τραγούδι;

Όταν δουλεύεις πάνω στα τραγούδια για τόσο μεγάλο διάστημα, κάποια στιγμή φτάνεις σε ένα σημείο που αμφισβητείς τη δουλειά σου

Θα ήμουν ένας pretty little liar αν έλεγα ότι δεν μου αρέσει το άλμπουμ…

Α! Νόμιζα ότι είπες πως δεν σου αρέσει αυτό το τραγούδι. Χαίρομαι που δεν είσαι ψεύτης! (γέλια)

Είμαι χαρούμενος με το άλμπουμ. Το θεωρώ καλό. Είναι πάντα δύσκολο να δημιουργείς ένα άλμπουμ, γιατί μπαίνεις τόσο βαθιά στη διαδικασία και δουλεύεις τα τραγούδια για τόσο μεγάλο διάστημα -τα ηχογραφείς, τα μιξάρεις, τα ακούς και τα ξανακούς- που κάποια στιγμή φτάνεις πάντα σε εκείνο το σημείο όπου ξεκινάς να αμφιβάλλεις και λες «Είναι πραγματικά τόσο καλό ή είμαστε οι μόνοι που το θεωρούμε καλό γιατί έχουμε βυθιστεί τόσο πολύ μέσα του;». Όμως όποιος το έχει ακούσει, του έχει αρέσει. Οπότε μάλλον είναι καλό άλμπουμ.

Κάποιες φορές, επειδή είμαι δηλωμένα μεγάλος θαυμαστής των Audrey Horne, προσπαθώ να προκαλέσω τον εαυτό μου, ώστε να δω αν είμαι αντικειμενικός με κάθε νέο άλμπουμ που βγάζετε. Όμως τα σχόλια που έχω πάρει από άλλα παιδιά στο site μας που το έχουν ακούσει -και δεν είναι απαραίτητα τόσο μεγάλοι θαυμαστές των Audrey Horne όσο εγώ- είναι ότι είναι όλοι ενθουσιασμένοι. Ίσως και περισσότερο σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ…

Ναι, πιστεύω ότι αυτό είναι το καλύτερο άλμπουμ που έχουμε κάνει εδώ και καιρό. Είμαι περήφανος για το "Devil's Bell", αλλά εκ των υστέρων υπάρχουν μερικά πράγματα σε εκείνο το άλμπουμ που δεν με χαροποιούν τόσο. Γενικά, όμως, το θεωρώ καλό άλμπουμ. Είναι αυτό που είναι, το κυκλοφορήσαμε και είμαι περήφανος για αυτό. Αλλά μετά καταλήγεις πάντα να λες, «Ίσως έπρεπε να το αλλάξουμε αυτό, ίσως έπρεπε να αφήσουμε έξω αυτό το τραγούδι. Ίσως έπρεπε να βάλουμε άλλο τραγούδι», όλα αυτά. Αλλά δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι έτσι, γιατί το άλμπουμ είναι πια εκεί έξω.

Κάθε φορά η υπερηφάνειά μας υπερτερεί και πρέπει να φτιάξουμε το καλύτερο άλμπουμ που μπορούμε

Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι έχετε βγάλει ποτέ κακό ή μέτριο άλμπουμ. Οπότε είναι μάλλον θέμα λεπτομερειών ή προσωπικού γούστου του ακροατή, ως προς τι προτιμά περισσότερο σε αυτό ή σε εκείνο το άλμπουμ. Πάντα όμως παραδίδετε κάτι ποιοτικό, και πάντα έχω μια αίσθηση σαν να λέω, «Έτσι γίνεται. Ξέρουμε τι κάνουμε με το προσωπικό μας».

Ναι, το ελπίζω. Όταν φτιάχνουμε ένα άλμπουμ, δεν λέμε ποτέ «Ας γράψουμε απλά ένα άλμπουμ. Αν δεν είναι το καλύτερο άλμπουμ, δεν πειράζει. Ας βγάλουμε απλά ένα άλμπουμ». Η υπερηφάνειά μας παίρνει τον έλεγχο και πρέπει να φτιάξουμε το καλύτερο που μπορούμε, όπως υποθέτω κάνουν οι περισσότεροι καλλιτέχνες.

Όμως, κρίνοντας από βιογραφίες που έχω διαβάσει αλλά ακούγοντας και κάποια άλμπουμ, υπάρχουν πάντα συγκροτήματα με μεγάλες καριέρες που ξαφνικά βγάζουν ένα άλμπουμ στο οποίο είναι φανερό ότι έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους. Πιο μετά ενδεχομένως το ξαναβρίσκουν και ξαναρχίζουν να γράφουν καλά άλμπουμ. Αλλά κάποια συγκροτήματα απλά χάνουν το ενδιαφέρον τους και βγάζουν ένα κακό άλμπουμ και μετά ένα ακόμα κακό άλμπουμ και μετά από λίγο τα παρατάνε, γιατί συνειδητοποιούν οι ίδιοι ότι δεν έχει νόημα να συνεχίζουν.

Δεν είχαμε ποτέ hit single. Κι ούτε πρόκειται να έχουμε ποτέ hit single. Απλά φτιάχνουμε καλά άλμπουμ. Αυτό θέλουμε να κάνουμε

Μπορεί επίσης να συμβεί επειδή αφενός υπάρχουν συμβατικές υποχρεώσεις, αφετέρου ίσως τα πράγματα εσωτερικά στο συγκρότημα δεν είναι καλά ή δεν υπάρχει η έμπνευση. Είναι μια δύσκολη ισορροπία, αλλά πρέπει να παραδώσεις κάτι έχεις συμβόλαιο. Οπότε καμιά φορά αυτός ο συμβιβασμός μπορεί να μην καταλήξει και τόσο καλά. Και το καταλαβαίνω. Όμως δεν βλέπω αυτή τη βιασύνη σε καμία από τις κυκλοφορίες σας μέχρι στιγμής.

Όχι, δεν το είχαμε ποτέ αυτό. Πιστεύω υπάρχουν κάποια πράγματα που μας βοηθούν. Το ένα είναι ότι μοιραζόμαστε όλα τα χρήματα εξίσου, ανεξάρτητα από πού προέρχονται. Είτε είναι από merchandise, είτε είναι κάποιο θέμα πνευματικών δικαιωμάτων, ό τι κι αν είναι τα μοιραζόμαστε όλα δια πέντε. Αυτό είναι καλό γιατί έτσι εξαλείφεις το θέμα των χρημάτων, το οποίο για πολλά συγκροτήματα γίνεται μεγάλο ζήτημα.

Το άλλο σημείο είναι ότι έχουμε πολύ καλή συμφωνία με τη δισκογραφική, η οποία είναι πολύ καλή εταιρεία. Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε. Έχουμε πολλή ελευθερία. Κάθε φορά που φτιάχνουμε ένα άλμπουμ, δεν μας ρωτάνε για τη μουσική του κατεύθυνση. Μας ρωτάνε μόνο «Πότε σκοπεύετε να φτιάξετε νέο άλμπουμ;» κι εμείς απαντάμε «Ξεκινήσαμε την ηχογράφηση». Ή «Θα ξεκινήσουμε τώρα την ηχογράφηση». Και μετά δεν ακούν το άλμπουμ μέχρι να είναι έτοιμο. Αυτό μας δίνει την ελευθερία να κάνουμε τα πράγματα με τον δικό μας τρόπο. Οπότε δεν χρειάζεται να κάνουμε συμβιβασμούς. Δεν νιώθουμε ποτέ σαν να πρέπει να παραδώσουμε κάτι συγκεκριμένο.

Αν είσαι ένα μεγάλο συγκρότημα, η δισκογραφική συχνά θα σου βάζει πίεση. Πρέπει να παραδώσεις ένα hit single. Εμείς δεν είχαμε ποτέ hit single. Κι ούτε πρόκειται να έχουμε ποτέ hit single. Απλά φτιάχνουμε καλά άλμπουμ. Αυτό θέλουμε να κάνουμε. Οπότε δεν υπάρχει καθόλου πίεση από τη δισκογραφική. Έχουμε απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία, κι αυτό βασικά το κάνει πιο εύκολο να γράφεις καλή μουσική.

Όσον αφορά το hit single, οι εποχές έχουν αλλάξει. Μπορεί μια μέρα να δεις έναν TikToker να ανεβάζει ένα από τα τραγούδια σας και ξαφνικά να γίνεται hit single, δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Ή κάποιος influencer στο ίντερνετ να ανακαλύψει το "Youngblood" και ξαφνικά να λέτε «Τι έγινε τώρα;».

Έτσι σχεδιάζουμε να βγάλουμε χρήματα μακροπρόθεσμα. Κάποια στιγμή θα ανταμειφθούμε, θα έχουμε ένα hit στο TikTok και τα λεφτά θα τρέχουν...

(γέλια) Μπα, είστε πολύ ντεμοντέ. Περιμένετε κάτι τύπους σαν εμένα να σας αγαπάνε μέχρι το κόκκαλο. Και ευχόμαστε να είμαστε πολλοί παρά λίγοι. Πιστεύω αυτός είναι ο δικός σας δρόμος.

Ναι!

Αλλάζουμε χωρίς να αλλάζουμε, ουσιαστικά

Κάτι που πραγματικά με εντυπωσιάζει, σχεδόν κάθε φορά και ιδιαίτερα με αυτό το άλμπουμ, είναι ότι έχω την αίσθηση πως ως συγκρότημα αλλάζετε χωρίς ουσιαστικά να... αλλάζετε. Δηλαδή, έχετε έναν συγκεκριμένο πυρήνα αξιών και επιρροών που παραμένει σταθερός, αλλά υπάρχει πάντα κάτι που μετατοπίζεται λίγο. Συμφωνείς με αυτό; Και αν ναι, είναι κάτι που κάνετε συνειδητά ή απλά συμβαίνει φυσικά;

Όχι, συμφωνώ μαζί σου. Λοιπόν, όταν γράφεις ένα άλμπουμ, θέλεις να γράψεις ένα νέο άλμπουμ. Δεν θέλαμε πχ να γράψουμε το "Devil's Bell Part II". Οπότε, είμαστε πάντα ανοιχτοί σε άλλες επιρροές. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι συνειδητό, γιατί εμείς απλά γράφουμε μουσική.

Αυτό που άλλαξε αυτή τη φορά - και ένιωσα εξαρχής ότι θα ήταν καλό για το άλμπουμ - ήταν το γεγονός ότι στο "Youngblood", ο μπασίστας μας, ο Espen, έγραψε ένα σημαντικό κομμάτι του υλικού. Έπειτα, στο "Pure Heavy" έγραψε κάποια λίγα πράγματα και μετά απλά σταμάτησε να γράφει για μας για διάφορους λόγους. Απλά δεν αισθανόταν δημιουργικός. Έλεγε σαν «Θα παίξω και μπορώ να συνεισφέρω ιδέες για τραγούδια, αλλά δεν αισθάνομαι πως έχω κάποιο τραγούδι έτοιμο να παραδώσω». Και ειδικά στο "Devil's Bell" δεν συμμετείχε ιδιαίτερα στο δημιουργικό κομμάτι. Αλλά σε αυτό το άλμπουμ ήρθε με το ένα τραγούδι μετά το άλλο και έγραψε κιόλας στίχους. Μερικοί από τους στίχους είναι γραμμένοι από τον Espen, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ πριν σε αυτό το συγκρότημα, καθώς πάντα εγώ έγραφα όλους τους στίχους.

Οπότε όταν έφερε ιδέες για τραγούδια, μελωδικές γραμμές και στίχους και όλα αυτά, έλεγα σαν «Αυτό είναι τέλειο, αυτό είναι θα πάει καλά», γιατί προσδίδει κάτι φρέσκο, σε αντίθεση με το να γράφουμε τα πάντα εγώ, ο Arve και ο Thomas. Ως συγκρότημα, όλοι συμμετέχουν στη σύνθεση, αλλά όλες οι βασικές ιδέες προέρχονται από τον Thomas και τον Arve, ενώ εγώ γράγω όλες τις μελωδικές γραμμές και τους στίχους. Σε αυτό το άλμπουμ, όμως, ο Espen συμμετείχε πολύ, πράγμα που του έδωσε μια νέα οπτική, για να το θέσω με αυτό τον τρόπο...

Πιστεύω ότι σίγουρα μπορείς να ακούσεις σε αυτό το άλμπουμ ότι υπάρχουν κάποια στοιχεία που είναι νέα, οπότε θα συμφωνήσω μαζί σου: αλλάζουμε χωρίς να αλλάζουμε, ουσιαστικά. Γιατί ο πυρήνας είναι εκεί, δεν είναι ότι λες «Ωχ, πήγαν προς μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση!», είναι περισσότερο θέμα αλλαγής συγκεκριμένων στοιχείων. Αλλά ο πυρήνας παραμένει ο ίδιος, οπότε συμφωνώ με αυτό.

Αν μπορώ να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος για κάτι που ξεκίνησε με το "Devil's Bell" και συνεχίζεται με το "Achilles", είναι ότι υπάρχει μια ελαφρά εστίαση στα τρία πρώτα άλμπουμ των Iron Maiden ως επιρροή, ή ως σημείο έμπνευσης, ας πούμε. Αλλά δεν περιορίζεστε σε αυτό. Συμφωνείς; Ή είμαι μόνο εγώ που το βλέπω έτσι;

Ναι, βασικά πριν ξεκινήσουμε τους Audrey Horne, ο Espen, ο Thomas και ο Arve έκαναν μια περιοδεία με τον Paul Di Anno όπου έπαιζαν στο συγκρότημα που τον συνόδευε, κάτι που φυσικά τους επηρέασε αρκετά.

Επίσης, όχι πολύ καιρό πριν, δώσαμε μια συναυλία όπου παίξαμε μόνο διασκευές από τα δύο πρώτα άλμπουμ των Iron Maiden, ως μέρος ενός μικρού φεστιβάλ θαυμαστών των Iron Maiden εδώ στη Νορβηγία, με μπάντες διασκευών. Μας ρωτήσανε αν θέλαμε να το κάνουμε και λέγαμε σαν «Γιατί όχι;». Όμως, την ημέρα πριν τη συναυλία, αρρώστησα άσχημα με ιογενή γαστρεντερίτιδα, και ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι κάνοντας εμετό, οπότε δεν μπόρεσα να τραγουδήσω. Τηλεφώνησα στον τραγουδιστή των Sahg και τον ρώτησα «Θα μπορούσες να με αντικαταστήσεις σε μια συναυλία αύριο; Ξέρεις κάποια τραγούδια από το πρώτο άλμπουμ των Iron Maiden;». Και μου είπε «Τα ξέρω όλα». Οπότε απλά με αντικατέστησε. Δεν κατάφερα να παίξω σε εκείνη τη συναυλία, αλλά κάναμε πολλές πρόβες.

Τα τελευταία χρόνια αυτό επηρεάσει αρκετά, γιατί για πολλά χρόνια ακούγαμε περισσότερο τα άλμπουμ από την εποχή Bruce Dickinson των Iron Maiden. Αλλά τελευταία, ακούμε περισσότερο τα άλμπουμ της εποχής του Paul Di Anno. Πιστεύω σε αυτό το άλμπουμ υπάρχουν σίγουρα τραγούδια που έχουν επηρεαστεί περισσότερο από την εποχή Paul Di Anno, αν κι υπάρχει ένα τραγούδι, το "Hell is Eternity", που είναι, θα έλεγα πως είναι περισσότερο εμπνευσμένο από την εποχή του Bruce Dickinson.

Το να παίζεις μουσική λες και είμαστε στα 70s έχει ενδιαφέρον για δέκα λεπτά

Θα σε ρωτήσω αργότερα γι' αυτό το τραγούδι, καθώς έχω σχεδόν μία ερώτηση για κάθε τραγούδι του νέου άλμπουμ. Αλλά πριν φτάσουμε στα τραγούδια, θέλω να κάνω μια διαπίστωση και να δω αν συμφωνείς. Συνδυάζετε παλιακά hard rock και πρώιμα heavy metal στοιχεία, αλλά ο ήχος σας είναι φρέσκος και μοντέρνος. Και πιστεύω ότι αυτή είναι μια πολύ σημαντική διαφορά, γιατί τα περισσότερα συγκροτήματα προσπαθούν να αναπαράξουν τον ήχο του παρελθόντος. Και κατά τη γνώμη μου, πολύ λίγα το καταφέρνουν πραγματικά καλά, ώστε να διατηρούν το ενδιαφέρον. Εσείς δεν φαίνεται να πέφτετε σε αυτή την παγίδα.

Όχι δεν το κάνουμε αυτό! Διότ, δεν το βρίσκουμε ενδιαφέρον. Το να εμπνέεσαι από το παρελθόν είναι απολύτως απαραίτητο όταν παίζεις μουσική, όποιο είδος μουσικής και να παίζεις. Είναι όπως όταν είσαι ξυλουργός ή αρχιτέκτονας. Πρέπει να γνωρίζεις την ιστορία του τι κάνεις. Και πρέπει να μαθαίνεις από την ιστορία, γιατί μεγάλο μέρος των θεμελίων του τι κάνουμε σήμερα χτίστηκε πολύ καιρό πριν. Οπότε κατά τη γνώμη μου, πρέπει να γνωρίζεις την ιστορία σου και να εμπνέεσαι από αυτή. Αλλά το να προσπαθείς να αναπαράξεις την ιστορία είναι κάτι άλλο, το οποίο δεν είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Είναι κάτι που έχει γίνει ήδη, και εκείνη ήταν μια άλλη εποχή…

Όταν βλέπω συγκροτήματα που ντύνονται σαν να είναι η δεκαετία του '70 και έχουν ήχο σαν να είναι η δεκαετία του '70 και συμπεριφέρονται σαν να είναι η δεκαετία του '70, αυτό που σκέφτομαι είναι «Ναι, αλλά δεν είμαστε στην δεκαετία του '70». Η δεκαετία του '70 ήταν μια εποχή και υπήρχαν συγκεκριμένα πράγματα στην κουλτούρα γενικότερα που εμπνεύσαν αυτό που δημιουργήθηκε τότε. Σήμερα εμπνεόμαστε από πολύ διαφορετικά πράγματα που δεν υπήρχαν καν τη δεκαετία του '70. Οπότε το να προσπαθείς να παίξεις σαν ένα συγκρότημα των 70s, αυτό είναι κάτι άλλο. Είναι ενδιαφέρον για δέκα λεπτά και μετά χάνω το ενδιαφέρον μου.

Είμαστε ένα μοντέρνο rock συγκρότημα, αλλά η έμπνευσή μας δεν προέρχεται απαραίτητα από το σήμερα, γιατί μας ενδιαφέρει περισσότερο η μουσική που δημιουργήθηκε τις δεκαετίες του '70, του '80 και του '90, παρά η μουσική που βγαίνει σήμερα. Διότι τότε μεγαλώσαμε. Οπότε η κατανόησή μας για όλη αυτή την κουλτούρα του rock and roll συνδέεται με εκείνη την εποχή.

Το προβάλλετε σε έναν μοντέρνο ήχο. Καταφέρνετε να το κάνετε να ακούγεται φρέσκο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Ναι, το πιστεύω κι εγώ.

Τα drones και το κλείσιμο υποδομών χωρίς καν να μπεις σε μια πόλη ή μια χώρα, είναι η αχίλλειος πτέρνα της σύγχρονης κοινωνίας

Πάμε τώρα πιο συγκεκριμένα στο νέο άλμπουμ, ας ξεκινήσουμε με τον τίτλο του, μιας και μιλάς με έναν Έλληνα. Γιατί αποφασίσατε να το ονομάσετε "Achilles"; Τι αντιπροσωπεύει αυτός ο τίτλος για εσένα και γιατί αισθάνθηκες ότι είναι ο σωστός τίτλος για το άλμπουμ;

Λοιπόν, ήταν εν μέρει τυχαίο, γιατί για εκείνο το τραγούδι ο πρόχειρος τίτλος που χρησιμοποιούσαμε όσο το δουλεύαμε ήταν "Achilles" και τελικά αυτός έμεινε!  Και δεν είμαι σίγουρος γιατί. Συνήθως, όταν ξεκινάμε να γράφουμε ένα κομμάτι μουσικής, το ηχογραφούμε γρήγορα για να το θυμόμαστε και το ονομάζουμε κάτι που να φέρνει κάποιο συνειρμό ή οτιδήποτε. Θα μπορούσε να λέγεται "Fish and Chips" για παράδειγμα. Δεν έχει καμία σημασία. Το "Achilles" ήρθε και έμεινε.

Όταν γράψαμε τους στίχους, ήταν φανερό ότι οι στίχοι σε μερικά από τα τραγούδια αυτού του άλμπουμ είναι πολύ αντιπολεμικοί και αντιφασιστικοί. Και μετά, όταν σκεφτόμασταν το όνομα για το άλμπουμ, είχαμε διαφορετικές ιδέες και αποφασίσαμε ότι θα έπρεπε να έχει έναν απλό τίτλο, κάτι όχι ιδιαίτερα περίπλοκο. Και μετά ξεκινήσαμε να σκεφτόμαστε το "Achilles" και αναρωτιόμασταν «Γιατί το ονομάσαμε Achilles; Ποιος είναι ο Αχιλλέας;». Ξέραμε φυσικά ποιος ήταν ο Αχιλλέας, αλλά ξεκινήσαμε να συζητάμε για το πως όλη αυτή η ιστορία ταιριάζει με τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο σήμερα, με τη μοντέρνα τεχνολογία και το γεγονός ότι τα πάντα να είναι ψηφιακά και αποθηκεμένα σε clouds, και πως αυτό συνδέεται με τον τρόπο που γίνεται ο πόλεμος σήμερα. Με drones και με το κλείσιμο υποδομών χωρίς καν να μπεις σε μια πόλη ή σε μια χώρα, μπορείς απλά να το κλείσεις τα πάντα εξ αποστάσεως, κι αυτό κατά κάποιο τρόπο είναι η αχίλλειος πτέρνα της σύγχρονης κοινωνίας. Όλα όσα θεωρούμε ευλογία και κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη είναι επίσης αυτά που μπορούν να αποτελούν το αδύναμο σημείο, με κάποιον τρόπο. Κι αυτό κατά κάποιο τρόπο απλά ταίριαξε. Δεν υπάρχει κάποιου είδους φιλοσοφική όλη η σκέψη πίσω από όλο αυτό. Ήταν περισσότερο ένα τυχαίο γεγονός που το βρήκαμε χρήσιμο, για να το θέσω έτσι.

Λειτούργησε, οπότε είναι όλα μια χαρά...

Είπαμε στη δισκογραφική «Μην προσπαθήσετε να το κάνετε ολόκληρη φιλοσοφική ιστορία, γιατί τότε θα έχουμε πρόβλημα να το εξηγήσουμε»…

Θα ήταν αστείο να λες μια διαφορετική ιστορία σε κάθε δημοσιογράφο που μιλάς..

Μετά από εσένα, θα πω μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Και μετά θα ψάχνουν να δουν ποιος λέει ψέματα εδώ πέρα… (γέλια)

Αυτό είναι το πιο περιπετειώδες κομμάτι του άλμπουμ, και αποφασίσατε να το βάλετε στην αρχή. Πιστεύω το κάνατε συνειδητά…

Όντως. Όταν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε πάνω σε αυτό το τραγούδι, εγώ και ο Thomas είπαμε σχεδόν ταυτόχρονα «Αυτό είναι killer για εναρκτήριο κομμάτι. Πρέπει να ανοίξουμε το άλμπουμ με αυτό». Αλλά, ο Arve έλεγε «Ίσως θα έπρεπε να βάλουμε το "Insanity  γιατί έχει και την εισαγωγή». Αλλά αυτό ήταν κάτι που το κάναμε στο "Devil's Bell", το κάναμε στο "Blackout", το κάναμε και στο τρίτο μας άλμπουμ. Οπότε είπαμε πως αν θέλουμε να ανανεωθούμε λίγο, ίσως δεν θα έπρεπε να ανοίξουμε το άλμπουμ με τον ίδιο τρόπο που το κάνουμε τόσα άλμπουμ τώρα. Α, το κάναμε φυσικά και στο "Youngblood".

Επίσης, μου αρέσει ένα άλμπουμ όταν το βάζεις και κάνει απλά… boom, ξεκινά. Οπότε καταλήξαμε πως αυτό είναι το ιδανικό εναρκτήριο κομμάτι.

Και για όσους νοιάζονται για αυτές τις λεπτομέρειες, η εισαγωγή που είχατε έγινε η αρχή της δεύτερης πλευράς του LP, κατά έναν παλιομοδίτικο τρόπο…

Ναι. Και αυτό ήταν πολύ συνειδητή επιλογή. Μόλις αποφασίσαμε ότι το "Achilles" θα ήταν το εναρκτήριο κομμάτι είπαμε «Τότε, φυσικά, το "Insanity" είναι το εναρκτήριο κομμάτι της B πλευράς». Χωρίς αμφιβολία.

Όλος αυτός ο κόσμος τρολάρει στο ίντερνετ, γράφοντας αηδίες… Αν κάποιος κάνει κάτι, θα βρεθεί κάποιος άλλος να κάνει ένα άσχημο σχόλιο και να το μειώσει, πράγμα που ποτέ μου δεν κατάλαβα. Αν δεν σου αρέσει κάτι, προχώρα παρακάτω!

Ένα από τα αγαπημένα μου, αν όχι το αγαπημένο μου κομμάτι του άλμπουμ, είναι το "Vampires". Και θα ήθελα να ξέρω για τι μιλάει το τραγούδι. Επίσης, να πω ότι αυτή η Maiden-ικη μελωδία στη μέση θα έκανε τον Steve Harris πολύ περήφανο.

Είναι κάπως αστείο, γιατί αυτό είναι το τραγούδι που δεν το θεωρούσα ποτέ ιδιαίτερα επηρεασμένο από Iron Maiden. Μου δίνει μια πολύ έντονη αίσθηση από Ronnie James Dio, συγκεκριμένα το συγκρότημα Dio…

Το "Vampires" μιλάει για το πώς υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που σου ρουφάνε την ενέργεια και προσποιούνται ότι είναι φίλοι σου, ενώ στην πραγματικότητα θέλουν κάτι άλλο από σένα. Ένας από εμάς είχε μια προσωπική εμπειρία με αυτό. Και όταν ξεκίνησα να γράφω γι' αυτό, μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα ενός «καθημερινού» βρικόλακα. Αυτού του είδους οι άνθρωποι θα σε στραγγίξουν, γιατί έχουν την ανάγκη να μειώσουν τους άλλους ώστε να αισθανθούν οι ίδιοι ανώτεροι. Όπως κάνουν όλοι αυτοί που τρολάρουν στο ίντερνετ, γράφοντας αηδίες για τους άλλους… Αν κάποιος κάνει κάτι, θα βρεθεί κάποιος άλλος να κάνει ένα άσχημο σχόλιο για να το μειώσει, πράγμα το οποίο ποτέ μου δεν κατάλαβα. Αν δεν σου αρέσει κάτι, προχώρα παρακάτω!

Πάντως, χαίρομαι που σου αρέσει τόσο πολύ αυτό το τραγούδι γιατί το αγαπώ κι εγώ. Το θεωρώ καλό τραγούδι. Έχει μια δυναμική χωρίς αυτή να είναι απαραίτητα πολύ ορατή. Μοιάζει να προχωράει κάπως ευθεία, αλλά υπάρχει μια δυναμική μέσα του, και μου αρέσει πολύ η λεπτότητά της.

Πάντα μου άρεσε όταν άκουγα άλμπουμ και ξαφνικά ο κιθαρίστας ή ο ντράμερ τραγούδαγαν σε ένα τραγούδι

Στο άλλο άκρο, υπάρχει το «God Damn Beautiful», το οποίο ακούγεται σαν είναι φτιαγμένο να αποτελέσει hit στις ζωντανές εμφανίσεις σας, έχοντας περισσότερο ένα AOR, hard rock στοιχείο. Και, εντάξει, μου είπες για την συνεισφορά του Espen, αλλά μη σου πάρει και τη δουλειά, ε…

Ο Espen ήρθε μια μέρα στην αίθουσα που κάναμε πρόβα, πήρε μια ακουστική κιθάρα και μας είπε «Έχω μια ιδέα για ένα τραγούδι». Και μας το έπαιξε. Εγώ κι ο Arve ήμασταν σε βάσει «Ουάου, αυτό είναι ένα πολύ καλό τραγούδι!». Μετά μου είπε «Μπορείς να γράψεις τους στίχους, αλλά δεν πρέπει να αλλάξεις αυτό και εκείνο. Μου αρέσει το God Damn Beautiful. Πιστεύω θα πρέπει να τον κρατήσεις αυτόν τον στίχο». Οπότε τον ρώτησα «Αφού έχεις μια ιδέα για τους στίχους, γιατί δεν τους γράφεις εσύ;». Κι αυτή ήταν η πρώτη φορά που έγραψε στίχους...

Αφού τους έγραψε, εν συνεχεία πήγαμε να ηχογραφήσουμε το τραγούδι και δεν θυμόμουν ακριβώς τι τραγουδούσε. Οπότε τον ρώτησα σαν «Μπορείς να το τραγουδήσεις μια και μετά να το ακούσω;». Και όταν το τραγούδησε ολόκληρο, τόσο εγώ όσο κι ο Arve είπαμε «Μάλλον θα έπρεπε να το τραγουδήσεις εσύ γιατί δεν θα είναι το ίδιο αν το κάνω εγώ! Και ακούγεται ήδη πολύ καλό». Αλλά του ξεκαθάρισα «Αυτό είναι μια φορά μόνο. Δεν θα μου πάρεις τη δουλειά. Είναι ΟΚ να κάνεις ένα τραγούδι, αλλά ως εκεί»… (γέλια)

Αυτό μου δίνει την ευκαιρία να επιστρέψω σε αυτό που συζητούσαμε, ότι «αλλάζουμε χωρίς να αλλάζουμε». Αυτό ήταν ένα από τα πράγματα που αισθανόμουν ότι προσέφερε μια δόση φρεσκάδας στο άλμπουμ, το ότι τραγουδούσε κάποιος άλλος. Γιατί πάντα μου άρεσε αυτό το στοιχείο,  εκεί που ακούω ένα άλμπουμ ξαφνικά ο κιθαρίστας ή ο ντράμερ να τραγουδάνε ένα τραγούδι και λέω σαν «Ω, γαμώτο! Ουάου! Ξέρει και να τραγουδάει! Τι ωραία!». Πιθανότατα θα είναι και ωραίο τραγούδι για τις συναυλίες γιατί οι ζωντανές μας εμφανίσεις έχουν να κάνουν με τη σύνδεση με τους ανθρώπους και να διασκεδάζουμε παρέα. Και αυτό το τραγούδι έχει να κάνει ακριβώς με το να διασκεδάζεις.

Ας προχωρήσουμε λοιπόν στο επόμενο κομμάτι και στην επόμενη ερώτησή μου, γιατί εκτός αν κάτι μου διαφεύγει, εκτός από το κομμάτι "The End", που ήταν bonus track στο "Blackout", έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που γράψατε μια μπαλάντα σαν το "Pretty Little Lies". Έχω δίκιο σε αυτό;

Ναι, πιστεύω η τελευταία φορά που γράψαμε κάτι τέτοιο ήταν μάλλον το "Sail Away"...

Μεγαλώσαμε ακούγοντας heavy metal συγκροτήματα να παίζουν μπαλάντες

Ναι. Και, φυσικά, αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που μου ήρθε στο μυαλό μουσικά, ενώ ο τίτλος μπορεί να παραπέμπει στο "Pretty Little Sunshine". Αλλά μουσικά μου θύμισε το υπέροχο "Sail Away" από το ομώνυμο άλμπουμ σας. Και πρέπει να πω, ότι αυτού του είδους τα τραγούδια σου ταιριάζουν πολύ ερμηνευτικά...

Σε ευχαριστώ! Μεγαλώσαμε ακούγοντας heavy metal συγκροτήματα να παίζουν μπαλάντες, όπως το "I Remember You" των Skid Row, το "Home Sweet Home" των Motley Crue κι όλα αυτά. Οπότε πάντα είχαμε μια αδυναμία στις μπαλάντες που είναι λίγο υπερβολικές. Ξέρεις, που είναι κάπως δραματικές, με έναν τρόπο. Και βασικά, όταν γράψαμε το "Pretty Little Lies", αρχικά δεν ήταν μπαλάντα. Στο ομότιτλο άλμπουμ μας υπάρχει ένα τραγούδι που λέγεται "Firehose" και ήταν κάτι σαν αυτό. Ήταν κάτι βαρύ, mid tempo. Αλλά, μετά το δουλέψαμε περισσότερο. Ήταν καλό, αλλά νιώθαμε όπως όταν έχεις κάτι που αισθάνεσαι ότι είναι καλό, αλλά όχι αρκετά καλό. Οπότε αρχίσαμε να γράφουμε κάποια επιπλέον μέρη. Ώσπου κάποια στιγμή μας πήρε τηλέφωνο ο Espen και μας είπε «Έγραψα μια εισαγωγή». Αυτό που είχε κατά νου ήταν… Έχεις ακούσει το σόλο άλμπουμ του Paul Stanley από το 1978;

Δεν θα το έλεγα…

Δεν είσαι οπαδός των Kiss, ε;

Κάποιος μπέρδεψε το "Twisted Little Lies" με το "Pretty Little Sunshine"

Όχι, δεν είμαι ιδιαίτερα οπαδός των Kiss…

Υπάρχει εκεί ένα τραγούδι που λέγεται "Tonight You Belong to Me". Αλλά τέλος πάντων, έγραψε μια πολύ αργή εισαγωγή που μου άρεσε πολύ. Είπα κατευθείαν πως «Ναι, αυτό θα είναι πολύ ωραίο με αυτό το ιντρο. Θα κάνει το τραγούδι πιο ενδιαφέρον». Αλλά μετά ο Espen ξεκίνησε να τραγουδάει κάτι πάνω αυτό το ιντρο απλά για πλάκα και είπα «Στάσου, αυτό είναι ενδιαφέρον!». Όταν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε πάνω σε αυτό συνειδητοποιήσαμε ότι ίσως αυτό να δεν είναι ιντρο. Ίσως αυτό να είναι στην πραγματικότητα κουπλέ. Και πως αυτό το τραγούδι θα έπρεπε μάλλον να είναι πιο... αργό. Εν τέλει, αυτό που κάναμε ήταν να χρησιμοποιήσουμε το ιντρο ως κουπλέ και μετά αφαιρέσαμε το πιο groovy, βαρύ μέρος και μετά θα γράφαμε το ρεφρέν. Αλλά ο Espen είχε γράψει και κάτι σαν σόλο μέρος για αυτό το κομμάτι. Και καθώς το άκουγα και συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι στην πραγματικότητα ένα πολύ καλό ρεφρέν αν βάλεις φωνητικά. Οπότε έφτιαξα φωνητικά για το μέρος που προοριζόταν για το σόλο και καταλήξαμε να το χρησιμοποιούμε ως ρεφρέν. Οπότε αυτό το τραγούδι δεν ήταν τυπικό στη δημιουργία του…

Μερικές φορές κάθεσαι και απλά γράφεις ένα τραγούδι. Αλλά, κάποιες φορές φτιάχνεις ένα τραγούδι χρησιμοποιώντας διαφορετικά κομμάτια, όπου λες «Ω, αυτό ταιριάζει καλά με αυτό το κομμάτι! Ω, δεν χρειαζόμαστε εκείνο το κομμάτι. Ας το πετάξουμε». Πιστεύω πως εν τέλει βγήκε πολύ καλό. Μου αρέσει και στο σημείο στο τέλος που γίνεται πιο βαρύ, γιατί του δίνει λίγη παραπάνω δυναμική.

Το πρόβλημά μας ήταν ότι γράφαμε μπαλάντες, αλλά σχεδόν ποτέ δεν τις παίζαμε ζωντανά. Μόνο τα τελευταία χρόνια ξεκινήσαμε να παίζουμε ξανά το "Sail Away" ζωντανά. Γιατί για κάποιο λόγο πάντα αισθανόμασταν ότι είμαστε καλοί στο να τις γράφουμε, αλλά όχι τόσο καλοί στο να τις παίζουμε ζωντανά. Αλλά αυτό ήταν απλά γιατί δεν προσπαθούσαμε αρκετά σκληρά. Οπότε δουλέψαμε πολύ περισσότερο και το "Sail Away" είναι στο setlist μας τα τελευταία χρόνια και λειτουργεί πολύ καλά ως ζωντανό τραγούδι. Οπότε υποθέτω ότι κι αυτό θα είναι καλό και για τις ζωντανές μας εμφανίσεις.

Βέβαια, όταν έχεις ένα νέο άλμπουμ, θέλεις να παίξεις όσο το δυνατόν περισσότερο από αυτό, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να τα συνδυάσεις με παλιότερα. Γιατί ξέρω πώς είναι να πηγαίνεις σε μια συναυλία ενός συγκροτήματος και να μην παίζουν τα παλιά τραγούδια που αγαπάς και να παίζουν μόνο το νέο τους υλικό… Οπότε, όταν ξεκινήσουμε περιοδεία τον Οκτώβριο, μάλλον θα παίξουμε γύρω στα πέντε τραγούδια από το νέο άλμπουμ και μετά τα υπόλοιπα από προηγούμενες δουλειές. Οπότε, δεν είμαι σίγουρος αν θα παίξουμε το "Pretty Little Lies" ζωντανά σε αυτή την περιοδεία. Πιο πιθανό το βλέπω στην επόμενη.

 Και ο λόγος που λέγεται "Pretty Little Lies"… Στο τραγούδι τραγουδάμε Twisted Little Lies, αλλά όπως ξέρεις έχουμε και ένα τραγούδι που λέγεται "Pretty Little Sunshine". Όταν κάνεις mastering στο άλμπουμ, πρέπει να βάλεις όλα τα δεδομένα, όπως το όνομα του κομματιού, τη διάρκειά του και όλα αυτά, γιατί αυτά μπαίνει στο mastering, ώστε να εμφανίζεται ο τίτλος όταν παίζει το CD. Ο Arve έστειλε τους τίτλους των κομματιών και στο μυαλό του μάλλον είχε το "Pretty Little Sunshine", οπότε έγραψε "Pretty Little Lies". Και μετά όταν το πήραμε πίσω είπα «Μα δεν λέγεται Pretty, λέγεται Twisted Little Lies». Και μου έλεγε «Ω, γαμώτο! Μπορούμε μάλλον να το αλλάξουμε αυτό». Οπότε πήραμε τηλέφωνο τον τύπο που έκανε το mastering και μας είπε «Είναι πολύ αργά πλέον». Οπότε είπαμε «Εντάξει, τότε λέγεται Pretty Little Lies».

Άρα ήταν τυχαίο! Γιατί σκεφτόμουν αν υπάρχει κάποιο sequel ή κάποια σύνδεση ανάμεσα στα τραγούδια που δεν την είχα πιάσει...

Είναι απλά τυχαίο. Είναι απλά από απροσεξία.

Είναι ενδιαφέρον να ακούς ζωντανά το νέο υλικό. Αλλά όταν ένα συγκρότημα δεν το βλέπεις συχνά, θέλεις να παίξει όσο περισσότερα από τα κλασικά του τραγούδια

Είχα αυτή την ερώτηση πιο κάτω, αλλά μιας και ανέφερες τις ζωντανές εμφανίσεις, πρέπει να είναι πονοκέφαλος όλο αυτό… Γιατί όταν βγάζεις καλά άλμπουμ, τότε θέλεις να παίξεις τα νέα τραγούδια, αλλά έχεις ήδη αρκετά καλά τραγούδια που ο κόσμος θέλει να ακούσει από τις προηγούμενες δουλειές σας. Και μετά υπάρχουν μόνο δύο επιλογές. Η μία είναι να κάνετε το σετ σας πιο μεγάλο και η άλλη είναι να απογοητεύσετε κάποιους οπαδούς...

Το ξέρω! Είναι μια δύσκολη επιλογή καμιά φορά. Θυμάμαι πήγα να δω τους Iron Maiden στην περιοδεία του "A Matter Of Life And Death" και έπαιξαν όλο το νέο άλμπουμ. Και προς το τέλος, έπαιξαν το "The Trooper" και το "Two Minutes To Midnight" και κάποια ακόμα παλιότερα τραγούδια. Αλλά θυμάμαι, επειδή δεν είχα ακούσει πολύ το "A Matter Of Life And Death" όταν ξεκίνησαν να παίζουν, δεν ήξερα καλά τα τραγούδια, οπότε όταν έπαιξαν όλο το άλμπουμ θυμάμαι να είμαι τόσο απογοητευμένος…

…γιατί είναι ενδιαφέρον να ακούς νέο υλικό, αλλά όχι όταν ένα συγκρότημα δεν το βλέπεις συχνά. Και εγώ δεν βλέπω τους Iron Maiden τόσο συχνά. Αν είναι ένα τοπικό συγκρότημα, τότε δεν έχει σημασία γιατί μπορείς να τους δεις ξανά σε έναν μήνα. Οπότε, θυμάμαι να σκέφτομαι «Γιατί το κάνουν αυτό; Θα έπρεπε να παίζουν περισσότερα από τα κλασικά τους τραγούδια». Και υποθέτω ότι ο κόσμος θα σκεφτόταν το ίδιο για μας αν παίζαμε ολόκληρο το νέο άλμπουμ.

Βέβαια, θα απογοητεύσεις κάποιον έτσι κι αλλιώς. Σε κάθε συναυλία, υπάρχει πάντα κάποιος που λέει «Γιατί δεν παίξατε αυτό το τραγούδι; Γιατί δεν παίξατε εκείνο το τραγούδι;» Ξέρεις, έχουμε βγάλει 8 άλμπουμ, οπότε δεν μπορούμε να τα παίξουμε όλα.

Το ξέρω αυτό. Απλά αστειεύομαι. Ξέρω ότι είναι ένας συμβιβασμός που πρέπει να κάνετε. Έτσι είναι τα πράγματα.

Έτσι είναι.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που διαπράττουν ένα τέτοιου είδους έγκλημα, όπως ο φόνος δεν είναι απαραίτητα κακοί άνθρωποι. Απλά, βρέθηκαν σε μια κατάσταση απελπισίας

Πίσω στο άλμπουμ. Ήταν το "Insanity" η προφανής επιλογή για πρώτο single; Γιατί είναι, θα έλεγα, ένα κλασικό, δυνατό και απόλυτα κολλητικό κομμάτι των Audrey Horne. Και, σοβαρά, πώς σου ήρθε η ιδέα να γράψεις ένα prequel τους "Hallowed Be Thy Name" μέσα από τους στίχους;

Όταν γράφω στίχους, συνήθως γράφω πρώτα μελωδικές γραμμές. Οπότε, όταν γράφω μελωδικές γραμμές, απλά επινοώ πράγματα, γιατί δεν εστιάζω στις λέξεις, εστιάζω στη μελωδία. Αλλά υπάρχει πάντα κάτι που κολλάει, κάτι που επαναλαμβάνεις συνέχεια, και μετά συνεχίζεις να το τραγουδάς… υπάρχει πάντα μια λέξη ή μια φράση που ξαναγυρίζει. Δεν θυμάμαι τι ήταν… υπήρχε κάτι σε αυτό το τραγούδι που ξαναγύριζε συνέχεια, το οποίο μου έδωσε τον συνειρμό που έψαχνα. Και αυτός ήταν κάποιος να είναι φυγάς. Και προφανώς υπάρχει μια πολύ έντονη αίσθηση Iron Maiden, σε όλο το τραγούδι. Οπότε, κάποια στιγμή καθώς μιλάγαμε είπα «Αυτό κατά κάποιον τρόπο μου θυμίζει λίγο το "Hallowed Be Thy Name", στιχουργικά».

Ένα από τα ωραία πράγματα στο "Hallowed Be Thy Name" είναι ότι δεν μαθαίνεις ποτέ τι έχει κάνει ο πρωταγωνιστής. Υπάρχει κάποιος που κάθεται σε ένα κελί περιμένοντας να τον πάρουν στην αγχόνη για να τον κρεμάσουν, αλλά δεν μας λέει πολλά για το τι είδους άνθρωπος είναι, αν είναι καλός ή κακός. Και δεν λέει τίποτα για το τι έχει κάνει, γιατί πρόκειται να κρεμαστεί. Και, ξέρεις, οι άνθρωποι που διαπράττουν αυτού του είδους τα εγκλήματα, όπως ο φόνος, οι περισσότεροι δεν είναι απαραίτητα κακοί άνθρωποι. Είναι απλά άνθρωποι που βρέθηκαν σε μια κατάσταση απελπισίας. Και μετά κατέληξαν εκεί που κατέληξαν. Φυσικά, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σκοτώνουν απλά γιατί θέλουν να σκοτώσουν. Αλλά υποθέτω οι περισσότεροι δολοφόνοι είναι δολοφόνοι κατά τύχη. Κάτι πήγε στραβά κάπου στην πορεία και κατέληξαν εκεί.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, είπα στον Arve «Θα ήταν ωραίο να γράψουμε για αυτό που συνέβη πριν». Και ξεκινήσαμε να μιλάμε για το τι μπορεί να είχε κάνει. Και μετά συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό ακριβώς είναι το ωραίο στο "Hallowed Be Thy Name", ότι δεν μαθαίνεις τι έκανε. Οπότε, αποφάσισα να προσπαθήσω να γράψω κάτι για το τι συνέβη πριν, σαν ένα προηγούμενο κεφάλαιο. Δεν είναι το πρώτο κεφάλαιο, δεν είναι το κεφάλαιο όπου διαπράττεται το έγκλημα, αλλά είναι το επόμενο κεφάλαιο όπου είναι φυγάς. Και μετά ακολουθεί το "Hallowed Be Thy Name", όπου έχει συλληφθεί και έχει καταδικαστεί σε θάνατο.

Ήταν περισσότερο ένα διασκεδαστικό πρότζεκτ, όπου προσπάθησα να πάρω το έργο κάποιου άλλου και να προσπαθήσω να γράψω με βάση αυτό. Μάλιστα, χρησιμοποίησα κάποιες φράσεις από το "Hallowed Be Thy Name", τις οποίες άλλαξα για να ταιριάξουν. Και αυτό το έκανα επίτηδες, γιατί ήθελα να υπάρχει μια σύνδεση. Δεν έκλεψα κάποιον στίχο, αλλά πήρα κάποια κομμάτια και τα ξαναέγραψα για να ταιριάξουν. Πχ, στο "Hallowed Be Thy Name" ουρλιάζει κάτι σαν «Θεέ μου, γιατί με έχεις εγκαταλείψει;» ή κάτι τέτοιο. Και ήθελα να είναι διαφορετικό, οπότε έλεγα σαν «Αν υπάρχει Θεός, πείτε του να μ' αφήσει ήσυχο». Γιατί όταν είσαι τόσο απελπισμένος δεν ξέρεις πραγματικά τι κάνεις. Είσαι απελπισμένος. Και θέλεις βοήθεια, αλλά δεν θέλεις βοήθεια, για να το θέσω έτσι.

Οπότε, για να απαντήσω στην ερώτησή σου, ήταν περισσότερο ένα μικρό πείραμα, που ήθελα να δοκιμάσω…

Νομίζω καλύτερα από το να έγραφες ένα prequel για το "22 Acacia Avenue"...

Ναι, αυτό θα μπορούσε να είναι άσχημο… (γέλια)

Ανέφερες πριν ότι αντλήσατε περισσότερη έμπνευση από την εποχή του Paul Di Anno, αλλά εμπνευστήκατε κι από την εποχή του Bruce Dickinson στο "Hell Is Eternity". Και η βασική ερώτηση εδώ είναι… "Hell Is Eternity" ή "Hell Is From Here To Eternity";

(γέλια)

Κάποια στιγμή, ο Donald Trump θα φύγει από τον Λευκό Οίκο, αλλά έχει πλέον δώσει όλη την εξουσία στους πλουσιότερους των πλουσίων… Και έχει νομιμοποιηθεί το ότι η ελίτ μπορεί να κάνει ό,τι θέλει

Αλήθεια, τι προσπαθείς να πεις με αυτό το τραγούδι;

Αρκετοί από τους στίχους σε αυτό το άλμπουμ έχουν περισσότερο να κάνουν με την κατάσταση του κόσμου σήμερα. Αλλά υποθέτω ότι σε όλη την ιστορία, υπάρχουν πάντα στιγμές όπου νομίζεις ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη, αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία, αυτό που συμβαίνει στην αμερικανική πολιτική αυτές τις μέρες, όλα αυτά. Είναι σαν να μην μπορείς πραγματικά να δεις ένα τέλος σε όλο αυτό που συμβαίνει…

Κάποια στιγμή, ο Donald Trump θα φύγει από τον Λευκό Οίκο, αλλά έχει παραδώσει πλέον όλη την εξουσία στους πλουσιότερους των πλουσιών. Και ακόμα κι αν τον διώξουν από τον Λευκό Οίκο, πιστεύω έχει νομιμοποιηθεί το ότι η ελίτ μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Οπότε δεν πιστεύω ότι αυτό πρόκειται να αλλάξει. Ελπίζω να αλλάξει, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν θα αλλάξει. Οι πλούσιοι είχαν πάντα την εξουσία σε όλη την ιστορία. Αλλά τώρα μοιάζει σαν να το νομιμοποίησαν, σαν να μην χρειάζεται πια να ντρέπονται που εκμεταλλεύονται τους φτωχούς. Και αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη μου θυμίζει αυτό που έγινε με τον  Παγκόσμιο Πόλεμο όταν έλεγαν ότι ήταν ο πόλεμος που θα τελείωνε όλους τους πολέμους. Αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ.

Οπότε, το "Hell Is Eternity" μιλάει γι' αυτό, για το ότι φαίνεται να δεν υπάρχει τέλος σε όλη αυτή τη δυστυχία. Κι ότι τα πράγματα θα είναι πάντα έτσι. Γιατί εμείς οι άνθρωποι δεν μαθαίνουμε πραγματικά από τα λάθη μας.

Ναι, έχει λογική. Και συμφωνώ μαζί σου τώρα που μου εξηγείς για τι μιλάει. Αλλά, ας επιστρέψουμε σε κάποια πιο ελαφριά θέματα. Όπως στο πώς ισορροπείτε τέλεια τα heavy metal και hard rock στοιχεία στη μουσική σας. Κάτι που κάνετε πολύ καλά σε αυτό το άλμπουμ…

Ευχαριστώ!

Αγαπάμε τους Slayer όσο αγαπάμε τους Van Halen

Και είναι πολύ εμφανές στο "Running Through The Night". Γιατί ξεκινά με κάποιο old school heavy metal και μετά προς το τέλος το γυρνάτε σε κάτι που θα μπορούσαν να έχουν γράψει οι Van Halen ή οι Aerosmith, είναι πιο rock. Το ισορροπείτε τέλεια και δεν φαίνεται καν ότι αλλάζετε όλη τη διάθεση…

Έχει πολύ να κάνει με τις προσωπικότητες των πέντε ανθρώπων σε αυτό το συγκρότημα. Γιατί έχουμε ένα κοινό έδαφος στο οποίο συμφωνούμε, αλλά διαφωνούμε και σε κάποια πράγματα… Βασικά, δεν διαφωνούμε απαραίτητα, αλλά έχουμε διαφορετικά γούστα και πιστεύω ότι ο καθένας φέρνει κάτι στο τραπέζι. Αγαπάμε τους Slayer όσο αγαπάμε τους Van Halen. Και δεν ήταν ποτέ το ζήτημα μας να είμαστε ένα συγκεκριμένο είδος συγκροτήματος. Πάντα θέλαμε απλά να γράφουμε καλή μουσική. Και επίσης αυτό που μας αρέσει είναι η ποικιλομορφία και οι αντιθέσεις στη μουσική μας, που είναι σημαντικό για μας, και που συχνά μας οδηγεί σε κάτι σαν αυτό το τραγούδι.

Όταν είχαμε αυτό το τραγούδι, ήταν βασικά, όπως είπες, ένα κλασικό heavy metal κομμάτι. Και πάντα θα υπάρχει κάποιος στο συγκρότημα που θα πει «Χρειάζεται κάτι διαφορετικό. Χρειάζεται ένα διαφορετικό στοιχείο». Και μετά μπήκε αυτό το τελευταίο κομμάτι, και αρχικά προοριζόταν να είναι μόνο ένα μικρό μέρος στο τραγούδι και μετά να γυρίσουμε πίσω στο αρχικό θέμα. Αλλά μετά συνειδητοποιήσαμε ότι πολλή από τη μουσική που μας αρέσει είναι πράγματα σαν αυτό, πράγματα που αλλάζουν κατεύθυνση. Ένα τραγούδι που ξεκινάει κάπως και μετά αλλάζει κατεύθυνση. Δεν υπάρχει κανόνας που λέει ότι πρέπει να γυρίσεις πίσω στο σημείο εκκίνησης. Δεν χρειάζεται να επιστρέψεις κάπου, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις.

Είναι κάτι που κάναμε και στο "Devil's Bell"… Το τελευταίο κομμάτι εκεί λέγεται "From Darkness", στο οποίο γίνεται επίσης το ίδιο πράγμα, καθώς αλλάζει κατεύθυνση και δεν επιστρέφει πίσω, απλά προχωράει σε κάτι άλλο. Και μου αρέσει αυτό στη μουσική. Μου αρέσει αυτό στην τέχνη γενικότερα, ότι δεν χρειάζεται απαραίτητα να ακολουθείς ένα συγκεκριμένο μοτίβο. Μπορείς να αλλάξεις κατεύθυνση, μπορείς να αλλάξεις χρώμα. Όλο αυτό μου αρέσει πολύ.

Αλλά σε ευχαριστώ που το λες αυτό! Γιατί για μας είναι σημαντικό να μπορούμε να φτιάχνουμε μουσική που να έχει διαφορετικά επίπεδα. Και κάποιες φορές μας αρέσει να γράφουμε ένα τραγούδι που είναι απλό. Κι αυτό είναι μια χαρά επίσης!

Το κάνετε καλά αυτό. Αυτό είναι που έχει σημασία, κατά τη γνώμη μου.

Ευχαριστώ!

Μας είναι λιγότερο σημαντικό το να γίνουμε μεγάλο συγκρότημα

Φτάνοντας προς το τέλος του άλμπουμ, δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια μουσική ομοιότητα και σύνδεση, αλλά αυτό που μου ήρθε στο μυαλό ακούγοντας το τελευταίο κομμάτι ήταν το συγκρότημα Ghost. Και αναπόφευκτα αναρωτήθηκα «Γιατί στο καλό δεν έχουν γίνει και οι Audrey Horne τόσο μεγάλοι;». Γιατί, σε έναν δίκαιο κόσμο, θα έπρεπε να είσαστε ένα μεγαλύτερο συγκρότημα.

Δεν ξέρω… Πιστεύω οι Ghost είναι απλά πολύ καλύτεροι στο μάρκετινγκ… (γέλια)

Και, επίσης… Φυσικά, αν παρατούσαμε τις δουλειές μας και λέγαμε στις οικογένειές μας ότι θα βγούμε σε περιοδεία για 150 μέρες αυτή τη χρονιά, τότε θα ήμασταν ένα μεγαλύτερο συγκρότημα. Πιστεύω πως παίζει μεγάλο ρόλο αυτό.

Αλλά, για μας είναι πλέον λιγότερο σημαντικό το να γίνουμε ένα μεγάλο συγκρότημα. Μου αρέσει εδώ που βρισκόμαστε, γιατί μπορούμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε και να το κάνουμε με τους δικούς μας όρους, και το κάνουμε σε τέτοιο βαθμό που δεν γίνεται κάτι σαν καθημερινή δουλειά. Δεν δίνει αυτή την αίσθηση του ότι «πρέπει να κάνουμε αυτό, πρέπει να κάνουμε εκείνο». Δεν χρειάζεται να γράψουμε ένα άλμπουμ που θα γίνει επιτυχία. Όταν οι Ghost φτιάχνουν ένα νέο άλμπουμ υπάρχουν πολλοί άνθρωποι πίσω από τον Tobias που λένε «Αυτό πρέπει να γίνει επιτυχία. Χρειαζόμαστε ένα hit single, πρέπει να κάνουμε κάτι στο μάρκετινγκ που θα τραβήξει την προσοχή όλων». Μετά, όλο αυτό γίνεται κάτι που πρέπει να κάνεις. Το κάνεις όχι γιατί θέλεις να το κάνεις, αλλά γιατί πρέπει να το κάνεις.

Και πολλά συγκροτήματα χάνονται στην πορεία, γιατί σταματούν να γράφουν μουσική για την οποία έχουν πάθος, και ξεκινούν να γράφουν μουσική που νομίζουν ότι θέλει το κοινό τους ή που θέλει η αγορά. Οπότε, για διάφορους λόγους, ίσως είναι καλό να μην είσαι μεγάλο συγκρότημα. Διότι, κάνεις πράγματα από πάθος και τα κάνεις με τους δικούς σου όρους.

Εμείς πχ έχουμε ένα συμβόλαιο όπου βασικά μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Η δισκογραφική μας δεν ακούει καθόλου μουσική πριν ολοκληρωθεί το άλμπουμ. Απλά τους δίνουμε το master και τους λέμε «Αυτό είναι το νέο μας άλμπουμ». Και μας εμπιστεύονται απόλυτα. Το μόνο πράγμα που μας ρωτάνε είναι «Πότε θα κάνετε νέο άλμπουμ;». Και λέμε «Εντάξει, θα ξεκινήσουμε»… Και μετά κάποια στιγμή ρωτάνε «Θα είναι έτοιμο σύντομα;». Τους απαντάμε «Όχι, δεν είναι έτοιμο ακόμα», ώσπου κάποια στιγμή τους λέμε «Εδώ είναι!». Δεν μπορούν όλα τα συγκροτήματα να το κάνουν αυτό. Διότι, πολλά συγκροτήματα έχουν μάνατζμεντ και δισκογραφικές που ανακατεύονται στο μουσικό κομμάτι…

Επίσης, οικονομικά, αυτά τα 360 deals που προσφέρουν οι δισκογραφικές σήμερα… εμείς έχουμε ένα συμβόλαιο όπου κρατάμε όλο το merchandise από τις περιοδείες, δεν αγγίζουν καθόλου αυτά τα χρήματα, είναι όλα δικά μας. Οπότε, έχουμε πολύ καλό συμβόλαιο και πολύ καλή σχέση με τη δισκογραφική μας. Και από τότε που ξεκινήσαμε να γράφουμε για το "Youngblood" αποφασίσαμε ότι θα μοιράζουμε όλα τα έσοδα σε πέντε, ανεξάρτητα από την προέλευσή τους. Είτε είναι από royalties, είτε είναι από ζωντανές εμφανίσεις, είναι είναι από merchandise, από οτιδήποτε... Πχ εγώ γράφω όλους τους στίχους. Πάντα έγραφα όλους τους στίχους, αλλά μοιραζόμαστε τα royalties των στίχων σε πέντε. Σε αυτό το άλμπουμ, όπως σου είπα και πριν, ο Espen έγραψε μερικούς από τους στίχους, κι αυτό είναι καλό. Προσωπικά, θα μπορούσα να έχω βγάλει περισσότερα χρήματα αν έλεγα «Θέλω το μερίδιό μου». Αλλά εκεί είναι που πολλά συγκροτήματα ξεκινάνε να μαλώνουν και χάνουν την ουσία του γιατί το κάνουν. Αυτό συμβαίνει εξαιτίας των χρημάτων. Οπότε αποφασίσαμε «Ας φροντίσουμε αυτό να μην είναι ποτέ πρόβλημα σε αυτό το συγκρότημα». Πιστεύω όλα αυτά τα παραπάνω είναι οι λόγοι για τους οποίους γράφουμε καλά άλμπουμ.

Ναι, έχει λογική.

Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τίποτα. Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε γιατί το θέλουμε.

Θέλω να σε ευχαριστήσω ξανά για τον χρόνο σου. Περάσατε το ορόσημο των είκοσι χρόνων πέρυσι, αφού ήταν είκοσι χρόνια από την κυκλοφορία του "No Hey Banda", οπότε εύχομαι άλλα 20 χρόνια ακμής, καλής μουσικής και καλών στιγμών. Και σε παρακαλώ, να κάνουμε κάτι να έρθετε στην Ελλάδα για μια συναυλία!

Θα θέλαμε πολύ να έρθουμε στην Ελλάδα να παίξουμε.

Ναι, πιστεύω ότι πλησιάζει. Έχω ένα προαίσθημα ότι θα συμβεί. Και αν συμβεί, θα είναι υπέροχα!