Ceremony

Τους αγαπάμε πολύ, και μας έλειπαν πολύ. Ο λόγος για τους Ceremony, το εμβληματικό καλιφορνέζικο συγκρότημα που αφότου έγραψε ιστορία για το hardcore punk, αργότερα έστριψε προς πιο μελωδικά μονοπάτια και στράφηκε σε έναν περισσότερο post-punk και χορευτικό ήχο. Παρόλα αυτά, για αρκετά χρόνια - πριν την καραντίνα κιόλας, πράγμα που σημαίνει μια ολόκληρη ζωή πίσω, υπήρξαν δεόντως σιωπηλοί, με πολλά ερωτηματικά γύρω από την τρέχουσα κατάσταση του συγκροτήματος, παρόλο που κανένα εκ των μελών του δεν είχε αφήσει υπόνοια για κάποια διακοπή της μουσικής τους πορείας.

Η σιωπή αυτή διεκόπη άξαφνα, όταν πολύ απότομα ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του νέου τους δίσκου, "Tell Me Your Dream". Ίσως το εξώφυλλο του που παραπέμπει στο ιστορικό "Hear Nothing, See Nothing, Say Nothing" των Discharge σε κάνει να πιστέψεις ότι ήρθε η ώρα για επιστροφή στο hardcore punk. Όμως όχι, η post-punk κατεύθυνση είναι αυτή που διατηρεί το συγκρότημα και με μεγάλη ασφάλεια μπορεί να ειπωθεί πως είναι και η πιο καλοδουλεμένη εκδοχή τους σε αυτό το ηχητικό φάσμα ως σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει όπως θα δούμε αργότερα αναφορά στο συγκεκριμένο δίσκο. Όχι φυσικά πως ξεχνιέται το ένδοξο σκληρότερο παρελθόν, με παρουσίες σαν και του "Other Hells" που διατηρεί μια αυθεντική punk ευθύτητα και με ελάχιστες λέξεις προτάσσει την ενότητα "there’s no them, there’s no other, there’s just us".

Αν κάτι υπερέχει της μουσικής που ρέει απρόσκοπτη και με θέληση για πολλαπλές επαναλήψεις εντός του "Tell Me Your Dream" είναι ασφαλώς οι στίχοι του. Οι Ceremony δεν ντράπηκαν ποτέ να είναι πρωτοπόροι. Από το iconic crossdressing του Anthony Anzaldo μέχρι τη γενικότερη στάση τους και την άγνοια κινδύνου στην πρόοδο της μουσικής τους, με κάποιον πανέξυπνο τρόπο συνδυάζουν πολύ αποτελεσματικούς παρότι απλούς στίχους, με ξεκάθαρες εμπνεύσεις και αναφορές σε όλη την ιστορία του post punk. Παράλληλα αυτή η τρόπον τινά, εξιστόρηση με δικό τους τρόπο του μουσικού είδους, δεν μοιάζει πουθενά με αντιγραφή.

Ας αναλύσουμε όμως λίγο περισσότερο τις παραπάνω παρατηρήσεις. Ένα πανέμορφο μελωδικό "Dark Summer" μας αντιπαραθέτει πως "The sky couldn't be bluer, and I hate the color blue", ενώ ακούς κάπου μέσα του μελωδίες που φέρνουν στο μυαλό εκείνο το αγαπημένο "Daydream Nation" των Sonic Youth. Θα βρούμε εντός του δίσκου το "Madness" που μας ταξιδεύει στους Clash, με μια οπτική όμως που τοποθετείται όχι στην Αγγλία των 70s αλλά στο κράτος Λεβιάθαν του σήμερα: "And I see Palestine on the beach filled with smiles and lovely days, And I can't smile but I won't laugh when these people got no compass for it". Ο ασταμάτητος ρυθμός του "Deep Down Where I Belong" παραπέμπει στους The Cramps ενώ ξανά, δεν είναι σε καμιά περίπτωση απόλυτα όμοιος με κάποιον δικό τους. Τα "Antena" και "Paradise" δημιουργούν ομοιώματα από σύγχρονους Joy Division κι επιτέλους συμπαθητικούς Smiths - δεν θα μπορούσαν άλλωστε να το αποφύγουν αφού οι Joy Division είναι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την αρχική ονοματοδοσία των Ceremony.

Η χαρτογράφηση όλης της ιστορίας του post punk δεν σταματά εδώ. Στο "Death Destruction Mayhem" βλέπουμε εκτός από τον συνδυασμό τριών μεγάλων ονομάτων του ακραίου μέταλ (θα θεωρήσω τυχαία), και μια μνεία στο σύχρονο βρετανικό revival, μιας που θα έβλεπα άνετα τους Idles να συμμετέχουν σε αυτό το τραγούδι. Κάπου όμως εντοπίζω τη βαθιά βάση του δίσκου εκεί που οι Ceremony κρατούν τη δική τους τρέλα (αν και φαίνεται πως όσο απείχαν από τα μουσικά δρώμενα, η δουλειά των Protomartyr τους επηρέασε σε πολύ μεγάλο βαθμό). Η εισαγωγή του "Prograde" εκτοξεύει το δίσκο εκεί στα ψηλά που παραμένει για όλη του τη διάρκεια. Αργότερα το "Justify", επικεντρώνεται στο μπάσο και οι στίχοι του, για να μην τους παραθέσω όλους, είναι ένας προς ένας μανιφέστο για αφύπνιση πολιτικών συνειδήσεων - αποκορύφωμα όμως η αναφορά στο αριστούργημα των Discharge που αναφέραμε προηγουμένως ότι θα συναντήσουμε, εκεί που το ρεφρέν περήφανα φωνάζει "I don’t see, I don’t hear, I don’t say". Η διάθεση αυτή ολοκληρώνεται με το "10 Planets" που επαναλαμβάνει τη λαμπρή στιχουργία, αλλά θα κρατήσουμε την ουσία του "You can’t eat your money".

Δεν ξέρω αν είναι θέμα καλού συγχρονισμού, timing που λέμε, ή αν το "Tell Me Your Dream" είναι ένας πραγματικά συγκινητικός και αναζωογονητικός δίσκος, που εξερευνά όλα τα κατατόπια του ήχου του με σεβασμό στους πρότερους αλλά και τους σύγχρονους. Μπορώ με ασφάλεια όμως να πω ότι στα τριάντα του λεπτά επιστρέφει στα βασικά σημεία του τι είναι πραγματικά το punk, τα απομονώνει και τα συνοψίζει, έτοιμα και για τα τωρινά παιδιά κι ενήλικα παιδιά να γαλουχηθούν με τις σωστές αξίες, αλλά και για όσα θεωρούν τα εαυτά τους γινωμένους μουσικούς και μη πολιτικάντες να σταθούν και να γυρίσουν στις πραγματικές, ουσιαστικές αξίες που μας ενώνουν. Λαμπρή κυκλοφορία, άξια του ονόματος που την ορίζει.

Bandcamp