Flea

Ο Flea φυσικά δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι παρόλα αυτά ιδιαίτερα εντυπωσιακό για έναν μουσικό με τόσο μεγάλη καριέρα - σε χρονική διάρκεια, αναγνώριση, δόξα κλπ - πως δεν είχε ποτέ ως τώρα κυκλοφορήσει ένα σόλο άλμπουμ. Μιλάμε εξάλλου για έναν τρομερό μπασίστα, ίσως έναν από τους πιο επιδραστικούς και αναγνωρίσιμους στην ιστορία του οργάνου. Αυτή η ιστορική ανορθογραφία επιτέλους διορθώνεται με το "Honora", άλμπουμ που μας δίνει την ευκαιρία να τον θαυμάσουμε επιτέλους κι εκτός Red Hot Chili Peppers.

Το "Honora" είναι πρωτίστως ένα γράμμα αγάπης του Flea προς την jazz και το πρώτο του όργανο, την τρομπέτα. Προκειμένου να την εκφράσει όπως της πρέπει, το σπουδαίο label της Nonesuch του παρέχει καταρχάς όλα τα resources που χρειάζεται και κυρίως μια εξαιρετική μπάντα από All Star μουσικούς της εταιρείας: ανάμεσα σε άλλους, τον Jeff Parker στην κιθάρα, την Anna Butterss στο μπάσο, τους Deantoni Parks και Chad Smith σε κρουστά, τον Nate Walcott σε πλήκτρα, ενορχηστρώσεις, και άλλους. Μιλάμε για κανονική αφρόκρεμα.

Ο Flea μοιράζει το παίξιμο του ανάμεσα στο μπάσο και την τρομπέτα. Η αλήθεια είναι πως σαν τρομπετίστας είναι απλώς ΟΚ, οι γραμμές του είναι απλές (συχνά απλοϊκές) και δεν παρουσιάζουν κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα στην έκφραση τους. Αντίστοιχα το υλικό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί jazz στο σύνολο του: το 11λεπτο "Frailed" είναι μάλλον πιο κοντά σε ένα ράθυμο ambient που ξεχειλώνει, τα δε ρυθμικά μετρήματα και οι παράξενες αρμονίες του Thom Yorke στο "Traffic Lights" κάνουν το τραγούδι να μοιάζει περισσότερο σαν κάτι που θα χωρούσε στα άλμπουμ των The Smile.

Αλλού στο άλμπουμ όμως, ο Flea αγγίζει πραγματικά την fusion jazz με ποιότητα, σεβασμό και την ιδιαιτερότητα της φωνής του. Το "A Plea" διαθέτει την πιο υπέροχη μπασογραμμή του άλμπουμ, μαζί με το αντιπολεμικό spoken word μήνυμα που ταιριάζει σε κάθε πνευματικό jazz δημιούργημα. Το "Morning Cry" σχεδόν προσεγγίζει το hard-bop και το "Free As I Want To Be" φέρνει και λίγη από την funky αλητεία που, για να είμαστε ειλικρινείς, θα ήταν κρίμα να λείπει ολοκληρωτικά.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει επίσης να γίνει στις τέσσερις διασκευές του άλμπουμ (τα originals είναι έξι): το "Willow Weep For Me" είναι μάλλον μια λογική και λίγο άνευρη επιλογή. Το country classic "Wichita Lineman" θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, δυστυχώς όμως σκοντάφτει στην αδιάφορη ερμηνεία του κάποτε σπουδαίου Nick Cave. Το "Maggot Brain" των Funkadelic όμως διατηρεί λίγη από την μαγεία του αυθεντικού - μιλάμε εξάλλου για ένα από τα καλύτερα πράγματα ever - και το "Thinking Bout You" του Frank Ocean είναι φανταστικό. Η εκδοχή του Flea σε ένα modern R’n’B' classic είναι τολμηρή αλλά και ολοκληρωτικά πανέμορφη. Τα έγχορδα εδώ προσθέτουν μπόλικους πόντους.

Παρά την σχετική ανισορροπία του υλικού, το "Honora" ξεχειλίζει αγάπη, πάθος και θετικά vibes. Ο Flea και η ομάδα του έχουν εμποτίσει το άλμπουμ με ένα ειλικρινές πνεύμα χαράς και φροντίδας κι αυτό, με κάποιον τρόπο, γίνεται αντιληπτό από τον ακροατή. Πέραν των στιγμών (και είναι αρκετές αυτές) που ο δίσκος κάνει τα πάντα σωστά, το "Honora" ηχεί πάντα ως ένα έργο που το συμπαθείς, ακόμα κι όταν ελαφρώς αστοχεί. Αυτό το παράδοξο είναι και το μεγαλύτερο ατού του.

Το "Honora" είναι τελικά ένα ωραίο κι ειλικρινές άλμπουμ που μας δίνει την ευκαιρία να δούμε έναν rock μύθο να ξεγυμνώνεται μπροστά μας και να ξαναγεννιέται σε ένα νέο ρόλο, εντελώς έξω από το comfort zone του. Η εμπειρία είναι πολύτιμη και για εκείνον και για εμάς. Κι αν χρειάζεται μια απόδειξη για το ότι το άλμπουμ είναι τελικά άξιο, αυτή βρίσκεται στο ότι το "Honora" θα σε κάνει να αγαπήσεις τον Flea ακόμα περισσότερο. Αυτό το νέο συναίσθημα, το κερδίζει με το σπαθί του.

Bandcamp