Roman Candle

Το Las Vegas είναι σαν την Disneyland των ενηλίκων, γεμάτο αντιφάσεις, καλογυαλισμένο, μα ολότελα ψεύτικο, στη φανταχτερή κουλτούρα του. Ταυτόχρονα είναι ένα τόπος με ανύπαρκτες διεξόδους για κάθε παιδί που κάπως του ‘τυχε να μεγαλώσει εκεί πέρα. Η Piper Ferrari, frontwoman και στιχουργός των Roman Candle, είναι ένα τέτοιο παιδί, που βρέθηκε στο κέντρο της άκρατης λατρείας μιας πλαστής εικόνας ευτυχίας βασισμένης στην εκκωφαντική φασαρία της χλιδής. Κάπως έτσι μάλλον προέκυψε η επιλογή της να μην αφήνει, κόντρα μάλιστα στις καθιερωμένες σύγχρονες συνήθειες, ούτε σπιθαμή παρερμηνείας και καλλωπισμού πάνω στα θέματα που της δίνουν λέξεις για να γράφει. Οι κακοποιητικές σχέσεις, δικές της αλλά και άλλων γυναικών γύρω της, από ανθρώπους κοντινούς όσο και όχι, η προδοσία, ο πόνος, αλλά και η ορμή που βρήκε μέσα από τη φωνή της. Μια καθαρή, γυναικεία φωνή γεμάτη πείσμα, θυμό και δύναμη.

Οι Roman Candle κινούνται στο χώρο που οριοθετείται ανάμεσα στο screamo, το metalcore, το post-hardcore μέχρι και το punk. Ψάχνοντας κοινό παρονομαστή, θα χρειαστεί να καταφύγουμε στην old school ματιά που διακρίνει το υλικό τους, με βασικά σημεία αναφοράς ονόματα όπως οι Poison The Well, οι Norma Jean, οι Underoath, Touche Amore και κάπως λιγότερο οι Bring Me The Horizon του δεύτερου δίσκου. Κιθάρες που περνάνε από mathy σε πιο μελωδικά riff αβίαστα, φωνητικές ερμηνείες γεμάτες ζωντάνια και συναίσθημα, groove που θα υποχρεώσει σε αυτοσχέδιες τρελές χορογραφίες και μερικά από τα καλύτερα breakdown που θα πετύχουμε τη φετινή σεζόν.

Τώρα μην πάει ο νου σου ότι θα ακούσεις τίποτα δεινόσαυρους. Η παραγωγή από τη μία καταφέρνει να κρατήσει αναλλοίωτη την αμεσότητα της έκφρασης αλλά ταυτόχρονα έχει το μέγεθος και την υφή που φέρνει το σύνολο στο σήμερα. Η προσέγγιση στο songwriting ναι μεν έχει χαρακτήρα που πηγάζει από τα zeros, αλλά πετυχαίνει να ξεχωρίσει δίνοντας έναν πιο φρέσκο αέρα στο υλικό, κυρίως μέσα από τις εναλλαγές στα διάφορα είδη που ακουμπάει. Αυτή η ουσιαστική επιλογή δείχνει, εκτός από την άνεση της μπάντας να χειρίζεται διαφορετικά στοιχεία, και την εξέλιξη και σύγκλιση των διαφορετικών ροπών γύρω από το core. Το σήμερα που λέγαμε.

Από το πρώτο κομμάτι, "Blasphemous Act" ξετυλίγουν πολλά από τα παραπάνω στοιχεία, με κορύφωση το σπάσιμο που κουνάει κοτρόνες. Όταν μπαίνουν δε μπασογραμμές και riff, σαν του "This Band Has Led Me To Places I Wouldn't Go With A Gun", μας πάνε ακριβώς σε εκείνα τα μέρη που δε θα μπορούσε να μας πάει κανένα, μα κανένα, όπλο. Η post-hardcore πανκίλα του "Can We Watch Something Happy?" ξεχωρίζει σε έναν χώρο που γίνονται όλο και περισσότερες εκείνες οι μέρες που μοιάζει κορεσμένος, ενώ το "Bite Harder Than You Bleed" ξεχειλίζει από δυνατά συναισθήματα. Κορυφαία στάση του δίσκου; Μάλλον η γκρούβα του "Fire In The Night Sky Forever", που συμπληρώνεται ιδανικά από τη χαοτική ακρότητα και το ογκώδες του breakdown.

Προσθέτοντας στη συζήτηση το ότι τόση ώρα μιλάμε για ντεμπούτο, ο ενθουσιασμός ανεβαίνει απότομα. Οι Roman Candle μπαίνουν με πολλή φόρα, θυμό αλλά και μουσικό ταλέντο σε ένα χώρο που ψάχνει διαρκώς νέες φωνές να ταράξουν την ησυχία και την ασφάλεια μιας καθιερωμένης ευκολίας που προσφέρει απλόχερα ο γλυκόπικρος συμβιβασμός.