Monolord

Έκτος δίσκος από τους Monolord λοιπόν και αν ρωτάς ποιοι είναι οι Monolord έχεις ωραία δουλειά στα χέρια σου. Με την προϋπόθεση ότι σε ενδιαφέρει το Sabbath-ο-θρεμμένο heavy doom δηλαδή, με πολύ βαρύ, βρώμικο και ογκώδη ήχο. Εάν κι εφόσον που λες δεν έχεις ασχοληθεί καθόλου με τούτους τους Σουηδούς, ένα καλό σημείο να πιαστείς μάλλον είναι το ντεμπούτο τους, "Empress Rising", κι από εκεί προχωράς μέχρι να φτάσεις στο σήμερα. Κακή δουλειά τους δε θα πετύχεις, ενώ μάλλον θα βρεις αξιοθαύμαστη τη σταθερότητα στην ποιότητα αλλά και τον προσανατολισμό του ήχου.

Ας πιάσουμε όμως το "Neverending" τώρα. Σε πρώτη φάση ο δίσκος συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος, κάνοντας το λογικό επόμενο βήμα, κάτι που άλλωστε μας είπε κι ο ίδιος ο Esben Willems. Sabbathικά riff, ήχος βαρύς κι ακάθαρτος, που δουλεύτηκε μάλιστα από τη θρυλική Sylvia Massy, ανάσες από Electric Wizard και Sleep, συμπαγές κι αργόσυρτο groove στα όρια του sludge, φωνητικά ακόμα πιο εμπνευσμένα από Ozzy, μέρη βουτηγμένα βαθιά στη 70s ψυχεδέλεια και μια επίσκεψη σε πιο ακραίους ηχότοπους που συνοδεύτηκε μάλιστα από brutal growls.

Το songwriting είναι αναμενόμενα σε αρκετά καλό επίπεδο, με μακροσκελείς συνθέσεις που δίνουν χώρο στα riff χωρίς να βιάζονται καθόλου να αποσύρουν κάθε ιδέα που παρουσιάζουν. Το rhythm section πολύ στιβαρό, δένει σωστά τον ήχο αλλά και την στόχευση του υλικού, χωρίς να χρειάζεται να πάρει πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ τα solo είναι μελωδικά δίνοντας επιπλέον απολαυστικά σημεία στα κομμάτια, και μάλιστα δεν τα φορτώνουν πουθενά με ανούσιους εντυπωσιασμούς.

Προσωπικά ξεχώρισα τα πολύ ωραία riff του "You Bastard", που αν το πούμε φόρο τιμής στον Madman δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει πραγματική ένσταση, το "Inside A Collider" που είναι ανάμεσα στα πιο βαριά κομμάτια τους αφήνοντας hints από Paradise Lost και ίσως και Pallbearer, το "Crystal Bridge" που έχει ένα υπέροχο μέρος φουλ στην ψυχεδελική ατμόσφαιρα και το "The Masque" με μερικές εντελώς κολλητικές κιθαριστικές στιγμές. Το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, περίπου ομώνυμο, είναι αυτό που προκαλεί όμως τη μεγαλύτερη έκπληξη πηγαίνοντας στα όρια του doom death, με τρόπο που δε μας είχαν συνηθίσει οι Monolord. Η συμμετοχή του Jörgen Sandström εδώ είναι και καθοριστική και ουσιώδης.

Εν γένει πάντως, το "Neverending" δεν φέρνει κάτι εντελώς καινούργιο ή διαφορετικό σε σχέση τα προηγούμενα άλμπουμ της μπάντας. Άντε με εξαίρεση μόνο το τελευταίο τραγούδι. Είναι όμως ένα ακόμα βήμα μπροστά, είναι πολύ ποιοτικό, με μερικά κομμάτια μάλιστα που θα ξεχωρίσουν και που θα θέλαμε πολύ να δούμε ζωντανά κάποια στιγμή, αν και εφόσον βρεθεί η ευκαιρία.