[7]: Cine Bizkit

Η εμφάνιση μετράει στη μουσική, όπως και παντού. Όποιος υποστηρίξει το αντίθετο, είτε λέει ψέματα, είτε στέκεται σε θεόστραβο γιαλό. Ανάμεσα στα ονόματα που απέδειξαν του λόγου το αληθές πέρα από κάθε αμφιβολία, οι Limp Bizkit ξεχωρίζουν με άνεση. Κοιτώντας από απόσταση, θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι ακόμα κι απομονωμένος ο ήχος τους δικαιολογεί πειστικά τη διαφορά μεγέθους από συνοδοιπόρους τους, και πρακτικά η δήλωση δεν θα ήταν τελείως λάθος.

Κάπου εδώ πέφτει στο τραπέζι η εξωφυλλάρα του Mear One για το "Significant Other" και η κουβέντα τελειώνει πριν καν παιχτεί οπτικοακουστικό χαρτί. Σίγουρα, η «εικόνα» που είχαν στην εξίσωσή τους οι Fred Durst & Co., ποτέ δεν περιοριζόταν στην προφανή έννοια της λέξης. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα ήταν ότι εκεί που άλλοι έχασαν το δρόμο μετά το breakthrough, ετούτοι κράσαραν πολυδιαφημισμένες απονομές βραβείων κι άφηναν την Christina Aguilera στο βάθος του πλάνου.

Οι επιλογές που ακολουθούν είναι αυστηρά υποκειμενικές, αλλά κάπως προέκυψαν μοιρασμένες ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν. Κάθε μια τους συνοδεύεται από bonus track(s) για ολοκληρωθεί σωστά η προβολή. Η σύμπραξη με τη Halle Berry στο "Behind Blue Eyes" έμεινε έξω ως αθέμιτος ανταγωνισμός. Τα "Zoolander", "The Longshots" και "Silicon Valley" (ω ναι!) δυστυχώς θα αρκεστούν σε εύφημο μνεία. Οι μέρες για την πρεμιέρα στο Release Athens Festival είναι πια πολύ κοντά.

1

Break Stuff
(2000)

Ο μόνος τρόπος που έβγαζε νόημα για να ξεκινήσει αυτό το μικρό αφιέρωμα. Η λίστα από βίντεο κλιπ της μπάντας, σχεδόν όλα με τη σκηνοθετική υπογραφή του μπροστάρη φαρδιά-πλατιά, από μόνη της θα μπορούσε να δώσει αρκετό υλικό. Σε πρώτη σκέψη, η καλησπέρα από τα σπλάχνα της δεκαετίας του '90 με "Nookie" θα είχε κάθε λόγο να κερδίσει τη συγκεκριμένη θέση. Ο συνδυασμός σκηνής στην κορυφή των δίδυμων πύργων ελάχιστα πριν τη 9/11 + χορογραφίας με ντισκομπάλες + ελικοπτέρων + Ben Stiller στο "Rollin'" το ίδιο κι ακόμα περισσότερο. Στην πράξη, η οπτικοποίηση της 'gimme somethin' to break' γραμμής είναι τόσο εμβληματική που εξαφάνισε κάθε άλλο ενδεχόμενο με συνοπτικές.

 

After credits: Το δισκάκι στο CD player, μπάσα στο τέρμα, καπέλο γυρισμένο ανάποδα, χορευτικά παπούτσια κι λιώσιμο μέχρι τελικής πτώσης.

2

Mission Impossible II
(2000)

Δεν ξέραμε πόσο καλά τα είχαμε στο γύρισμα της χιλιετίας. Γενικά; Όχι απαραίτητα, αν και συγκριτικά με * δείχνει τα πάντα γύρω * σήμερα, σε κάποιο βαθμό ναι. Στον τρόπο που η ποπ κουλτούρα πάντρευε μουσική με σινεμά; Απολύτως! Αναμενόμενα, η φούσκα των nü-adjacent soundtracks ήταν αδύνατο να αντέξει, όσο κράτησε όμως ήταν κάτι το μοναδικό. Τα φτιαγμένα για δυνατούς λύτες "Strangeland" & "End Of Days". Το υποτιμημένο "Valentine". Ο Jonathan Davis στο τιμόνι της "Queen Of The Damned". Η σκιά των Evanescence στα δερμάτινα του Daredevil. Το ξεπούλημα στο "Freddy Vs Jason". Ο τελευταίος χορός στο House Of Wax. Κι εκεί ψηλά, η δεύτερη γύρα του Tom Cruise ως Ethan Hunt.

 

After credits: "Take A Look Around" και "I Disappear" ξανά και ξανά.

3

The Fast And The Furious

(2001)

Πριν το Τόκυο. Πριν από αεροπλάνα, βαπόρια, υποβρύχια και ό,τι σχετικό. Πριν τους φανταχτερούς ουρανοξύστες και τις υστερικές ανατροπές. Πριν τις βόλτες στο διάστημα. Τότε που το "9 Teen 90 Nine" και το "Urban Assault Vehicle" έδιναν τον τόνο. Οι όχι-ακριβώς-ταπεινές ρίζες της οικογένειας Τορέττο βρίσκονται εδώ και το σύνολο κουβαλάει τόσο έντονη αίσθηση δρόμου που θα κάνει και τους πλέον αφ' υψηλού να χαμηλώσουν το κεφάλι, είκοσι πέντε χρόνια μετά. Προφανώς, σε κάμποσα σημεία η σφραγίδα της εποχής χτυπάει σκληρά, αλλά αυτό είναι κάτι που δεδομένα μπορεί να συμβεί όταν ένα έργο δεν φοβάται να κοιτάξει γύρω της αντί για στρέψει το βλέμμα προς κάποιο παρελθόν.

 

After credits: Κάτι από τα nineties κλασικά της δυτικής ακτής για τους ορθόδοξους. Τις μουσικάρες του δεύτερου "Need For Speed: Underground" για τους υπόλοιπους.

4

House M.D.
(2008)

Ψηλά στη λίστα με πράγματα που όντως έγιναν στη mainstream τηλεόραση των περασμένων δύο δεκαετιών. Ψηλότερα στη λίστα των τελειότερων rock cameos όλων των εποχών. Δεν θα γίνουν δεκτές ερωτήσεις ή σχόλια.

 

After credits: Το "Teardrop" των Massive Attack διασκευασμένο από Aurora, γιατί έτσι.

5

Real Steel
(2011)

Όταν η παρούσα ταινία βρήκε το δρόμο προς τις αίθουσες, η ταφόπλακα στο nu-metal είχε πέσει από καιρό. Οι ανάλαφρες αθλητικές περιπέτειες από την άλλη, ήταν και παραμένουν ανάμεσα στις σταθερότερες κινηματογραφικές αξίες. Από το υπερθετικά καλόψυχο αφηγηματικό μέχρι το περιτύλιγμα επιστημονικής φαντασίας και τη γεύση ποπ κορν, τα πάντα εδώ μέσα πατάνε σε απλές και γνωστές συνταγές. Την ίδια στιγμή, η καρδιά του συνόλου δεν χάνεται ποτέ, το άστρο του Hugh Jackman έκαιγε όσο ελάχιστα στη μπροστινή γραμμή και η Evangeline Lilly έκανε τη διαφορά λίγο παραπίσω. Η γουστόζικη μουσική επένδυση, με ολίγη από "Gold Cobra", ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα.

 

After credits: Το συνοδευτικό άλμπουμ που χωράει από Foo Fighters ως Crystal Method κι από Prodigy ως Rival Sons. Με τουλάχιστον μία επανάληψη στο "Why Try".

6

The Fanatic
(2019)

Βασανισμένη ψυχή ανακαλύπτει καλλιτέχνη, ταυτίζεται και βάφεται οπαδός. Απουσία κοινωνικής μέριμνας στη ζούγκλα κάποιας μεγαλούπολης, η αγάπη μεταλλάσσεται σε εμμονή. Σταδιακά, η γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και φανταστικών σεναρίων χάνεται. Κάποια μέρα, μοιραία, τα δύο πρόσωπα συναντιούνται και η πτώση είναι αναπόφευκτη. Ιστορία παλιά όσο ο χρόνος. Η τρίτη μεγάλου μήκους δουλειά του Durst μπορεί να μην διεκδικεί δάφνες ποιότητας ή καινοτομίας, αλλά έχει το John Travolta σε μια από τις πιο κεϊτζικές ερμηνείες του και αρκετές αναφορές στο σύμπαν του τρόμου για να αγγίξει ένα τόσο-κακό-που-γίνεται-καλό-ή-κάπως-έτσι-τέλος-πάντων στάτους.

 

After credits: Dear mister I'm-too-good-to-call-or-write-my-fans - "Stan" - duh!

7

Y2K
(2024)

Σε πνεύμα απόλυτης ειλικρίνειας, η απόφαση να μείνουν ο Freddy D. και το κόκκινο καπέλο του πεπρωμένου ως άχαρη επίτιμη αναφορά στην εισαγωγή του σινέ-αφιερώματος εκείνης της χρονιάς κρίνεται ως βλακωδώς ελιτιστική. Το γεγονός ότι στην τότε δεκατετράδα πέρασε το υπέροχο "I Saw The TV Glow", όπου ο λατρεμένος κέρασε τον πιθανότατα καλύτερο δευτερότριτο ρόλο της καριέρας του δεν αλλάζει τίποτα. Όπως και να 'χει, η πειραγμένη horror-comedy απόδοση του ιού του 2000 παίζει τόσο κεφάτα, τόσο ανεγκέφαλα και τόσο χριστουγεννιάτικα, που κερδίζει πανάξια μία θέση στις επιλογές πάνω στο τζάκι/δίπλα στο έλατο. Το διπλό 'just one of those days' σκάσιμο αξίζει όλο το χειροκρότημα.

 

After credits: Βρίσκετε το οπτικοακουστικό bootleg-κειμήλιο από Woodstock '99. Ρίχνετε την ποιότητα για όσο το δυνατόν πιο VHS εμπειρία. Εγγυημένη απόλαυση.