Okwaho, Godzilla Was Too Drunk To Destroy Tokyo, Ayur @ N.A.O.S., 16/05/26

Έχω μια πολύ παράξενη σχέση με το χώρο του N.A.O.S. που βρίσκεται κοντά στην Καλλιθέα: βλέπετε, παρόλο που είναι ένας χώρος που μου αρέσει αρκετά, με αυτοοργανωμένη λογική αλλά πολύ καλό ηχοσύστημα και προσεγμένη κατάσταση, αερίζεται και έχει μια δική του αισθητική, η τεράστια απόσταση από τον τόπο κατοικίας μου με έχει κρατήσει πολλές φορές από την απόφαση να πάω για άλλο ένα βράδυ. Δεν ήταν όμως αυτή η περίπτωση αυτό το Σάββατο. Ένας συνδυασμός καλής συγκυρίας για να καταφέρω μετά από κάποιο καιρό να ξαναδώ τους αγαπημένους μου Okwaho, παρέα με τους Godzilla Was Too Drunk To Destroy Tokyo από την Ιταλία που επισκέφθηκαν για πρώτη φορά τη χώρα μας σε τρεις ημερομηνίες, αλλά και η περιέργεια για τους νεοσύστατους Ayur, όλα συνέβαλαν στο να επιλέξω ένα Σάββατο βράδυ που πολλοί έκαναν τη λάθος απόφαση στη διασκέδασή τους, τη σωστή.

Μετά λοιπόν από μια ομολογουμένως μακρά διαδρομή, ένα μουντό βράδυ που έμοιαζε βροχερό αλλά τελικά δεν υπήρξε, μερικοί πολύ όμορφοι και βρώμικοι ήχοι, μας υποδέχτηκαν στον τρίτο όροφο, εκεί όπου βρίσκεται καλά κρυμμένο μα πολύ συμπαθές το N.A.O.S.. Πρώτοι στη σκηνή παίρνουν τη θέση τους οι Ayur, ενεργοί μόλις δύο χρόνια και μοιρασμένοι κάπου μεταξύ Ελλάδας και Τυνησίας, με τα μέλη τους να απαρτίζονται από ανθρώπους και από τις δύο χώρες. Η ψυχεδέλεια, είναι η βασική λέξη η οποία περιχαρακώνει τις μουσικές αναζητήσεις των Ayur, όπου επιμένουν σε ορχηστρικά μοτίβα. Κιθάρα, μπάσο, κρουστά και πλήκτρα αποτελούν τα βασικά μέσα των Ayur, όπως και μερικά προηχογραφημένα σημεία. Το τελευταίο συγκεντρώνεται κυρίως στο μονόλογο του Charlie Chaplin, που περιλαμβάνεται στο μοναδικό προς ώρας ηχογραφημένο κομμάτι τους, "More than Machinery, We Need Humanity". Με το συγκεκριμένο κομμάτι μάλιστα έκλεισαν τηνμ εμφάνισή τους, και τα διέλυσαν όλα!

Κατά τα άλλα, έχει μεγάλη σημασία να σταθούμε στον εξαιρετικό ήχο του χώρου που για τα δεδομένα του, υπήρξε εντυπωσιακός. Περισσότερο για τη μουσική των Ayur όμως, αυτή θα πούμε πως πέρα από την ψυχεδέλεια, εκτείνεται και σε ενδιάμεσες post metal φόρμες (μην μπερδευόμαστε με το post rock απλά επειδή κάτι δεν έχει στίχους!), ενώ είναι σαφής και η πολιτική στάση τους, στα λόγια ή και εμφανισιακά. Μου γαργάλησαν αρκετά την περιέργεια, ανυπομονώ να ηχογραφήσουν κάποιο EP ή δίσκο για να μπορέσω να σταθώ λίγο περισσότερο στις συνθέσεις τους.

Παρόλο λοιπόν που η συναυλία αυτή διεξήχθη στα πλαίσια της τριήμερης επίσκεψης των Godzilla Was Too Drunk To Destroy Tokyo στην Ελλάδα για την προώθηση του νέου δίσκου τους (και για την εμπειρία!) δεν βρέθηκαν αυτοί τελευταίοι στη σειρά εμφανίσεων, για πολλούς λόγους. Λίγο τα στησίματα του ήχου και οι εντάσεις στις οποίες κινείται το κάθε συγκρότημα, λίγο ο φόβος μην πάει αργά και χάσουν οι φιλοξενούμενοι τη μερίδα του λέοντος από κόσμο, λίγο του ότι δεν χρειάζεται και να τα κάνουμε όλα με βάση το αναμενόμενο βρε αδερφέ, η στάση αυτή ήταν καλοδεχούμενη. Ειδικά μάλιστα, από τη στιγμή που το πρόγραμμα των εμφανίσεων είχε ανακοινωθεί από πριν και δεν επιφύλασσε σε κάποιον που είχε κάνει διαφορετικά πλάνα με το χρόνο του δυσάρεστες εκπλήξεις.

Να μην τα πολυλογούμε όμως, η Ιταλική τριάδα δεν φάνηκε παράλογα μεθυσμένη όπως το όνομά της, και την Αθήνα τουλάχιστον, τη διέλυσε. Ακόμη περισσότερο από τη μεταφορική χρήση της λέξης, ο κιθαρίστας του συγκροτήματος κατάφερε να διαλύσει τη μία του χορδή στο πρώτο κομμάτι. Λες και είναι δεκαετίες επαγγελματίες όμως, οι Godzilla (σκέτοι, από εδώ και στο εξής προς αποφυγής πολυλογίας) γέμισαν τον ήχο τους έως ότου αποκατασταθεί η ζημιά. Και τι ήχος! Η μουσική των Godzilla δανείζεται τα στοιχεία της κατά κύριο λόγο από επιρροές σαν τους Kyuss, Kylesa και Royal Thunder - συκγρίσεις όχι τυχαίες μιας που τα φωνητικά αναλαμβάνει κατά κύριο λόγο η εκρηκτική Sara, που εν πολλοίς σήκωνε στις πλάτες της την ενέργεια και την επικοινωνία.

Heavy rock από τη Γένοβα λοιπόν. Μέσα σε πολλές άλλες ατάκες για το σπάσιμο του πάγου, η Sara μας μοιράστηκε πως μερικά πράγματα είναι σαν σάλτσα πέστο χωρίς σκόρδο (θα αποφύγω σκόπιμα να πω που αναφέρθηκε) - σίγουρα η μουσική τους έχει πολύ σκόρδο και μπαχαρικά για να σε κάνει να μπεις γρήγορα στο κλίμα της. Παρόλο που η αφορμή για το ταξίδι ήταν ο πρόσφατος δίσκος τους, "Sideral Voivod", η μπάντα έκανε ένα πολύ άνετο πέρασμα από όλη τη δισκογραφία τους. Πράγμα πολύ λογικό αν σκεφτεί κανείς, όπως αργότερα μάθαμε, ότι δεν έχουν προκαθορισμένο σετλιστ και παίζουν όποιο κομμάτι τους σκαρφιστούν εκείνη τη στιγμή! Μια γνωριμία που ελπίζουμε να αποτελέσει την έναρξη μιας καλής σχέσης. Σε μια ριπή οφθαλμού, η εμφάνιση των Godzilla Was Too Drunk To Destroy Tokyo είχε λάβει τέλος.

Για το τελείωμα, το μεγάλο βάρος σήκωσαν οι Okwaho και το γνώριμο μα αγαπημένο blackened sludge τους. Πρώτη φορά που τους έβλεπα με το καινούριο line-up, και μια δύσκολη καθώς έμαθα, εφόσον τους βρήκαν προηγουμένως αναποδιές, αλλά αυτό η αλήθεια είναι, δεν φάνηκε παραέξω. Με την σχεδόν τακτικά επιλεγμένη πλέον, εισαγωγή του "Between Ruins And Blood" να μας ωθεί σε μέρη στενάχωρα μα γνώριμα, το "Usurper Regime" απλώθηκε σε καρδιές και ντουβάρια, κυριαρχώντας στις επιλογές του συγκροτήματος για την αποψινή βραδιά, όπως είναι φυσικό. Οι Okwaho έχουν μάθει καλά πια να τιθασεύουν συναυλιακά το απύθμενο σκότος τους και να ταξιδεύουν το μυαλό εκεί που φοβάται, μα κατά βάθος επιθυμεί.

Αναπόφευκτη διαδρομή όταν μιλάμε για τραγούδια σαν το "The Mermaid", την ιστορία της μικρής προσφύγισσας που έγινε γοργόνα. Παρόλο που γράφτηκε σχεδόν προφητικά κι έκτοτε έχουν συμβεί πολλά, το ένα χειρότερο από το άλλο, τώρα μας θυμίζει όμως φρέσκες δυσάρεστες μνήμες. Το παρελθόν θυμάται με το "For Those I Hate" που εκπροσωπεί τον πρώτο, ομώνυμο δίσκο. Μια έκπληξη όμως μας περιμένει, συναντώντας για πρώτη φορά το "Defeated By The Fear Or Our Own Failure", ένα από τα νέα κομμάτια που γράφουν οι Okwaho, που όχι απλά μου άρεσε αλλά με έκανε να ανυπομονώ για τον επόμενο δίσκο τους. Ειδικά εκείνο το σημείο που τα σκάει και κυλάνε riffs και κρουστά αργά, αριστούργημα και με απόλυτη σιγουριά, το πρόσεξαν όλοι οι παρευρισκόμενοι.

Τρεις εμφανίσεις που αδικήθηκαν αν με ρωτήσεις, μιας που ο χώρος συγκέντρωσε λίγο κόσμο, για τα δεδομένα της ποιότητας και της συνέπειας που μας χαρίστηκε απλόχερα το Σάββατο που μας πέρασε. Στο μέσο μιας τριήμερης ελληνικής περιοδείας, οι Okwaho και Godzilla Was Too Drunk To Destroy Tokyo με τη συμβολή των Ayur για την ημερομηνία της Αθήνας, είπαν τη δική τους ιστορία για ένα αυτοοργανωμένο sludge / stoner που αρνείται να πεθάνει, οργανώνοντας όλη την ιστορία αυτή μόνοι τους, κόντρα σε εξωτερικές επιταγές, κόντρα στην άλλη μεγάλη μουσική διοργάνωση που μεγάλη μερίδα του κοινού επέλεξε για άγνωστο λόγο να στηρίξει. Δεν θα πω μέχρι την επόμενη φορά, αλλά αναζητήστε τώρα και τα τρία συγκροτήματα γιατί το αίμα τους βράζει.

Φωτογραφίες: Κώστας Σαμπάνης