Myrath

Η περίπτωση των Myrath στέκει ως μια ιδιαίτερη απόδειξη της πολυπολιτισμικότητας του σκληρού ήχου, αφού οι έμπειροι prog/power metallers εφορμούν από την «εξωτική» Τυνησία, έχοντας κατακτήσει εδώ και χρόνια, με την αξία τους, τη δική τους θέση στο σύγχρονο μεταλλικό γίγνεσθαι.

Έχοντας φτάσει, πλέον, στον έβδομο δίσκο της καριέρας τους, μπορείς να τους πεις και εδραιωμένο όνομα, έστω και αν η post -covid περίοδος φαίνεται να τους έπληξε ποικιλοτρόπως, τόσο δημιουργικά, όσο και από άποψη παραγωγικότητας και αποδοχής. Παρόλα αυτά, το "Karma" του 2024 υπήρξε ένα ενδιαφέρον εγχείρημα, από το οποίο φαίνεται να συνεχίζουν φέτος σε ελαφρώς διαφοροποιημένα δημιουργικά μονοπάτια.

Προτού, όμως, περάσουμε στο μουσικό σκέλος του "Wilderness Of Mirrors", ας μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Ναι, το εξώφυλλο του δίσκου «φωνάζει» πως είναι AI generated και, παρόλο που υπάρχει credit σε δημιουργό (βλ. Chiyoko Asahi), δεν φαίνεται να μην επαληθεύεται αυτός ο ισχυρισμός. Αντιλαμβάνομαι πως, σταδιακά, τα διάφορα AI προγράμματα παίρνουν τη θέση τους ως ένα ακόμη εργαλείο στα χέρια όσων τα χρησιμοποιούν δόκιμα, μα η αισθητική του «ετοιματζίδικου» και η λογική του «να γίνει η δουλειά» έναντι της συνολικής καλλιτεχνικής δημιουργίας που αφορά την υλοποίηση και κυκλοφορία ενός δίσκου, αφαιρεί πόντους στις συνολικές εντυπώσεις.

 Πάντως, μουσικά, τα πράγματα είναι σαφώς πιο ξεκάθαρα κι ενδιαφέροντα. Με την μπάντα να πραγματοποιεί μια μερική επαναφορά της progressive ταυτότητας της, χωρίς όμως να εγκαταλείπεται η πιο cinematic και ethnic αισθητική των τελευταίων χρόνων, το νέο άλμπουμ επιτυγχάνει τη μουσική ισορροπία που έχουν ανάγκη η Τυνήσιοι αυτή τη στιγμή. Εδώ, οι Myrath επιχειρούν να ξαναδώσουν βάθος στις συνθέσεις, με μεγαλύτερες διάρκειες, περισσότερες αλλαγές δυναμικής και εντονότερη ατμοσφαιρική ανάπτυξη, όντας απολύτως σίγουροι για το aesthetic τους.

Τα ανατολίτικα και αφρικανικά στοιχεία έχουν ξεχωριστή υπόσταση στο υλικό και η ένταξη τους στο συνολικό αποτέλεσμα μοιάζει εξαιρετικά καλοδουλεμένη, την ίδια στιγμή που ο Zaher Zorgati αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο χαρισματικός ερμηνευτικά στέκει, προσδίδοντας θεατρικότητα κι ένταση. Η προσωπικότητα τους, λοιπόν, είναι σαφής, απολύτως ξεχωριστή συγκριτικά με τον άμεσα συγκρίσιμο περίγυρο τους, ενώ αυτή η μερική «επιστροφή» σε περισσότερο power/prog φόρμες πετυχαίνει το σκοπό της.

Άξια αναφοράς είναι και η ανάδειξη του Kévin Codfert σε κανονικό μέλος, πια, του σχήματος, με το Γάλλο πληκτρά των παραγνωρισμένων Adagio, να προσδίδει με τα διευρυμένα του keyboard θέματα και τους στίχους που συνεισέφερε, μια ανανεωτική πνοή. Βέβαια, οι δεσμοί του με την μπάντα φτάνουν αρκετά χρόνια πίσω, αλλά μόλις την τελευταία διετία οι Myrath αποτελούν τη δημιουργική του προτεραιότητα. Έτσι, οι ενορχηστρώσεις απλώνονται με πολυτέλεια στον χώρο, τα πλήκτρα και τα παραδοσιακά ηχοχρώματα λειτουργούν ως δομικό στοιχείο των τραγουδιών, ενώ οι κιθάρες επιλέγουν περισσότερο να υπηρετήσουν τη συνολική ατμόσφαιρα παρά να κυριαρχήσουν.

Το σπουδαίο με αυτήν τη μπάντα είναι η προσέγγιση της, που θέλει τη λειτουργικότητα και το εύληπτο της σύνθεσης στο επίκεντρο, έναντι της άκρατης τεχνικής επιδειξιομανίας. Ακόμη και στις πιο prog εξάρσεις, αυτό είναι εμφανές, αφού προτεραιότητα έχει η ανάδειξη μιας μελωδίας ή μιας φωνητικής γραμμής, γεγονός που ευεργετεί το άλμπουμ ώστε να μπορεί να προσεγγίσει ένα μεγαλύτερο εύρος ακροατών. Σε αυτήν τη λογική εντάσσεται και η συμμετοχή της Elize Ryd στο κολλητικό "Until The End", σε ένα φωνητικό ντουέτο που ξεχωρίζει μέσα στην εσοδεία της εφετινής χρονιάς για το ιδίωμα.

Σίγουρα, το "Wilderness of Mirrors" δεν είναι το άλμπουμ που επανακαθορίζει τους Myrath μήτε επαναπροσδιορίζει το σύγχρονο prog metal. Στέκει, όμως, ως ένας πολύ ποιοτικός δίσκος, από μια μπάντα που εξακολουθεί να διαθέτει προσωπικότητα, αισθητική συνέπεια και σαφώς υψηλότερο επίπεδο έμπνευσης από τον μέσο όρο της σκηνής.