Lynch Mob

Προβληματισμός. Όχι για το μουσικό αποτέλεσμα αυτό καθ’ εαυτό, αλλά για όλα αυτά τα μαρκετινίστικα κόλπα που δεν τα έχουν ανάγκη οι Lynch Mob. Αναλύω αμέσως το σκεπτικό μου. Την περσινή χρονιά οι Lynch Mob κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Dancing With The Devil". Ένα αριστουργηματικό glam metal/sleaze άλμπουμ το όποιο κατά δήλωσή τους θα ήταν και το τελευταίο της καριέρας τους. Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις οι μπάντες κλείνουν με ένα μεγαλειώδες live άλμπουμ για να ολοκληρωθεί όμορφα το έργο και να μείνει μια γλυκιά γεύση.

Τι έγινε όμως στην περίπτωση των Lynch Mob; Πλασαρίστηκε μια ηχογράφηση αρχείου όπως λένε στη γλώσσα της δισκογραφίας, από την περιοδεία του προηγούμενου, εξίσου καλού βέβαια, άλμπουμ της μπάντας "Babylon", που πραγματοποιήθηκε στο 500 θέσεων, The Guild Theatre στο Menlo Park της Καλιφόρνια. Είναι ένας μπουτίκ συναυλιακός χώρος όπου παρουσιάστηκε ως η απόλυτη επιλογή για να κλείσει το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας αυτής της σπουδαίας μπάντας. Αυτό θεωρώ ότι είναι μια λάθος επιλογή. Θα μπορούσε να μπει κάλλιστα ως δεύτερο cd σε μια σπέσιαλ edition, π.χ. επανακυκλοφορίας του τελευταίου άλμπουμ.

Πάμε τώρα στο ευτράπελο του όλου εγχειρήματος. Επιστρατεύτηκε ο Chuck Alkazian των Pearl Sound Studios, ένας ειδικός στον αναλογικό ήχο και στον ήχο της Motown, ο οποίος ανέλαβε την ηχογράφηση, την μίξη και το mastering  του άλμπουμ. Ίσως και η επιλογή του χώρου που έλαβε χώρα το live να ήταν και δική του επιλογή. Επί της ουσίας πρόκειται για μια audiophile ηχογράφηση. O Alkazian έχει δώσει ένα ζωντανό χαρακτήρα στην κιθάρα αλλά και στα φωνητικά. Υπάρχει μια διαύγεια και καθαρότητα στα όργανα. Καθαρά audiophile χαρακτηριστικά. Κυκλοφορεί και σε διπλό δίσκο βινυλίου εξάλλου. Μια επιλογή που δεν ήταν η αναμενόμενη για sleaze/hard rock μπάντα.

Ας δούμε το tracklist του άλμπουμ τώρα.  Τρία τραγούδια Dokken ("Lighting Strikes Again", "It’s Not Love" και "Paris Is Burning" ) και τα υπόλοιπα εννιά Lynch Mob originals με το θρυλικό ντεμπούτο του 1990,  "Wicked Sensation" να διεκδικεί ως είναι φυσικό, με πέντε κομμάτια τη μερίδα του λέοντος ( "River Of Love", "Hell Child", "Rain", "Street Fighting Man"  και το ομώνυμο).  Από εκεί και πέρα με ένα  τραγούδι εκπροσωπούνται το ομώνυμο δεύτερο άλμπουμ ( "No Good"), το  Smoke And Mirrors ("Let The Music Be Your Master") και το "Babylon" με δύο ("Caught Up" και "Time After Time").  Η μπάντα είναι σε καλή φόρμα, τα φωνητικά του Gabriel Colon με πάθος και ένταση, η κιθάρα του Georg Lynch, δείχνει την κλάση της χωρίς να φλυαρεί, ο Jimmy D'Anda, πρώην μέλος της χρυσής εποχής των BulletBoys στα ντραμς, μας φέρνει στο νου τις χρυσές μέρες της Sunset Strip και μαζί με τον Jaron Gulino είναι ένα σημαντικό στήριγμα του Lynch.

Τελικά το ερώτημα που τίθεται είναι, αν είναι καλό άλμπουμ το "The Final Ride".  Η απάντηση είναι ναι, αλλά με αστερίσκο ο οποίος μπαίνει, όχι για  το μουσικό σκέλος αλλά για τα συγκεκριμένα θέματα που αναφέραμε παραπάνω.