Converge

Το να κυκλοφορείς έναν νέο δίσκο έπειτα από εννέα χρόνια αναμονής είναι από μόνο του ένα στοίχημα. Το να κυκλοφορείς δύο μέσα σε λίγους μήνες, χωρίς ο δεύτερος να μοιάζει με παράρτημα (συνέχεια ξέρω γω) του πρώτου ή με συλλογή από leftovers, είναι κάτι που ελάχιστες μπάντες μπορούν να υποστηρίξουν πειστικά. Οι Converge, βέβαια, δεν ανήκαν ποτέ στην κατηγορία των συνηθισμένων συγκροτημάτων. Προσωπικά μου την δίνει να βγάζουν πάνω από μία κυκλοφορία την ίδια χρονιά οι μπάντες. Χωρίς λόγο. Δεν ξέρω. Με χαλάει απλώς. Ειδικά όταν είδα και το εξώφυλλο. Μαλλον το χειρότερο στην ιστορία της μπαντας. Ας το πω απλά αδιάφορο για να μην πω τιποτα άλλο χειρότερο. Χαλάστηκα κι άλλο. Εδώ όμως την πάτησα. Γενικά. Το ρούφηξα!

Το "Love Is Not Enough" έμοιαζε με μια άμεση, σχεδόν σπασμωδική αντίδραση απέναντι σε έναν κόσμο που καταρρέει ηθικά και κοινωνικά. Ήταν ένας δίσκος γεμάτος ένταση, πολιτική αγωνία και την αίσθηση ότι η αγάπη από μόνη της δεν αρκεί για να θεραπεύσει όσα μας πληγώνουν. Το "Hum Οf Hurt" δεν αναιρεί αυτή τη διαπίστωση. Αντίθετα, μοιάζει να εξετάζει το ψυχικό αποτύπωμα που αφήνει πίσω της. Αν το πρώτο ήταν η κραυγή, το δεύτερο είναι ο βόμβος που παραμένει όταν η κραυγή σβήσει. Αυτή η φασαρία που πρέπει να παραμένει. Να ενοχλεί.

Παρότι οι δύο δίσκοι φαίνεται να γεννήθηκαν από τις ίδιες δημιουργικές συνεδρίες, νομίζω, η μουσική τους φυσιογνωμία διαφέρει αισθητά. Οι Converge εδώ επιβραδύνουν συχνά τον ρυθμό, αφήνουν τον αέρα να περάσει ανάμεσα στα riffs και παραχωρούν περισσότερο χώρο στην ατμόσφαιρα. Ποια ατμόσφαιρα ρε μπάρμπα θα μου πεις, και με το δίκιο σου. Ε, ότι θα έλεγες εσύ ατμόσφαιρα σε αυτη την σκλήρη μουσική ρε φίλος! Το sludge στοιχείο γίνεται πιο έντονο, το post-hardcore αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο και η γνώριμη mathcore νευρικότητα υποχωρεί λιγουλάκι χωρίς ποτέ να εξαφανίζεται πλήρως. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος πιο βαρύς όχι απαραίτητα σε ένταση, αλλά σε βάρος. Τι είπα, έτσι;!!! Σάπιο ήθελα να πω τόση ώρα!

Δεν είναι τόσο μα τόσο hardcore τούτο ‘δω. Αν και κάπως ανεξήγητα, ακούω στο βάθος λίγο System Οf Α Down εδώ… Δεν θα το αναλύσω. Μπορεί να είμαι και μόνος μου σε αυτό… Ψάξε και άκου το κι εσυ, καλό θα σου κάνει. Από το εναρκτήριο "Slip The Noose" γίνεται σαφές ότι η μπάντα δεν ενδιαφέρεται να επαναλάβει τις συνταγές του πρόσφατου παρελθόντος. Το "Doom In Bloom" και το "It Only Gets Worse" διατηρούν την ορμή που περιμένει κανείς από τους Converge, αλλά πίσω από την επιθετικότητα κρύβεται μια αίσθηση φθοράς που διαπερνά ολόκληρο το άλμπουμ. Ακόμη και όταν οι ταχύτητες ανεβαίνουν, η διάθεση παραμένει ασφυκτική.

Το "I Won't Let You Go", που αρκετοί γνωρίζουν ήδη από τη σύνδεσή του με το σύμπαν του Cyberpunk 2077 (προ ετών), ενσωματώνεται φυσικά στη ροή του δίσκου, ενώ το ομώνυμο κομμάτι αποτελεί ίσως την πιο αντιπροσωπευτική στιγμή της δουλειάς. Εκεί συναντιούνται η hardcore ρίζα, η sludge σαπίλα και η συναισθηματική ένταση που χαρακτηρίζει τους Converge εδώ και δεκαετίες. Κραυγή κανονικότατη. Και κάπου θα έλεγα οτι ειναι ανατριχιαστικό. Ειναι συγκινητικό κομμάτι για όσους ακολουθούμε αυτούς και όλη την σκηνή χρόνια. Είναι ασύλληπτη κομματάρα. Δεν περιγράφω άλλο.

Η μεγάλη έκπληξη (άλλη μία δηλαδή) έρχεται με το "Dream Debris". Η πιο αργή και ατμοσφαιρική (να τη πάλι η ατμόσφαιρα που λέγαμε) σύνθεση του δίσκου χτίζεται υπομονετικά πάνω σε μια σχεδόν υποβλητική μπασογραμμή, πριν εκραγεί σε ένα από τα πιο επιβλητικά ξεσπάσματα που έχουν καταγράψει τα τελευταία χρόνια. Γενικά τολμώ να πω. Δεν θα λειτουργήσει το ίδιο αποτελεσματικά για όλους, όμως είναι ακριβώς το είδος του ρίσκου που κάνει το "Hum Οf Hurt" να ξεχωρίζει από τον προκάτοχό του. Σκάσε! Δεν είπα αν είναι καλύτερο ή χειρότερο. Δεν θα το πω. Δεν τα συγκρίνω!

Δεν λείπουν και οι λιγότερο επιτυχημένες στιγμές. Το ορχηστρικό "It Used To Matter", αν και υπηρετεί τη συνολική ατμόσφαιρα, διακόπτει κάπως τη ροή για μένα, αλλά θα το πάρω σαν εισαγωγή του επόμενου και θα σκάσω. Παρακάτω ορισμένες συνθέσεις δείχνουν να ενδιαφέρονται περισσότερο για το χτίσιμο διάθεσης παρά για την άμεση εντύπωση. Ωστόσο, πρόκειται περισσότερο για ζητήματα ισορροπίας παρά για πραγματικές αδυναμίες. Γαμεί ρε ο δίσκος, μην σε μπερδεύω. Σκαλίζω απλώς.

Εκεί βρίσκεται ίσως και η μεγαλύτερη επιτυχία του άλμπουμ. Στο σκάλισμα; Οχι. Οι Converge δεν προσπαθούν να γράψουν ξανά το "Jane Doe", ούτε να αναπαράγουν μηχανικά τις θριαμβευτικές στιγμές του παρελθόντος τους. Αντιθέτως, αξιοποιούν την ηλικία, την εμπειρία και τις πληγές τους για να δημιουργήσουν έναν δίσκο που ακούγεται διαφορετικός χωρίς να χάνει στιγμή την ταυτότητά του. Και αυτό κράτα το. Γιατί ειναι το σημαντικότερο. Η ταυτότητα. Η ολόδική τους ταυτότητα.

Τριάντα έξι χρόνια μετά τη δημιουργία τους, οι Converge εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τον κόσμο με την ίδια ανησυχία και την ίδια ειλικρίνεια. Ναι ρε, ήταν 1990. Για δες…
Το "Hum Οf Hurt" δεν διαθέτει την αμεσότητα του "Love Is Not Enough", ούτε στοχεύει στις ίδιες κορυφώσεις. Είναι όμως ένας πιο σκοτεινός, πιο υπομονετικός και συχνά πιο βαθύς δίσκος. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Να βάλω ερωτηματικό ή είμαστε καλά; Δεν έβαλα… Είναι ακόμη μία απόδειξη ότι οι Converge παραμένουν ένα από τα ελάχιστα συγκροτήματα της ακραίας μουσικής που συνεχίζουν να εξελίσσονται χωρίς να χάνουν τον εαυτό τους.

Δεν είναι συνέχεια, είναι συνέπεια.

Bandcamp