August Burns Red

Οι August Burns Red είναι εκείνη η μπάντα που όλη η σκηνή σέβεται και εκτιμά, αλλά σπάνια θα αναφερθεί στους μεγάλους του χώρου. Προσωπική άποψη: το "Constellations" ανήκει στην elite του melodic metalcore των zeros, ενώ δίπλα σε αυτό έχουν κι άλλους τέσσερις - πέντε πολύ δυνατούς δίσκους. Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, θα έλεγα ότι δικαιούνται τον πολύ ειπωμένο χαρακτηρισμό… υποτιμημένοι.

Τώρα το "Season Of Surrender" έρχεται μια περίοδο που το core είναι στα πολύ πολύ πάνω του και οι ίδιοι οι Αμερικανοί βρίσκονται σε αδιαμφισβήτητη φόρμα. Ταυτόχρονα όμως η διαφορετική ηχητική προσέγγιση που έχουν σε σχέση με την κυρίαρχη, μοντέρνα, pop friendly τάση, δεν εγγυάται την επιτυχία ή την εμπορική εκτίναξη που αξίζουν χρόνια τώρα. Είναι άραγε πρωτεύον ζητούμενο όμως αυτό για τους August Burns Red; Δε νομίζω, τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό ώστε να θυσιάσουν το μουσικό τους όραμα.

Έτσι το καινούργιο τους άλμπουμ έχει σε πρώτο πλάνο και πάλι τις κιθάρες, τα riff, τα leadάκια, τα solo, τα παθιασμένα φωνητικά που δεν καθαρίζουν πουθενά, groove που - ενώ είναι εντελώς πορωτικό - αλλάζει τα μετρήματα και τα χτυπήματα με αριστοτεχνικό τρόπο δίνοντας μια σχεδόν progressive και σίγουρα τεχνική υφή, αλλά και μια γεμάτη όγκο παραγωγή που παραπέμπει περισσότερο στον ήχο του χώρου είκοσι χρόνια πριν.

Αυτό που ξεχωρίζει όμως είναι το επίπεδο των συνθέσεων. Ο δίσκος δεν κάνει καθόλου κοιλιά, δεν ρίχνει πουθενά το ενδιαφέρον - που από την αρχή τραβάει - και δίνει ένα σύνολο από έντεκα κομματάρες ατόφιου, κιθαριστικού melodic metalcore. Ρεφρενάρες, ξύλο φτιαγμένο για τεράστια pit και υπέροχα breakdown για επικίνδυνα σπρωξίματα στου κόσμου τις αρένες. Οι φωνητικές γραμμές είναι από τις καλύτερες που έχουν γράψει και η εκφραστικότητα σε συνδυασμό με το εύρος του Jake Luhrs πιάνει καινούρια level. Οι μετρημένες συμμετοχές δεν ξέρω πόσο απαραίτητες ήταν στην πραγματικότητα, αλλά σίγουρα δεν κάνουν κακό.

Κάθε repeat θα φέρει στάση στην κομματάρα "The Nameless", moshing ακόμα και στο σαλόνι του σπιτιού με τα υπέρτατα riff του "Behemoth" κι ένα αναπόφευκτο ξελαρύγγιασμα στο I had to suffocate to stop the suffering. Παράλληλα δεν αποφεύγεται το οδυνηρό headbanging και τα sing alongs στο ανθεμικό ρεφρέν του "Sonic Salvation", ενώ αγαπημένο κομμάτι του δίσκου είναι σίγουρα το "Whispers Like Splinters", που σβήνει για πλάκα μια εικοσαετία από την πλάτη και κλείνει εύκολα τη φωνή. Από την άλλη το πιο ιδιαίτερο τραγούδι έρχεται στο κλείσιμο με το "Forged By Failure" που θυμίζει λίγο παλιούς καλούς Architects, ειδικά στα φωνητικά. Το ότι νιώθω προδότης απέναντι στην ίδια την αλήθεια, ξεχωρίζοντας κομμάτια του δίσκου, πάντως τα λέει όλα. Δεν έχει κανένα που να είναι έστω μέτριο!

Θα πάω στην υπερβολή χωρίς τύψεις λοιπόν και θα καταθέσω ότι το "Season Of Surrender" στέκεται δίπλα, ή και πάνω από, τα καλύτερα που έχουν βγάλει οι August Burns Red, μετά το "Constellations". Αμέ. Δεν πρόκειται προφανώς να κάνει τρελό θόρυβο, ούτε θα κερδίσει αυτιά έξω από τη σκηνή, αλλά αυτό που παρουσιάζει είναι αψεγάδιαστο. Με λίγα λόγια, μαθήματα metalcore από τη Pennsylvania, για άλλη μια φορά.