Bring Me The Horizon

Χωρίς καθόλου σοβαρές αντιρρήσεις οι Bring Me The Horizon είναι η σημαντικότερη -core μπάντα των τελευταίων είκοσι χρόνων. Και επιλέγουμε αυτή την παύλα πριν το core γιατί έχουν αυτό το ρόλο σε περισσότερα από ένα ρεύματα της σκηνής και ταυτόχρονα είναι το κέντρο όλων. Έχει να κάνει με πολλά αυτό, μέσα και γύρω από τη μουσική. Έχει να κάνει με την ποιότητα του κάθε δίσκου τους, το timing που τοποθέτησαν τα διαφορετικά βήματά τους στο μουσικό χάρτη, την εικόνα που καθιέρωσαν ως image της σκηνής, τις τάσεις που αυτοί καθόρισαν, το εμπορικό άνοιγμα και την τεράστια απήχηση… είναι πολλά.

Τρεις βδομάδες πριν βλέπαμε με τα μάτια μας πως στο Graspop Metal Meeting ο κόσμος που στήθηκε στη south stage για τη δική τους headline εμφάνισή έφτανε μέχρι τις υπόλοιπες σκηνές τραβώντας τα πάντα πάνω τους. Τέτοιο πλήθος, με τόση μάλιστα δυναμική, δε θυμάμαι να έχουμε δει για άλλη μπάντα.

Φέτος λοιπόν κλείνει τα είκοσι χρόνια το ντεμπούτο των Bring Me. Τέλεια για να το χωνέψουμε και προχωράμε. Ενα ντεμπούτο που λέτε, που είναι σίγουρα ανάμεσα στα κορυφαία και πιο σημαντικά deathcore άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει. Όσο τρομερό κι αν ήταν όμως, πάντα είχε τους αστερίσκους του. Όχι, αυτοί δεν είχαν να κάνουν ούτε με την ωμότητα του, ούτε με το πόσο ξένο προς το κανονικό metal ακούγονταν τότε. Η ανωριμότητα, στα όρια της κακής χυδαιότητας, των στίχων που έγραφαν τότε είναι κάτι που νομίζω ότι έχουμε πια ξεπεράσει κι εμείς κι αυτοί. Το μεγάλο πρόβλημα του δίσκου έχει να κάνει με το πόσο δεν κατάφερε να αναπτύξει όλο το εύρος των δυνατοτήτων του, αποτέλεσμα της πίεσης που είχαν τότε να τελειώσουν γρήγορα τη δουλειά και ταυτόχρονα της απειρίας πάνω στα χαρακτηριστικά του ήχου από τον παραγωγό τους, Dan Sprigg.

Ουκ ολίγες φορές έχουν εκφράσει πόσο απογοητευμένοι ήταν από το τελικό αποτέλεσμα, όχι το υλικό, του "Count Your Blessings". Έτσι για τα είκοσι χρόνια του αποφάσισαν να το ηχογραφήσουν από την αρχή. Ως κερασάκι μάλιστα, το παρουσιάζουν ολόκληρο στο Outbreak (Manchester) τη μέρα κυκλοφορίας του σε μια βραδιά βγαλμένη από τα νιάτα της σκηνής. Για τελική σφαλιάρα βάζουν κι ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι ως bonus track που παίρνει κεφάλια.

Ακούω διαμαρτυρίες, γενικόλογες κατηγορίες και αναθέματα για τα κίνητρα πίσω από αυτή την απόφαση και πραγματικά γελάω. Μιλάμε για τους Bring Me που έχουν πιάσει τις απόλυτες κορυφές του σύγχρονου σκληρού ήχου σε όρους επιτυχίας και θα πούμε ότι ένιωσαν την παραμικρή ανάγκη (εμπορικά) να ξαναγράψουν το ντεμπούτο τους; Ξεχνάμε νομίζω ότι η παρέα του Sykes έκανε κάθε φορά ακριβώς αυτό που ήθελε κόντρα σε κάθε λογική και πρόβλεψη. Να θυμίσω την άγνοια κινδύνου που έδειξαν όταν παρουσίαζαν το "Amo"; (Ναι, ούτε εμένα μου άρεσε). Ότι δεν έχουν βγάλει δύο δίσκους ίδιου ήχου στη σειρά; Ότι κάθε φορά που έστηναν ρεύμα, τα έφερναν όλα τούμπα και σόκαραν τα πάντα; Ποιοί άλλοι, ενώ είχαν βρει την ιδανική συνταγή, θα τα ‘σπαγαν με τον Jordan Fish τραβώντας νέα γραμμή εκεί που όλα δουλεύαν στην εντέλεια; Όχι, στο μυαλό μου είναι ξεκάθαρο: Οι Bring Me θέλανε μια καλύτερη εκδοχή του "Count Your Blessings", έτσι όπως την ονειρεύονταν όταν ήταν πιτσιρίκια, έτσι όπως ήθελαν να την ακούσουν τότε στο αμάξι του Oli με το τεράστιο subwoofer, αλλά η απογοήτευσή χτύπησε κόκκινα. Ήθελαν μια αφορμή για να το ξανακάνουν. Αυτή τη φορά σωστά.

Οι συνθέσεις δεν άλλαξαν καθόλου, ή έστω δεν εντόπισα κάποια διαφορά στις μέχρι τώρα ακροάσεις. Τα παιξίματα όμως έχουν περισσότερο στίγμα, ακούγονται πιο έμπειρα τοποθετημένα, χωρίς να χάνουν καθόλου από την ενέργεια και την επιθετικότητα του πρωτότυπου υλικού. Γενικά η ένταση του δίσκου δεν έχει μειωθεί πουθενά, το αντίθετο βασικά. Η νέα παραγωγή έχει δώσει χώρο στις φράσεις και τις ιδέες που διαφοροποιούν τα κομμάτια μεταξύ τους, έχει δώσει τον όγκο, τη λεπτομέρεια και το μέγεθος που ζητούσε ο δίσκος και τον έφερε στο σήμερα χωρίς να απαρνείται τη φύση του. Είναι ξεκάθαρα ένας deathcore με metalcore επιρροές δίσκος, είναι ξεκάθαρα το "Count Your Blessings", αλλά με μια φρεσκάδα και παραγωγή που του ταιριάζει γάντι.

Αυτό που θα πω ακόμα πιο εντυπωσιακό όμως είναι ο τρόπος που τραγουδάει ο Oli. Μην πούμε ψέματα, το μεγαλύτερο ερωτηματικό που είχα προσωπικά ήταν πόσο σωστά θα μπορέσει να αποδώσει το υλικό ο Sykes του σήμερα, χωρίς να κάνει εκπτώσεις και βήματα πίσω. Ε λοιπόν, με κάθε μέτρο και κάθε κριτήριο, ο frontman των Bring Me The Horizon είναι σοβαρά καλύτερος κάφρος σήμερα απ' ότι πριν είκοσι χρόνια!

Για το καινούργιο τραγούδι τα είπαμε αναλυτικά. Να προσθέσω εδώ δυο πράγματα. Το πρώτο είναι το πόσα βήματα μπροστά έχουν κάνει στιχουργικά, από το κακό σε αυτό ντεμπούτο, μέχρι το "Dehumanized" που έχει κάτι να πει (και με το video του - τηρουμένων πάντα των αναλογιών για όνομα τέτοιου μεγέθους). Η έμπνευση γι αυτό ήρθε από την έντονη προσπάθεια να σταματήσουν την μπάντα από το να βγει στη σκηνή του Redding με Παλαιστινιακές σημαίες, αλλά και από τον βασανισμό των ζώων στο βωμό της εκμετάλλευσης από ανθρώπους. Pretty good σε σχέση με πριν είκοσι χρόνια ε; Το δεύτερο είναι ότι το καινούργιο κομμάτι ακούγεται σαν ένα από τα highlights του δίσκου, όταν τον ακούς στην ολότητά του. Που εντάξει το λες και σοβαρό παράσημο όταν ο εν λόγω δίσκος είναι το "Count Your Blessings" ε; Όχι ότι θα περάσει ποτέ ένα "Pray For Plagues" ξέρω γω, αλλά αυτό έλειπε!

Εν κατακλείδι, η νέα παρουσίαση του ντεμπούτου των Bring Me είναι απόλυτα επιτυχημένη και εντελώς ουσιαστική. Αυτό που μένει ως ζητούμενο μόνο είναι μια περιοδεία στα πρότυπα της εμφάνισης του Outbreak. Ή ένας ολοκληρωμένος καινούργιος δίσκος σε αυτό το ύφος! Ακραίο αυτό το δεύτερο, αλλά έτσι και…