Release Athens: Limp Bizkit, Viagra Boys, Ecca Vandal @ Πλατεία Νερού, 15/06/26

Θέλαμε τους χειρότερους. Πήραμε τους χειρότερους. Τους μοναδικούς Limp Bizkit. Με δύο δεκαετίες καθυστέρηση, αλλά ας μη στεκόμαστε σε τεχνικότητες. Εξάλλου οι χρονολογίες και οι ηλικίες είναι απλά αριθμοί, όλοι το ξέρουν αυτό. Μία ματιά στη σύνθεση των προσώπων που σαν θάλασσα από κόκκινα κασκέτα πλημμύρισε την Πλατεία Νερού ήταν υπέρ-αρκετή για να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές. Από βετεράνους που έζησαν από πρώτο χέρι την άνοδο και την πτώση του nu-metal ιδιώματος μέχρι κόσμο που μετρά αισθητά λιγότερα γενέθλια από το "Significant Other" και ό,τι μπορεί να χωρέσει ανάμεσά τους, όλες, όλοι και όλα ήταν εκεί για τον ίδιο λόγο, με την ίδια προσμονή.

Ξεκινώντας από την αρχή, ενώ το ρολόι ακόμα έδειχνε 19:00 και ο ήλιος έπεφτε δυνατά, η Ecca Vandal έπιασε δουλειά. Κι αν οι εισαγωγικές στροφές του "Eyes Shut" μισοκάηκαν, οι ισορροπίες δεν άργησαν να βρεθούν. Το μικρόφωνο ανέβηκε. Η κιθάρα ακολούθησε. Τα ντραμς παρέμειναν κυριαρχικά. Τα κενά, που αναμενόμενα άφηνε πίσω του το τρίο, γέμιζαν από το όχι-κραυγαλέο-αλλά-ούτε-ιδιαίτερα-διακριτικό backing track. Το κέφι ξεχείλιζε από το πρώτο δευτερόλεπτο. Η στόχευση στο υλικό του ολόφρεσκου "Looking For People To Unfollow" ήρθε κάτι περισσότερο από φυσικά.

Τη στιγμή που κάποιος πρωτάρης θα μετρούσε σοβαρές πιθανότητες πνιγμού από υπερβολικό ενθουσιασμό, η Αυστραλή και η παρέα της έχουν γράψει αρκετά χιλιόμετρα ώστε να καταλαβαίνουν τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να κερδηθεί η μάχη. Τραγούδι το τραγούδι, οι στροφές ανέβαιναν. Τα παιχνίδια με το κοινό έβγαζαν αμεσότητα και δεν τράβηξαν ούτε λίγο. Η δουλειά στο στήσιμο του σετ και τη διαρκή αλλαγή διαθέσεων ξεχώριζε από χιλιόμετρα. Μερικές φορές, τα μικρά και τα απλά μπορούν να κάνουν όλη τη διαφορά, και το άνοιγμα μίας συναυλιακής βραδιάς αναμφίβολα ανήκει σε αυτές.

Οι χοροί έδιναν κι έπαιρναν. Για την εξάπλωσή τους κάτω από τη σκηνή δεν χρειάστηκε παρακίνηση. Επί σαράντα λεπτά, η ενέργεια της μπροστάρισσας έμοιαζε αστείρευτη. Οι όποιοι τεχνικοί σχολιασμοί ήταν καταδικασμένοι να περάσουν στα ψιλά. Από τα καραμελωμένα ρυθμικά στο "Do It Anyway" ως το two-step γλέντι του "Bleed But Never Die" κι από εκεί στα τσιτωμένα beats του "Then There's One", το ανακάτεμα στη στουντιακή τράπουλα λειτούργησε σωστά και το πλασάρισμα πέτυχε κέντρο. Το ανέβασμα του "Cruising To Self Soothe" κέρδισε πανάξια θέση στα highlights της μέρας. [A.M.]

Τους Viagra Boys μπορεί να τους έχουμε δει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια με τις πλέον πρόσφατες να είναι σε Release και Plisskën, όμως ποτέ δεν τους βαριόμαστε και πάντα έχουν αρκετή ενέργεια, ενθουσιασμό και χορό να μας δώσουν. Το ίδιο έγινε και στην πρώτη μέρα του Release, με τις μπυροκοιλιές και τα σορτσάκια τους να καταλαμβάνουν τη σκηνή την ώρα που ο ήλιος χαμήλωνε γλυκά και κατηφόριζε για να δύσει πίσω από τη θάλασσα. Από την κυκλοφορία της περσινής τους πολύ καλής δουλειάς “Viagr Aboys” δεν μας είχαν έρθει, οπότε μετά χαράς απολαύσαμε τα αρκετά κομμάτια που έπαιξαν από εκεί με τη γνωστή τους, μόνιμη όρεξη. “Man Made Of Meat” και “Waterboy” παίχτηκαν νωρίς και τα υποδεχτήκαμε με την πώρωση που τους αναλογούσε.

Λίγο μετά, βουτήξαμε στο κοντινό παρελθόν και διαπιστώσαμε ότι η άποψη πως το “Cave World” είναι ο καλύτερός τους δίσκος είχε πολύ καίρια επιχειρήματα με βάση τις εκτελέσεις κομματιών από εκεί. Ειδικότερα, το “Punk Rock Loser” ήρθε νωρίς στο set και ήταν ο ύμνος που ξέρουμε, ενώ το διαβολεμένο riff του “Ain’t No Thief” σε έκανε να μην μπορείς να σταθείς με τίποτα στη θέση σου, σαν να πατούσες πάνω σε γράσα. Το “Troglodyte” δεν υστέρησε ούτε κατά διάνοια, ενώ πιστοί σε όλα λένε και διακηρύσσουν εδώ και χρόνια, οι Viagra Boys μετέδωσαν και αντιφασιστικό μήνυμα, αλλά και μήνυμα υποστήριξης προς τον παλαιστινιακό λαό.

Ένα σολάκι σαξόφωνο προηγήθηκε του …επίκαιρου, λόγω Μουντιάλ, “Sports”, στο οποίο ο Sebastian Murphy επιχείρησε να κάνει pushups έχοντας το μικρόφωνο στο πάτωμα και τραγουδώντας τους στίχους καθώς το κεφάλι του το πλησίαζε. Βλέποντας κάποιος την γεμάτη τατουάζ κοιλάρα του να ακουμπάει σχεδόν στο πάτωμα ακόμα κι όταν ήταν στην ψηλή θέση μπορεί να έλεγε και ότι η σκηνική τους παρουσία έχει και μια θλιβερή πλευρά, αλλά αυτό θα απείχε από την δική μας αλήθεια.

Το μόνο που μας έλειψε ήταν πίσω από τη σκηνή αντί για visuals να προβάλεται ο αγώνας του Μουντιάλ που διεξαγόταν εκείνη τη στιγμή, προκειμένου να ολοκληρωνόταν το τρίπτυχο «punk, μπαλίτσα και μπύρες». Οι Viagra Boys έκαναν αυτό που ξέρουν καλά και που έχουν ξανακάνει όποτε τους έχουμε δει: εμφανίστηκαν φαινομενικά ασόβαροι με τα σορτσάκια, τις κοιλιές και τα σώματα γεμάτα τατουάζ, αλλά έπαιξαν σοβαρότατο post-punk και μας κερδίσανε για μια ακόμη φορά. (Π.Κ.)

Setlist:

Man Made of Meat

Slow Learner

Waterboy

Punk Rock Loser

Uno II

Ain't No Thief

Pyramid of Health

Troglodyte

Down in the Basement

Cold Play

Sports

Research Chemicals

Με το πρόγραμμα να κυλά χωρίς απρόοπτα και, παρά το στριμωξίδι και τη ζέστη της αθηναϊκής νύχτας που δεν κατάφεραν να πτοήσουν κανέναν, η Πλατεία Νερού ετοιμαζόταν για τη μεγάλη στιγμή. Τρεις φορές το χρονόμετρο μέτρησε αντίστροφα, και μετά από δύο καλοζυγισμένα τρολαρίσματα, επιτέλους είχε έρθει η στιγμή των headliners της βραδιάς.

Οι Limp Bizkit, ένα όνομα που για δεκαετίες έμοιαζε σχεδόν «άπιαστο» για το εγχώριο κοινό, ανέβηκαν για πρώτη φορά σε ελληνική σκηνή, στο Release Athens Festival, και από το πρώτο δευτερόλεπτο έγινε ξεκάθαρο πως θα βιώναμε μια έκρηξη συσσωρευμένης προσμονής χρόνων. Και αυτό γιατί το κοινό δεν χρειάστηκε καθόλου χρόνο για να ζεσταθεί αφού ήταν ήδη έτοιμο από δεκαετίες για να τους υποδεχτεί.

Πανηγυρική είσοδος με το “Just Like This” και με το “9 Teen 90 Nine” να κρατά την ένταση ψηλά. Συνεπώς, δεν μας εντυπωσίασε πως το pit άνοιξε από νωρίς, με το “Break Stuff” να ακολουθεί και να προσγειώνεται πάνω μας σαν σύνθημα μάχης. Το “Hot Dog”, ένα beef από τα παλιά με τους Nine Inch Nails με αφορμή το “Starfuckers, Inc.”, μας πήρε και μας σήκωσε προτού το “My Generation” μιλήσει για όλους τους περήφανους losers των 00s, που στο Nu Metal της εποχής βρήκαν ένα καταφύγιο που τους επέτρεψε να είναι ο εαυτός τους.

Βέβαια, πέρα από τους «εκεί γύρω στα 40» που κυριαρχούσαν ηλικιακά, στο κοινό υπήρχε και αρκετός νεότερος κόσμος που σε έκανε να απορείς. Λες να είναι διαχρονικοί τελικά οι Limp Bizkit; Και στην τελική αυτό είναι κάτι που θέλουμε; Πολλά τα ερωτήματα αλλά το ασταμάτητο hit parade δεν μας επέτρεψε να τα απαντήσουμε καθώς η φάση πλέον ήταν «χορός, κοπάνημα, χοροπηδητό, χορός». Και πως αλλιώς δηλαδή με το “Nookie” να συνεπαίρνει τα πάντα, το “Full Nelson” με δύο καλεσμένες από το κοινό πάνω στη σκηνή (με μια εξ' αυτών την τραγουδίστρια των Dismiss, Τζο Κοτρότσου) να μας αναγκάζει να παρτάρουμε σαν να είναι 2000, και το “Gold Cobra” να αποδεικνύει πως ακόμη και πιο νέα κομμάτια (τι νέα παιδάκι μ’ θα μου πείτε, είναι 15 χρόνια τραγούδι) δένουν αβίαστα με τα τραγούδια με τα οποία, κυριολεκτικά, κάποιοι από εμάς μεγαλώσαμε.

Και ήμασταν αρκετοί αυτοί καθώς η Πλατεία Νερού, με ένα ελαφρύ redesign που πήγε τον πύργο λίγο πιο πίσω, έμοιαζε πιο γεμάτη από κάθε φορά με χιλιάδες θεατές να τραγουδάνε κάθε στίχο (σε αυτό βοήθησε βέβαια και το ότι οι στίχοι έπαιζαν σε μεγάλο video wall πίσω από το συγκρότημα). Κι αν ο Fred ήταν ο Fred που ξέρουμε, παίζοντας συνέχεια με το κοινό, αλλά έχοντας πλέον τον επαγγελματισμό και το απαραίτητο «γλύκανε μωρέ λίγο, μην είσαι σαν κακό χρόνο να’ χεις» που έρχεται με την εμπειρία και το πέρασμα του χρόνου, ο Wes Borland αποτέλεσε, όπως πάντα, μια επιβλητική φιγούρα που κουβαλάει μεγάλο μέρος του συγκροτήματος. Μέχρι και λίγο “Master Of Puppets” μας έπαιξε αλλά όχι το “Sanitarium” για να νιώσουμε λες και είναι πάλι 2003. Ελπίζουμε μόνο κάτω από την επιβλητική του στολή να είχε κανένα ανεμιστηράκι γιατί αλλιώς οι πιθανότητες σήμερα να είναι με θερμοπληξία είναι υψηλές.

Παράλληλα, o DJ Lethal, αφανής MVP της βραδιάς, έκλεβε συνεχώς την παράσταση κι επέτρεπε στο συγκρότημα να παίρνει τις απαραίτητες ανάσες ανάμεσα στα κομμάτια χωρίς να χάνεται η ροή της συναυλίας ενώ το rhythm section, παρά την μεγάλη απώλεια του Sam Rivers, παρέμεινε στιβαρό με τον διπλοθεσίτη Richie Buxton, των Ecca Vandal, να τον αντικαθιστά επάξια. Η μνήμη του φυσικά ήταν παρούσα σε κάθε στιγμή της συναυλίας ενώ στο karaoke του “Behind Blue Eyes” με όλη την Πλατεία Νερού να τραγουδάει, εμφανίστηκε και η φιγούρα του στο video wall σε μια πραγματικά συγκινητική στιγμή.  

Αλλά δεν περιμέναμε, δεν θέλαμε και, σίγουρα, κι οι ίδιοι δεν ήρθαν εδώ για να μας συγκινήσουν. Ήρθαν για να σαρώσουν. Το “My Way” και το “Take a Look Around” ανέβασαν ξανά την ένταση στα κόκκινα, με τον Fred Durst να παίζει διαρκώς με το κοινό, και να μην σταματάει να λέει πόσο εντυπωσιασμένος είναι μαζί μας, αποδεικνύοντας πως είχε επίγνωση του τι σήμαινε για όλο αυτόν τον κόσμο αυτή η πρώτη εμφάνιση τους στην Ελλάδα, κάτι που έγινε ακόμη πιο σαφές όταν στην ερώτηση «Πόσοι δουλεύετε αύριο;», σήκωσαν χέρι σχεδόν οι πάντες, κάτι που όμως δεν μας εμπόδισε να είμαστε εκεί.  Φινάλε με το “Break Stuff” για δυναμικό κλείσιμο και όλους να τραγουδάμε. Θέλαμε κι άλλο; Θέλαμε! Αλλά νομίζω οι περισσότεροι – αν όχι όλοι – φύγαμε από εκεί χαμογελώντας.

Ο ήχος σχετικά χαμηλός, όπως βέβαια έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια στην Πλατεία Νερού, σε στιγμές, δεν είχε την καθαρότητα που θα ταίριαζε σε ένα τόσο μεγάλο event καθώς υπήρξαν κάποια μπουκώματα, όμως αυτό ελάχιστα επηρέασε το συνολικό αποτέλεσμα.

Χθες το βράδυ βιώσαμε μια συνάντηση που άργησε μερικές δεκαετίες αλλά, τελικά, άξιζε κάθε δευτερόλεπτο της αναμονής. Οι Limp Bizkit ανέβηκαν στη σκηνή της Πλατείας Νερού ως ένα συγκρότημα που σημάδεψε μια εποχή και έφυγαν έχοντας αποδείξει ότι, με τον δικό τους τρόπο, παραμένουν απολύτως relevant. Το κοινό, όλων των ηλικιών και, με σιγουριά, ένα από τα καλύτερα των τελευταίων ετών, τους αποθέωσε από την αρχή μέχρι το τέλος, σε μια συναυλία που άνοιξε με ιδανικό τρόπο το φετινό συναυλιακό καλοκαίρι (ναι οκ, είχαν προηγηθεί οι Metallica και οι Iron Maiden αλλά καταλάβατε) και, σίγουρα, έβαλε δυνατή υποψηφιότητα για το μεγαλύτερο συναυλιακό party του 2026. (Α.Α.)

Photos: Χρήστος Λεμονής

Setlist

Just Like This

9 Teen 90 Nine

Break Stuff

Hot Dog

My Generation

Nookie

Full Nelson

Gold Cobra

Eat You Alive

Rollin' (Air Raid Vehicle)

Boiler

Behind Blue Eyes (The Who)

Bring It Back

My Way

Take a Look Around

Break Stuff