Release Athens: Nick Cave & The Bad Seeds, Baxter Dury @ Πλατεία Νερού, 24/06/26

Οι alternative ημέρες του Release Athens 2026 έμελλαν να βρουν συνέχεια με τη μεγάλη συναυλιακή επιστροφή των Bad Seeds στην Πλατεία Νερού. Λίγες ημέρες έπειτα από τη συγκλονιστική εμφάνιση του David Byrne στο πλαίσιο της σύμπραξης με το SNF Nostos, μια άλλη εμβληματική προσωπικότητα της alternative σκηνής θα επέστρεφε για να μας απομαγεύσει. Οι συναυλίες του Nick Cave έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα κοινωνίας, που όσο διαρκούν μας αποκόπτουν από την πραγματικότητα, οδηγώντας μας σε μια τελετουργική εμβύθιση στη θλίψη, την απώλεια και εν τέλει στην κάθαρση. Όπως και έγινε. Η βραδιά όμως, είχε ξεκινήσει νωρίτερα με καυτούς ρυθμούς χάρη στον σαρωτικό Baxter Dury.

Πράγματι, ο ιδιόρρυθμος καλλιτέχνης που άνοιξε τη συναυλιακή βραδιά, για σχεδόν 60 λεπτά νίκησε ζέστη, ραστώνη και τη διστακτικότητα του παρευρισκόμενου κοινού, οδηγώντας μας σε ένα χορευτικό συντονισμό. Ο Baxter Dury, πάντα με το σακάκι και το πουκάμισό του, αλλά και έχοντας μαζί του μια φανταστική τριάδα μουσικών που έδιναν ένταση και παλμό στις συνθέσεις του, επιβλήθηκε δια του εκτοπίσματός του.

Με το set του να βασίζεται ως επί το πλείστο στο περσινό, εξαιρετικό "Albarone", ο Baxter Dury έδωσε μια εμφάνιση που δικαιολογεί την επιμονή του στην ρετρομοντέρνα χορευτική pop. Τα κομμάτια του άλμπουμ ζωντανά φέρουν εντός τους την disco αλλά και indie γενεαλογία που έχει δομήσει τον χαρακτήρα του μουσικού, ο οποίος με τις καυστικές του ερμηνείες αλλά και το πηγαίο του coolness τους επιτρέπει να συνδέονται με νεότερα ακροατήρια. Η Madelaine Hart σε synths και δεύτερα φωνητικά ήταν εντυπωσιακή, λειτουργώντας ως ενοποιός ουσία του σχήματος.

Ήδη από το εναρκτήριο "Alpha Dog", o Dury εκμεταλλευόμενος τις ακαταμάχητες μπασογραμμές των κομματιών επιδόθηκε σε ασταμάτητο χορό και πόζα. Κάπου ανάμεσα στις φιγούρες, τις κραυγές και τα χαμόγελά του, ο μουσικός φρόντιζε με την εκφορά των στίχων να αφήνει στη μελαγχολία και τις αιχμηρές αφηγήσεις να βρουν χώρο ανάμεσα στις φανταστικές ντισκόμπαλες. Στιγμές όπως το "Albarone" ή το "Hapsburg", ή ακόμη και το "Almond Milk" μέσα από το υπέροχο "Prince Of Tears" (ακόμη και αν δεν είχαμε τον Jason Williamson των Sleaford Mods στη σκηνή) μπορούσαν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον ενός όχι και τόσο εξοικειωμένου κοινού χάρη στο νεύρο τους.

Σε στιγμές όπως το σπουδαίο "I Am Not Your Dog" μέσα από το "The Night Chasers" ή την αδυναμία μου το "Kubla Khan", ο συντονισμός συγκροτήματος – κοινού έπιασε κορυφή. Ομολογουμένως, ο Baxter Dury είναι ιδιαίτερα χαρισματικός επί σκηνής, αφού ακόμη και όταν δεν ακολουθούσαμε τις επιταγές του για sing along, έμενε απτόητος, αεικίνητος, μια ανεξάντλητη πηγή ενέργειας. Έχει δομήσει ένα ουσιώδες setlist που διαπερνά τη δισκογραφία του αλλά στέκεται στη σημασία της συναυλιακής ατμόσφαιρας. Έχει μια ομορφιά, όπως και να το κάνουμε, να με απαλό απογεματινό ήλιο κομμάτια όπως το "Miami" και να παραδίδεσαι στα ηχοτοπία τους.

Μέχρι το φινάλε του σετ, ο Baxter Dury και η κομπανία του είχαν αφήσει πρόσφορο έδαφος για όσα θα ακολουθούσαν. Κυρίως όμως, πιστοποίησαν πως αποτελούν στουντιακή και συναυλιακή εγγύηση, και ελπίζω να κέρδισαν νέους θαυμαστές, διότι το αξίζουν. [Α.Ζ.]

Το φως της ημέρας διαρκεί πολλές ώρες αυτή την περίοδο και ο Nick Cave με τους Bad Seeds του πατήσανε τη σκηνή του Release χωρίς να έχει πέσει τέλειο σκοτάδι. Κανένα πρόβλημα. Από το "Get Ready For Love" φάνηκε ότι οι Σπόροι είναι καλολαδωμένοι και έτοιμοι, για μια ακόμα φορά, να πας πάρουν τα κεφάλια. Το "From Her To Eternity" μπορεί πριν το live να λέγαμε ότι το έχουμε βαρεθεί λίγο, αλλά η εκτέλεση μας υπενθύμισε ότι λέγαμε βλακείες. Το "Train Long-Suffering" είχανε να το αγγίξουνε από τότε που έπαιζε στη μπάντα ο King Congo Powers. Ευτυχώς ο Cave αγνόησε αυτούς που του έλεγαν να μην το παίζει γιατί δεν έβγαινε ωραίο, γιατί ήταν φοβερό.

Εξαιρετικό στ’ αυτιά μου ήταν και το "Wild God" από τον τελευταίο δίσκο, ενώ στο "O Children" κάποια στιγμή ο Warren Ellis «τρελλάθηκε» και τον ακολουθήσαμε κι εμείς. Αμέσως μετά, κατευθυνόμενοι από τον Cave σηκώσαμε τα χέρια μας και κρατήσαμε ρυθμό με παλαμάκια, για να έρθει το ύπουλο "Tupelo" να μας ισοπεδώσει. Αυτό το κομμάτι ήταν η ζωντανή απόδειξη ότι ο άτιμος ο Cave είναι πάντα στο 100% στις ζωντανές του εμφανίσεις, τα δίνει πάντοτε όλα.

Το "Carnage" έμελε να είναι το λιγότερο αγαπημένο μου από όλη τη βραδιά, αλλά το παρομοίου ύφους "Joy" που ακολούθησε ήταν από τα καλύτερα. Ο Ellis έκανε κάθιδρος τα δεύτερα φωνητικά κι ο Cave σηκώθηκε κάποια στιγμή από το πιάνο και «λούστηκε» από το ζεστό μας χειροκρότημα. Το "Bright Horses" ήταν πιο προσωπικό και ο Cave το έβγαλε στο πιάνο, ενώ με τις πρώτες νότες του "Henry Lee" από το έπος "Murder Ballads" ο ενθουσιασμός μας βάρεσε κόκκινο. Το ντουέτο που έκανε σε αυτό το κομμάτι με την Janet Ramus ήταν κορυφαίο.

Είχαμε μπει σε φάση συνεχόμενων hits. Στο αβανταδόρικο "The Mercy Seat" ο Ellis «τα έσπασε» στο βιολί, πετώντας στο τέλος στον αέρα το δύστυχο δοξάρι του. Το σακάκι του Cave εξαφανίστηκε από πάνω του (απορώ πώς άντεξε σχεδόν μιάμιση ώρα με αυτό) πριν από το "Papa Won’t Leave You Henry", του οποίου η εκτέλεση ήταν κυριολεκτικά δαιμονισμένη. Σαν προφήτης, ο Cave σχεδόν περπάτησε πάνω στα χέρια όσων στεκόντουσαν στις πρώτες σειρές, για να μπει στο τέλος κανονικά μέσα στο κοινό.

Το "Red Right Hand" είχε μια τρομερή blues αύρα και ταυτόχρονα μια λύσσα. Ο Cave κάποια στιγμή πέταξε το μικρόφωνο στον αέρα κι αυτό έσκασε με πάταγο στη σκηνή. Το κομμάτι τελείωσε φαινομενικά μέχρι που μας οργάνωσε να φωνάξουμε λίγα «ω, ωωω, ωωω» και να ξαναπαίξουνε το τελείωμα. Το "Jubilee Street", ένα από τα πιο μοντέρνα του hits, το υποδεχτήκαμε πολύ ζεστά. Εκεί φάνηκε για μια ακόμα φορά ότι ο Cave όσο δανδής κι αν μπορεί να φαίνεται, παραμένει και πάνκης στην ψυχή, έχει και λίγο Iggy ακόμα μέσα του.

Η μίξη του "Hiding All Away" με το "White Elephant" ήταν διονυσιακή, ενώ το βασικό set έκλεισε με το "Hollywood", ένα ακόμα μοντέρνο έπος. Ο Cave μας δήλωσε εξ’ αρχής ότι το να το παίζουν σημαίνει πολλά γι’ αυτούς και μας ζήτησε να μη φοβόμαστε που είναι μεγάλο σε διάρκεια, γιατί κάποια στιγμή τελειώνει. Ε, ούτε που καταλάβαμε για πότε περάσανε το περίπου ένα τέταρτο της διάρκειας.

Μετά την ακύρωση της Anna von Hausswolff, το φεστιβάλ είχε ανακοινώσει ότι οι Bad Seeds θα έπαιζαν δυόμιση ώρες. Το encore λοιπόν ξεκίνησε με ένα κομμάτι που δεν παίζουν συχνά στην περιοδεία. Τούτη τη φορά το "City Of Refuge" το είδαμε σε μανιασμένη εκτέλεση (την προηγούμενη το είχε κάνει gospel) και ήταν μια από τις πιο δυναμικές στιγμές. Στο "The Weeping Song" ο Cave ανέβασε στη σκηνή ένα παιδάκι που έχασε τα όποια λόγια μπορεί να είχε και χορέψανε μαζί.

Το "Wide Lovely Eyes" υποστηρίζει ότι το έπαιξε επειδή του το ζήτησε η γυναίκα του, αφού είναι το αγαπημένο της κομμάτι. Μικρή λεπτομέρεια: είναι γραμμένο γι’ αυτήν. Το γλυκό "Nobody’s Baby Now" ήταν μια ακόμα προσθήκη, ενώ ο επίλογος γράφτηκε με τον Cave να μένει μόνος με το πιάνο του και να μας τραγουδάει το μαγικό "Into My Arms".

Δέκα άτομα συνολικά πέρασαν από τη σκηνή, με δύο τραγουδίστριες και έναν τραγουδιστή να προσφέρουν πολυτιμότατα δεύτερα φωνητικά σε ένα setup που έχει μονιμοποιήσει ο Cave τα τελευταία χρόνια και λειτουργεί σπουδαία. Πίσω από τα τύμπανα ξεκίνησε ο φαινομενικά ημίτρελος Larry Mullins. Ο πανύψηλος και επιβλητικός Jim Sclavunos είχε αναλάβει τα κρουστά, όμως κάποια στιγμή στη μέση του set αλλάξανε θέση με τον Mullins και βρέθηκε αυτός πίσω από τα τύμπανα. Στο μπάσο είδαμε τον Colin Greenwood των Radiohead, που περιοδεύει μαζί τους γι’ αυτό το leg. Σημαντική η παρουσία της Carly Paradis στα πλήκτρα, ενώ ο George Vjestica κράτησε γερά τον ρόλο της, πολύ συχνά μοναδικής, κιθάρας.

Ο κόσμος που μαζεύτηκε στην Πλατεία Νερού έδινε την αίσθηση του ιδανικού αριθμητικά προκειμένου να είμαστε άνετα, ο χώρος να είναι γεμάτος και να φύγουμε γρήγορα μετά τη συναυλία. Μετά και από αυτή τη συναυλιάρα του Cave, οι γκρίνιες που ακούγονται ενίοτε δεξιά-αριστερά και έχουν να κάνουν με φερειπείν με την παρουσία Ellis από νοσταλγούς παλιών μελών ή με το setlist που έχει μονίμως κάποια τραγούδια κατέρρευσαν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Ο Cave και οι Σπόροι του αποτελούν μια από τις πιο σταθερές συναυλιακές αξίες. Αποδεικνύεται κάθε φορά, αποδείχτηκε και χτες. [Π.Κ.[

Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος