Emma Ruth Rundle

Αν μη τι άλλο, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την Emma Ruth Rundle για στασιμότητα. Η Αμερικανίδα singer-songwriter τα τελευταία χρόνια έκανε εκθέσεις ζωγραφικής, installations και κυκλοφόρησε την πρώτη της ποιητική συλλογή. Ακόμα και μουσικά διάλεξε να αλλάζει συνεχώς πρόσωπα, άλλοτε με drone/experimental κυκλοφορίες κι άλλοτε φέρνοντας στο προσκήνιο το πιάνο στο "Engines Of Hell" του 2021. Όλες αυτές οι καλλιτεχνικές περιπλανήσεις εξυπηρετούν πάντα πολλαπλούς σκοπούς, κι όταν πια η δημιουργός επιστρέφει στην βάση της, δηλαδή στην κιθάρα και τα κανονικά τραγούδια, το κάνει έχοντας μεγαλύτερη επίγνωση από πριν. Επίγνωση του πολυεπίπεδου εαυτού της.

Το "These Killing Times" αποτελεί το πρώτο άλμπουμ μετά το θαυμάσιο "On Dark Horses" του 2018 στο οποίο η Emma επιστρέφει στο format της κανονικής rock μπάντας. Δίπλα της βρισκονται σταθεροί συνεργάτες όπως οι Jess Gowrie, Troy Zeigler, Rick Reinhart κι ο Sonny Diperri στην παραγωγή αλλά κι εκλεκτοί καλεσμένοι όπως ο πανταχού παρών Patrick Shiroishi (σαξόφωνο), η Gina Gleeson των Baroness, η Marissa Nadler κι η Amalia Baker σε κάποια έξτρα φωνητικά, κλπ. Κάθε μέλος της ομάδας προσφέρει καλά τοποθετημένες πινελιές, σε ένα άλμπουμ όμως που σφύζει από την προσωπικότητα και την καλλιτεχνική σφραγίδα της κύριας δημιουργού του.

Η μουσική εδώ αναπνέει με διαφορετικό τρόπο· έχοντας αποκαθαριστεί από διάφορα post-rock/shoegaze στοιχεία που χαρακτήριζαν την Emma πίσω στην προηγούμενη δεκαετία, τα οκτώ τραγούδια του "These Killing Times" βρίσκονται πιο κοντά στον χώρο του ηλεκτροακουστικού folky rock, αν και φυσικά οι επιρροές της από το 90s grunge και alt rock όλο και κάπου γίνονται αισθητές. Το στυλ όμως μοιάζει να έχει δευτερεύουσα σημασία μπροστά στον πραγματικό πρωταγωνιστή του άλμπουμ: το songwriting. Ένα songwriting που απέχει από το να χαρακτηριστεί εμπορικό αλλά είναι πλούσιο σε μελωδίες και εξαιρετικά δουλεμένες φωνητικές ερμηνείες που μπορούν να κάνουν την ERR να καυχιέται πως δεν θυμίζουν τίποτα. Καλύτερο παράδειγμα από το "Enough" δεν μπορεί να υπάρξει, εκεί δηλαδή που ο ζωντανός ρυθμός των τυμπάνων, τα παιγμένα στην ακουστική riffs και η περίτεχνη τεχνοτροπία των φωνητικών συνδημιουργούν ένα απόλυτα προσωπικό μίγμα.

Το πρώτο τραγούδι που γράφτηκε για το άλμπουμ - κι αυτό που έδωσε τον τόνο, σύμφωνα με την ίδια - ήταν το "God’s Picture": κατά ένα μέρος "προσευχή" και κατά ένα άλλο ένα κάλεσμα αφύπνισης απέναντι στα μεγάλα ζητήματα των καιρών μας, το τραγούδι αυτό θέτει με ευαισθησία τα πολιτικά ζητούμενα αυτής της δουλειάς. Πιο εξωστρεφές από τους προκατόχους του, σε στιγμές μάλιστα φωτεινό, το "These Killing Times" διαθέτει μια ποιητική κριτική χωρίς να στερείται συναισθημάτων ανάτασης, όπως στο ρεφρέν του προαναφερθέντος τραγουδιού, στο "Don't Delay Heaven" και στο "Human Kindness".

Το άλμπουμ κερδίζει έξτρα πόντους από την εξαιρετική εικαστική του αισθητική: όπως είναι φανερό και στα φανταστικά video για τα "Powerless", "Enough" και "God’s Picture", η Emma χτίζει ένα σύμπαν από φανταστικούς χαρακτήρες, άλλοτε επηρεασμένη από το The Storyteller του Jim Henson, άλλοτε από τα Tarot, άλλοτε από δαίμονες και ιστορικά πρόσωπα κι άλλοτε από την δική της εικαστική μυθοπλασία. Από εκεί ξεκινά και το βασικό μου επιχείρημα στο γιατί αυτός είναι ένας δίσκος με μεγάλη αυτο-επίγνωση· διότι εδώ η Emma αξιοποιεί όλα της τα όπλα, την εικαστική, την ποιητική και την μουσική τέχνη.

Και όσοι όμως ενδιαφέρονται μόνο για την μουσική, το άλμπουμ αποζημιώνει με τραγούδια εξαιρετικά στημένα. Το κορυφαίο "Anvil", το σκοτεινό "Catherine Wheel" ή το sludgy "Human Kindness" είναι στιγμές που ξεχωρίζουν, με την φωνή της Emma να ακούγεται καλύτερη από ποτέ, είτε βγάζοντας έξω την πιο rock δυναμική της ή χρησιμοποιώντας τις πιο απαλές ανάσες. Το εύρος των ερμηνειών δεν αφήνει αμφιβολίες για το πόσο καλά γνωρίζει πια την φωνή της και πως ακριβώς να την τοποθετήσει. Αυτή η γνώση/αυτοπεποίθηση στολίζει επιπλέον τα 43 λεπτά του άλμπουμ και, αναπόφευκτα, ανεβάζει κάθε ένα τραγούδι.

Πολλοί φοβούνται την λέξη ωριμότητα επειδή θεωρούν πως έτσι υπονοείται η έλλειψη τόλμης. Μέσα όμως στην εξαιρετικά πολυδιάστατη δισκογραφία της Emma Ruth Rundle, το "These Killing Times" ηχεί όντως ως το πιο ώριμο και γεμάτο της άλμπουμ, επειδή είναι το πρώτο που αξιοποιεί ιδανικά τόσα ετερόκλητα στοιχεία (είτε αυτό φαίνεται, είτε όχι)  και τα διυλίζει σε οκτώ υπέροχα τραγούδια. Στην συνείδηση μου, αυτό το άλμπουμ θέτει νέα στάνταρ για τις μελλοντικές της δουλειές, αποτελώντας μια κορυφή στην ως τώρα πορεία της. Κυρίως όμως, είναι ένας δίσκος με βάθος που αξίζει να τραγουδηθεί.

Bandcamp