Strana Officina, Leatherhead, Asedio, Passage @ Κύτταρο, 01/05/26

Μια mini εκδοχή του Into Battle festival βιώσαμε όσοι βρεθήκαμε στο γνωστό μαγαζί της οδού Ηπείρου, τη φετινή Πρωτομαγιά, αφού η συνύπαρξη τεσσάρων σχημάτων του ευρύτερου κλασικού metal χώρου, έδωσε μια όμορφη φεστιβαλική αίσθηση – και μάλιστα με ένα απολύτως λογικό αντίτιμο.

Παίρνοντας τα πράγματα με τη σειρά τους, οι Passage είχαν το δύσκολο έργο του opening act, όσο ο χώρος γέμιζε ακόμη με κόσμο. Οι heavy metallers είχαν κάνει καλή εντύπωση με το περσινό τους ντεμπούτο, το οποίο κινούταν μεταξύ των διδαχών των Mercyful Fate και King Diamond και των σχημάτων όπως οι Candlemass, οπότε η ζωντανή απόδοση των κομματιών του υπήρξε ισχυρό θέλγητρο για να είμαστε από νωρίς παρόντες.

Όντως, τα πράγματα φάνηκαν να βαίνουν καλώς από την αρχή της εμφάνισης τους, με τη διπλή κιθαριστική δουλειά να κερδίζει τις περισσότερες επευφημίες και τα ψυχωμένα φωνητικά του Μάρκου Πρίφτη να καθορίζουν το ρυθμό της βραδιάς. Κερασάκι στην εμφάνιση τους η απόπειρα να διασκευάσουν το "Solitude" των προαναφερθέντων Σουηδών doom metallers, η οποία, παρά μια μικρή εκτελεστική ατασθαλία, στέφθηκε με επιτυχία. Άξια αναφοράς είναι και η παρουσία του Μίμη Λύγκου, αφού μας δίνει την ευκαιρία να αναφερθούμε ξανά και στους Versus Heaven, μια από τις πολλές αδικοχαμένες μπαντάρες που κατά καιρούς βγάζει η εγχώρια σκηνή.

Πάντως, για τους Χιλιανούς Asedio, τα λόγια περισσεύουν, αφού οι λατινοαμερικάνοι heavy/speed metallers έφεραν έναν cult αέρα που παράσυρε κάθε τι false στο διάβα του. Πραγματικά, μιλάμε για μεγάλο πουλέν του χώρου, με καυτές κιθαριστικές εξάρσεις, με πραγματικό πάθος για το είδος και με έναν τραγουδιστή χαρισματικό στις ψηλές του, που ήξερε να εξυπηρετήσει τις απαιτήσεις από έναν frontman επί σκηνής.

Η χρήση της ισπανικής μονάχα ανασταλτικά δεν λειτούργησε, μα ενίσχυσε την όλη εμπειρία πως γινόμαστε μάρτυρες των πρώτων βημάτων μιας πραγματικά ταλαντούχας (και αληθινής στο όραμα της) μπάντας, δίχως να χρειαστεί να περιμένουμε τρεις και τέσσερις δεκαετίες για να την δούμε ζωντανά σε κάποιο φεστιβάλ του χώρου. Οι Asedio είναι εδώ, είναι παιχταράδες και, σε πραγματικό χρόνο, υπήρξαν η αποκάλυψη της βραδιάς χάρη στο αχαλίνωτο και εκκωφαντικό των όσων μας παρουσίασαν, αν αναλογιστούμε και το πρωτοεμφανιζόμενο της φύσης τους – αλλά και τη χώρα καταγωγής τους (και όσα αυτή υπονοεί για τις μετακινήσεις προς τα μέρη μας).

Φτάνοντας μια στροφή πριν τους headliners, οι Leatherhead βάλθηκαν να αμφισβητήσουν σε ποιους άνηκε η βραδιά, αφού οι Λαρισαίοι αποτελούν ένα από τα πιο καυτά ονόματα παγκοσμίως αυτή τη στιγμή, στο χώρο του speed metal. Αυτό αποδεικνύεται εύκολα αν κάποιος έχει ακούσει τα δύο κορυφαία άλμπουμ τους, αλλά ακόμη περισσότερο αν τους δει κανείς ζωντανά, επί σκηνής. Πράγματι, εκκινώντας το set τους με το κολλητικό "V.H.S.", δεν θα σήκωναν στιγμή το πόδι από το γκάζι, παραθέτοντας την αντικειμενικά πληρέστερη, πιο επαγγελματική και αρτιότερη εμφάνιση της βραδιάς.

Καλοστημένοι, έχοντας δουλέψει κάθε πτυχή του πώς θέλουν να παρουσιάζουν εαυτόν στο σανίδι και με έναν χαρισματικό frontman να μην χρειάζεται παρά ελάχιστο κόπο για να αποδώσει και ξεσηκώσει, οι Leatherhead είναι το επόμενο σπουδαίο όνομα της εγχώριας σκηνής και αυτό δεν αμφισβητείται. Άλλωστε, οι ίδιοι διαθέτουν και το ταλέντο, και το κουράγιο να προσπαθήσουν για την εδραίωση, αλλά και τα τραγούδια, το στοιχείο που μοιάζει σημαντικότερο όλων για να ευσταθεί το περιεχόμενο μιας τέτοιας συζήτησης.

Το "Children Of The Beast" στέκει ως ένα υπέροχο κομμάτι, που δείχνει τη συνθετική εξέλιξη του σχήματος, ενώ το κλείσιμο με τα "Leatherhead" και "Something Evil (This Way Comes)" υπήρξε εμφατικό, προσόν μιας μπάντας με τη στόφα του πιο «συμβαίνει-τώρα» act στο χώρο του ευρύτερου κλασικού metal. Το Κύτταρο, πάντως, τους ταιριάζει, κι ελπίζω σύντομα να τους δούμε και headliners σε αυτό, αν όχι σε ακόμη μεγαλύτερους χώρους.

Όντας, πλέον, λίγα λεπτά πριν τις έντεκα, οι θρυλικοί Strana Officina θα ανέβαιναν στη σκηνή, κάνοντας ένα προσωπικό όνειρο (που δεν είχε εκπληρωθεί για κάποιους λόγους, στην προηγούμενη εδώ εμφάνιση τους μερικούς μήνες πριν) πραγματικότητα. Βλέπετε, εννέα χρόνια πριν, δεν περνούσε καν από το μυαλό μου ότι η ζωντανή ιστορία του ιταλικού heavy metal θα παρελαύνει μπροστά μου, επί σκηνής, σε όση μεγαλοπρέπεια της επιτρέπει ο πανδαμάτορας χρόνος, μια τυχαία ανοιξιάτικη Παρασκευή βράδυ.

Κι όμως, από τη στιγμή που υπάρχουν άτομα με πραγματικό μεράκι και αγάπη για τον heavy metal ήχο, σαν το Γρηγόρη της Eat Metal records, τέτοιες βραδιές ήδη φαίνεται πως μπορούν να επαναλαμβάνονται συχνά – πυκνά, προς τέρψη όλων μας. Άλλωστε, οι Strana Officina δεν είναι οποιαδήποτε παλιακή ιταλική μπάντα, αλλά ένας από τους πρωτεργάτες της heavy metal σκηνής από τη γείτονα χώρα, που κουβαλάει μια βαρυσήμαντη μα και τραγική ιστορία στις πλάτες της. Δίχως, όμως, τα όσα σπουδαία επί σκηνής μπορούν να κάνουν ακόμη, η συζήτηση θα γινόταν από διαφορετική βάση, λιγότερο εντυπωσιακή και με πολλές παραδοχές και αστερίσκους.

Υπό αυτό το πρίσμα, το κουαρτέτο, με μπροστάρη τον Daniele Ancillotti και τους Διόσκουρους Enzo Mascolo και Dario Cappanera ακροβολισμένους στα άκρα της σκηνής, υπήρξαν ένα θέαμα χάρμα ιδέσθαι, έχοντας τον ασυγκράτητο Rolando Cappanera να βασανίζει τα δέρματα κατά το δοκούν. Με πρωτόλεια μαγεία στα παιξίματα και τις συνθέσεις τους και πηγή όλων την εποχή των late ‘70s – early ‘80s, οι Strana Officina διδάσκουν ακόμη πώς πρέπει να παίζεται το ψυχωμένο, το αυθεντικό heavy metal, είτε αυτό τραγουδιέται στην μητρική τους, είτε στα αγγλικά, είτε σε οποιαδήποτε γνωστή ή άγνωστη γλώσσα.

Οι ερμηνείες του Bud, έτσι κι αλλιώς, μοιάζουν αναλλοίωτες από το χρόνο, με μια φωνή δυνατή, αισθαντική, αλλά και αυθεντικά βρώμικη ανά στιγμές, όντας ο ιδανικός έτερος πόλος στα εκπληκτικά παιξίματα του Dario Cappanera. Εκείνος, ασταμάτητος, παρέδωσε ένα σεμινάριο heavy metal ηλεκτρικής κιθάρας, δίχως περιττούς εντυπωσιασμούς και με παιξίματα που έφερναν στο προσκήνιο την ουσία και το συναίσθημα, έναντι της απόλυτης τεχνικής προσήλωσης.

Φυσικά, οι αναφορές στους αδικοχαμένους Fabio και Roberto Cappanera δεν έλειψαν, όπως και θα άρμοζε της περίστασης, σε μια πληθωρική βραδιά από άποψη διάρκειας και ποιοτικού υπόβαθρου. Όσοι βρεθήκαμε εκεί, γίναμε μάρτυρες μιας ζωντανής ιστορίας που αρνείται να σιγήσει. Sempre Insieme!