Black Label Society

Η απώλεια του Ozzy θα δημιουργεί για πολύ καιρό ακόμα κύματα νοσταλγίας, στέλνοντας κάποιους από εμάς τακτικά πίσω στο χρόνο, τόσο σε διάφορες μουσικές περιόδους του, όσο και σε πρόσωπα και καταστάσεις που συνδέονται μαζί του. Κι ο Zakk Wylde δεν είναι απλά ένας από τους πολλούς μουσικούς που συνεργάστηκαν συνέδεσαν το όνομά τους μαζί του, αλλά κάτι πολύ περισσότερο. Αναπόφευκτα, λοιπόν, βρέθηκε ξανά στο προσκήνιο, ενώ παράλληλα πραγματοποιεί τη δισκογραφική του επιστροφή με τους Black Label Society, μετά από μια τετραετή απουσία.

Κατά την προσωπική μου εκτίμηση, ο Zakk είναι ο μόνος που μπορεί να σταθεί δίπλα Randy Rhoads, σε επίπεδο σημαντικότητας και προσωπικού αποτυπώματος, από όσους βρέθηκαν στο πλευρό του Ozzy. Αφού καθιερώθηκε μέσα από το "No More Tears" στις συνειδήσεις του ευρύ κοινού ως  guitar hero, ακολούθησε τον προσωπικό του μουσικό δρόμο, έχοντας ως κύριο όχημα τους Black Label Society.

Κοντεύουν σχεδόν 30 χρόνια από όταν μας τους πρώτο-σύστησε, κι ακόμα θυμάμαι πόσο δυσεύρετο ήταν το "Sonic Brew", ειδικά με το Johnnie Walker εξώφυλλο που αποσύρθηκε σύντομα για προφανείς λόγους,  και μαζί με το "Stronger Than Death" καθορίζουν την πρώτη περίοδο της μπάντας. Αν και κάπως σχετικά ακατέργαστα έχουν τόση ορμή που παρέσυραν στο διάβα τους όσους ψάχναμε αυτού του είδους το αμερικάνικο, riff-driven heavy rock, τω καιρώ εκείνο. Εν συνεχεία, τα "1919 Eternal" και "Blessed Hellride" που ακολούθησαν αποτελούν την κορυφή της δισκογραφίας των BLS, παρουσιάζοντας μια συνθετική και ηχητική ωριμότητα, ενώ η περίοδος των "Mafia" και "Shot To Hell" περιλαμβάνει μεν χιτάκια, αλλά ο κορεσμός είχε ήδη αρχίσει να γίνεται εμφανής.

Από το 2010 και το "Orders Of The Black" ως και το 2021 και το "Doom Crew Inc." ο πάντα αγαπημένος Zakk, χωρίς να απομακρύνεται πολύ από αυτό που πάντα πρέσβευε, μοιάζει να έχει χάσει πλέον τη δημιουργική σπίθα. Για να το θέσω πιο ξεκάθαρα, δεν μου έχει μείνει ούτε ένα τραγούδι από αυτή την περίοδο. Όταν δε το 2022 ο Zakk αποφάσισε να τιμήσει τον αδικοχαμένο αδελφικό του φίλο Dimebag Darell, με την ένταξή του στους Pantera, οι Black Label Society μπήκαν για τα καλά στην άκρη.

Όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι και λίγο περιττά, αλλά θέλω να καταλήξω σε δυο σημαντικά σημεία: Αφενός, έχω αδυναμία και θετική προδιάθεση απέναντι στον Zakk, ακολουθώντας τον από τα πρώτα του βήματα, αλλά ταυτόχρονα δεν περιμένω τίποτα ιδιαίτερο - πόσο δε συγκλονιστικό - από τους Black Label Society, εδώ και καιρό. Ενδεχομένως, για αυτό ευχαριστιέμαι τις ακροάσεις του "Engines Of Demolition" περισσότερο από οποιασδήποτε άλλης κυκλοφορίας των Black Label Society εδώ και 20 χρόνια.

Ως συνήθως, η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Διότι, μπορεί να μου έχει λείψει το να ευχαριστηθώ ένα άλμπουμ του Zakk - ειδικά με τους BLS - κι αυτό να προσθέτει ασυνείδητα πόντους , όμως είναι ξεκάθαρο ότι τα τραγούδια (και τα επιμέρους συστατικά τους, όπως τα riff, τα παιξίματα, οι φωνητικές γραμμές, τα refrain) είναι καλύτερα αυτή τη φορά. Αρχής γενομένης από το εναρκτήριο "Name In Blood", που είναι μάλλον και το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ είναι ολοφάνερη η διαφορά, τόσο στην έμπνευση, όσο και στην εκτέλεση.

Τα πάντα ξεκινάνε και τελειώνουν στα riff, όπως ομολογεί κι ο ίδιος ο Zakk, με το άλμπουμ να είναι γεμάτο τέτοια: από το Sabbathικό του "Gatherer Of Souls", το stonerίζον του "Broken And Blind", to πορωτικό του "Above Below" ή το πυρακτωμένο του "Lord Humungus" μεταξύ άλλων. Κυρίως, όμως, είναι αυτή η αίσθηση που σου βγάζουν ότι έχουν γραφτεί μπροστά σε ένα τείχος από ενισχυτές κι όχι με τη κιθάρα συνδεδεμένη σε μια κάρτα ήχου.

Δεν είναι, όμως, μόνο τα riff. Είναι κι η χαρακτηριστική γαϊδουροφωνάρα του Zakk, είναι και τα southern στοιχεία που προσδίδουν την απαραίτητη αμερικάνικη βλαχιά, και είναι φυσικά η «άλλη πλευρά» του, αυτή με τις ακουστικές κιθάρες, το πιάνο, και τις φορτισμένες ερμηνείες. Όσοι έχετε εκτιμήσει τα "Pride & Glory" και "Book Of Shadows" ξέρετε σε τι αναφέρομαι. Καλύτερη εκ των τριών τέτοιων στιγμών είναι το "Better Days, Wiser Times" που σχεδόν θα συγκινούσε ακόμα και τον Τόμι Νόρις, ενώ φυσικά το δικό του ειδικό βάρος έχει το κλείσιμο με το "Ozzy’s Song", για το οποίο δεν χρειάζονται ιδιαίτερες λεπτομέρειες.

Έχω μια αίσθηση πως ένα-δυο τραγούδια λιγότερα θα συντελούσαν προς όφελος της συνοχής, αλλά τα περίπου 50 λεπτά της συνολικής διάρκειας δεν είναι επ’ ουδενί αποτρεπτικά. Αντιθέτως, συνθέτουν το πιο ομοιογενές και καλά γραμμένο άλμπουμ του Zakk με τους Black Label Society εδώ και πολλά χρόνια, και δεν νομίζω ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω για να τσεκάρει κάποιος το "Engines Of Demolition". Πόσο δε αν είναι ήδη οπαδός του Ζάκαρου.