Uncle Acid: «Θέλαμε τον εξοπλισμό που χρησιμοποιούσαν οι Pink Floyd και οι Beatles»

Δεν υπάρχουν πολλές μπάντες εκεί έξω σαν τους Uncle Acid and the Deadbeats. Εσωστρεφείς και λιγομίλητοι, αλλά λαλίστατοι όταν έρθει η ώρα να συνθέσουν και να κυκλοφορήσουν δίσκο. Ο τότε έρωτας καλά κρατεί και μοιάζει να δυναμώνει. Η σταθερά τους είναι εδώ, δεν φοβήθηκαν να πειραματιστούν κι επέστρεψαν με έναν δίσκο ικανό να αποτελέσει σημείο αναφοράς. Το "Shapes of Midnight" ήταν η αφορμή να μιλήσουμε με τον Kevin Starrs έπειτα από κάμποσα χρόνια, και για διάφορα θέματα, και το χαρήκαμε με το παραπάνω.

Είναι μια έκπληξη από μόνο του το ότι συνεχίζουμε ακόμα. Δεν περίμενα ποτέ πραγματικά να προχωρήσουμε πέρα από το "Blood Lust"

Μιλάμε ξανά μετά από 13 χρόνια και τότε ήταν με αφορμή το "Mind Control", το τρίτο σας άλμπουμ. Τώρα που φτάσατε στο έβδομο άλμπουμ, πώς βλέπεις διαδρομή που έχετε διανύσει ως μπάντα; Όταν ξεκινήσατε, είχατε κάποιο συγκεκριμένο όραμα για τους Uncle Acid; Νιώθεις ότι αυτό το όραμα γίνεται σταδιακά πραγματικότητα;

Ναι, το νιώθω. Νομίζω ότι είναι μια έκπληξη από μόνο του το ότι συνεχίζουμε ακόμα. Δεν περίμενα ποτέ πραγματικά να προχωρήσουμε πέρα από το "Blood Lust". Σε εκείνο το σημείο, όλα έμοιαζαν να έφταναν στο τέλος τους, αλλά ευτυχώς, εμφανίστηκε ο Lee Dorian με τη Rise Above και είπε: «Μπορούμε να βγάλουμε το υλικό σας σε βινύλιο αν θέλετε». Και απάντησα: «Ναι, φυσικά, αυτό προσπαθούμε να κάνουμε όλο αυτό τον καιρό, αλλά δεν είχαμε τη δυνατότητα να το αντέξουμε οικονομικά». Πραγματικά αναζωογόνησε τη μπάντα και μας ενέπνευσε να συνεχίσουμε, όπως επίσης μας ενέπνευσε να παίξουμε και ζωντανά, κάτι που δεν ήταν και τόσο στα σχέδιά μας. Αλλά, πραγματικά μας ενθάρρυνε να το κάνουμε, να οργανωθούμε και να αφοσιωθούμε πραγματικά σε αυτό. Έτσι, μας έκλεισε δύο συναυλίες πίσω στο 2013, υποθέτω, οπότε είχαμε κάτι στο οποίο μπορούσαμε να συγκεντρωθούμε και να κάνουμε πρόβες. Κι από τότε, απλά συνεχίζουμε.

Η ιδέα πίσω από τους Uncle Acid ήταν πάντα να αναμειγνύουμε βαριά riff με διπλές φωνητικές αρμονίες και μελωδικές φωνητικές γραμμές. Και στη συνέχεια όλο αυτό να το αναμειγνύουμε αυτό με φρικτούς, βίαιους στίχους.

Πριν από δύο χρόνια βρεθήκατε έξω από το comfort zone σας με το "Nell' Ora Blu". Πόσο απαιτητικό είναι να συνθέτεις ένα soundtrack και πού συνάντησες τις μεγαλύτερες προκλήσεις κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας;

Ήταν πολύ απαιτητικό. Είχα γράψει την ιστορία και ήθελα να φέρω ηθοποιούς να υποδυθούν αυτή την ιστορία που είχα γράψει. Ήθελα να το κάνουν στα ιταλικά, επειδή ήταν μια giallo ιστορία (σ.σ.: ιταλικό θρίλερ) που είχα γράψει, ένα είδος αστυνομικής giallo ταινίας. Είχα, λοιπόν, όλους αυτούς τους Ιταλούς ηθοποιούς που ήθελα να χρησιμοποιήσω, και μετά έπρεπε να μεταφράσω την ιστορία από τα αγγλικά στα ιταλικά, και στη συνέχεια έπρεπε να καλέσω καθέναν από τους ηθοποιούς ξεχωριστά και να τους ηχογραφήσω μέσω τηλεφώνου. Οπότε ήταν αρκετά απαιτητικό να τα συνθέσω όλα αυτά και στη συνέχεια να χτίσω τη μουσική γύρω από κάποιους από τους διαλόγους. Κάποια κομμάτια της μουσικής τα είχα ήδη γραμμένα, αλλά κάποια άλλα μέρη ήθελα να τα ηχογραφήσω γύρω από τις σκηνές που είχαν ηχογραφήσει μέσω των διαλόγων. Κι αυτό ήταν επίσης πολύ απαιτητικό, επειδή δεν μιλώ ιταλικά. Οπότε χρειάστηκε να λειτουργήσω κατά κάποιον τρόπο με έναν παράξενο τρόπο.

Αλλά ήταν καλή εμπειρία συνολικά. Ήταν μια καλή πρόκληση και είμαι πολύ χαρούμενος που το κάναμε. Επίσης, έπαιξα πλήκτρα, πιάνο και πράγματα στα οποία δεν είμαι πραγματικά τόσο καλός. Το να γράφεις μουσική σε αυτά τα όργανα, όπως το να προσπαθείς να γράψεις κάτι στο πιάνο, είναι πολύ δύσκολο για κάποιον που δεν μπορεί πραγματικά να παίξει. Ήταν μια αρκετά μεγάλη πρόκληση η όλη εμπειρία.

Το κακό κέρδισε σε αυτή την περίπτωση. Ήταν μια τέλεια αντανάκλαση των εποχών που ζούμε

Ναι, το φαντάζομαι. Και τώρα επιστρέφετε από το soundtrack στις αμέσως αναγνωρίσιμες μελωδίες και τον ήχο σας, αντλώντας έμπνευση από τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, κάτι που στα δικά μου μάτια και αυτιά φαίνεται σαν ένας σχεδόν τέλειος συνδυασμός. Θα ηττηθεί επιτέλους το κακό αυτή τη φορά στην ιστορία σας;

Δυστυχώς όχι. Όχι, το κακό κέρδισε σε αυτή την περίπτωση. Ένιωσα ότι ήταν μια τέλεια αντανάκλαση των εποχών που ζούμε, όπου το κακό συνεχίζει να υπερισχύει όλων των καλών πραγμάτων. Ίσως στο επόμενο άλμπουμ να νικήσει το καλό.

Αν κοιτάξουμε τον έξω κόσμο και αν αντλείς έμπνευση από όσα συμβαίνουν γύρω από τον πλανήτη, δεν είμαι και τόσο σίγουρος γι' αυτό.

Ναι, ναι. Δεν φαίνεται να βελτιώνεται καθόλου η κατάσταση, πράγμα που είναι θλιβερό.

Στην πρώτη μας συνέντευξη, πήρες μια πολύ ξεκάθαρη θέση σχετικά με την υπεροχή της κιθάρας έναντι των φωνητικών. Και σε αυτό το άλμπουμ, θα έφτανα στο σημείο να πω ότι είναι η πιο κιθαριστική/επικεντρωμένη στην κιθάρα δουλειά σας μέχρι σήμερα. Θα έλεγε κανείς πως υπήρχε μια καταιγιστική πλημμύρα ιδεών που έψαχναν διέξοδο και τελικά τη βρήκαν. Έτσι ένιωθες κι εσύ ενώ δημιουργούσες το άλμπουμ;

Η αλήθεια είναι πως είσαι το δεύτερο άτομο σήμερα που το λέει αυτό. Οπότε έχει ενδιαφέρον, επειδή δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό. Δεν είναι κάτι που σκεφτόμουν πραγματικά εκείνη τη στιγμή. Και παρόλο που έχει τελειώσει... τώρα που το σκέφτομαι, αναλογιζόμενος τα τραγούδια, νομίζω πως έχεις δίκιο. Κυριαρχεί πολύ η κιθάρα, πράγμα που είναι ωραίο. Γιατί, είναι ωραίο για μένα απλά να παίζω κιθάρα μερικές φορές. Δεν ήταν μια πραγματικά συνειδητή απόφαση, αλλά εξελίχθηκε κατά αυτόν τον τρόπο για κάποιο λόγο.

Ήταν ωραίο που χρησιμοποιήσαμε μεγάλα παλιά αναλογικά συνθεσάιζερ και διαφορετικά εφέ. Είναι ένα στοιχείο που πάντα ήθελα να έχω λίγο περισσότερο

Εντάξει. Τώρα, μετά από όλη τη διαδικασία σύνθεσης και ηχογράφησης του soundtrack που αναφέραμε, πιστεύεις ότι υπήρχε κάτι που συνειδητά ή ασυνείδητα μεταφέρατε από αυτή την εμπειρία στο "Shapes of Midnight" πέρα από το σαξόφωνο στο "I Won't Sleep" και την εισαγωγή στο "Psycho On The Loose";

(γέλια) Ναι, μου αρέσει η ιδέα να χρησιμοποιούμε περισσότερα πλήκτρα. Είχαμε πάντα πλήκτρα στα άλμπουμ μας, αλλά δεν είχαμε ποτέ κάποιον που να μπορεί να τα παίξει ζωντανά, οπότε ήταν πάντα δύσκολο να πιέσουμε να χωρέσουμε περισσότερα πλήκτρα. Αλλά αυτή τη φορά, γνώριζα ότι θα είχαμε κάποιον που θα μπορούσε να παίξει πλήκτρα ζωντανά, οπότε, σκέφτηκα ότι θα μπορούσαμε επίσης να προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε περισσότερα πλήκτρα στον ήχο μας. Και ήταν ωραίο που ανασύραμε μεγάλα παλιά αναλογικά συνθεσάιζερ και διαφορετικά εφέ και τα χρησιμοποιήσουμε αυτά. Αυτό είναι ένα στοιχείο που πάντα ήθελα να έχω λίγο περισσότερο, αλλά πάντα περιοριζόμασταν από το ότι κανείς δεν μπορούσε να παίξει πλήκτρα ζωντανά. Οπότε είναι ωραίο. Επίσης, ξεκλειδώνει και κάποιο παλαιότερο υλικό που έχουμε και περιέχει πλήκτρα, καθώς μπορούμε πλέον να παίξουμε πολλά από αυτά τα τραγούδια ζωντανά, πράγμα που είναι επίσης ωραίο.

Υπάρχει ακόμα ένα νοητό φράγμα ανάμεσα στους πάρα πολύ πλούσιους κι όλους τους άλλους

Το «Η Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου» του Έντγκαρ Άλαν Πόε εξερευνά την ψευδαίσθηση των πλουσίων ότι μπορούν να απομονωθούν στα κάστρα τους και να ξεφύγουν τόσο από τη μοίρα τους όσο και από τη δυστυχία του έξω κόσμου. Πώς μεταφράζεται αυτή η ιδέα στους σύγχρονους εφιάλτες του 21ου αιώνα που λες ότι επηρέασαν το άλμπουμ; Βλέπεις παραλληλισμούς ανάμεσα στην κοινωνική απομόνωση της εποχής μας και τη γοτθική απομόνωση του Πόε;

Ναι! Πιστεύω ότι υπάρχει ακόμα ένα νοητό φράγμα ανάμεσα σε πολλούς από τους πλούσιους ανθρώπους - μιλώ για τους πάρα, πάρα πολύ πλούσιους ανθρώπους - και όλους τους άλλους. Και με ορισμένους τρόπους, είναι σαν ένας ψυχολογικός πόλεμος τον οποίο μας έχουν επιβάλει. Πραγματικά νιώθεις σαν να είναι «εμείς εναντίον αυτών», αυτού του είδους το πράγμα. Και δεν νομίζω ότι μπορείς να ξεφύγεις από αυτό.  Οπότε, μου αρέσει αυτή η ιδέα του ότι εμείς είμαστε από αυτή τη πλευρά και προσπαθούμε να περάσουμε πάνω από τον φράχτη και να καταστρέψουμε τη μεγάλη τους έπαυλη, καθώς εκείνοι είναι όλοι εκεί μέσα τρομοκρατημένοι.

Ταυτόχρονα, αυτοί φυτεύουν μικρούς σπόρους διχασμού. Έχουν δικούς τους ανθρώπους, απατεώνες και κακόπιστους μισθοφόρους που γυρίζουν στον έξω κόσμο κάνοντας τη βρώμικη δουλειά γι' αυτούς και διχάζοντας όλους εμάς. Και νομίζω ότι αυτό είναι εμφανές και στην πραγματική ζωή. Το βλέπεις αυτό, βλέπεις ανθρώπους να παίρνουν συνεντεύξεις, διασημότητες ή οτιδήποτε άλλο, και σκέφτεσαι «Για ποιον μιλάς πραγματικά; Μιλάς για τον εαυτό σου ή πληρώνεσαι από κάποιον για να εκφράζεις αυτές τις φρικτές απόψεις που εκφράζεις;»

"Θέλαμε να έχουμε τις κονσόλες που χρησιμοποίησαν οι Pink Floyd και οι Beatles. Να χρησιμοποιήσουμε τα παλιά μικρόφωνα της δεκαετίας του '50, επειδή για μένα είναι ακόμα τα καλύτερα μικρόφωνα που φτιάχτηκαν ποτέ

Ναι, αυτό είναι πράγματι αλήθεια. Τώρα ας πάμε στον ήχο του άλμπουμ. Σε πρακτικούς όρους, πέρα από το θρυλικό στάτους που έχει, τι προσφέρει στην πραγματικότητα το να ηχογραφείς στο Abbey Road με τον εξίσου θρυλικό εξοπλισμό και έναν θρυλικό μηχανικό ήχου; Και συγκεκριμένα, τι προσέφερε στους Uncle Acid;

Πιστεύω ότι προσφέρει ένα πολύ φυσικός ήχο. Αναφέρομαι σε αυτές τις παλιές κονσόλες που είχαμε στη διάθεσή μας, αλλά δεν χρησιμοποιούνται πολύ συχνά. Βρίσκονται στο στούντιο, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι που χρησιμοποιούν το Abbey Road θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον εντυπωσιακό νέο εξοπλισμό, το Pro Tools και τις νεότερες κονσόλες, πράγμα που το καταλαβαίνω. Αλλά, από τη δική μας πλευρά, θέλαμε να έχουμε τις κονσόλες που χρησιμοποίησαν οι Pink Floyd και οι Beatles. Να χρησιμοποιήσουμε τα παλιά μικρόφωνα της δεκαετίας του '50, επειδή για μένα είναι ακόμα τα καλύτερα μικρόφωνα που φτιάχτηκαν ποτέ. Και αυτό είναι κάτι που μπορούσες να το ακούσεις. Απλά τα στήνεις στο δωμάτιο και οι ήχοι ήταν απλά απίστευτοι, όταν ακούσαμε την ηχογράφηση. Ήταν σαν να ακούς τα πάντα φυσικά, όπως ακριβώς ήταν στο δωμάτιο. Ήταν απλά αδιανόητο. Προσθέτει κάτι εξτρά. Είναι δύσκολο να εξηγήσεις πραγματικά τι προσθέτει, είναι κάτι το ανεξήγητο. Και μόνο το να βρίσκεσαι στο ίδιο το δωμάτιο προσθέτει μυσταγωγία, γνωρίζοντας όλους τους δίσκους που έχουν δημιουργηθεί εκεί μέσα ή με τον τρόπο που ο ήχος αντηχεί γύρω στο δωμάτιο. Οπότε θεωρώ ότι ήταν το τέλειο μέρος για εμάς. Και προφανώς, το να ηχογραφούμε σε ταινία είναι επίσης κάτι που μας αρέσει να κάνουμε. Και εν τέλει πιστεύω ότι είναι το άλμπουμ με τον καλύτερο ήχο που έχουμε κάνει.

Σήμερα όλοι συνδέονται σε μια κάρτα ήχου και χρησιμοποιούν εξομοιωτές ενισχυτών, πράγμα που είναι εντάξει και λειτουργεί για κάποιες μπάντες... αλλά δεν θα λειτουργούσε για το δικό μας είδος μουσικής

Ναι, νομίζω ότι συμφωνώ. Τώρα, μετά από όλα αυτά τα χρόνια και επτά άλμπουμ, συνεχίζετε να διατηρείτε ουσιαστικά την ίδια ηχητική ταυτότητα. Είναι αυτό μια συνειδητή πράξη καλλιτεχνικής αντίστασης ενάντια στον σύγχρονο ήχο; Ή είναι απλά ο τρόπος με τον οποίο η σκοτεινή ψυχεδέλειά σας λειτουργεί καλύτερα;

Ναι, νομίζω ότι είναι απλά ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί καλύτερα. Μου αρέσει να βρίσκομαι στο ίδιο δωμάτιο με όλους τους άλλους, να ηχογραφούμε ζωντανά και να γράφουμε σε ταινία. Είναι σίγουρα πιο ακριβό και πιο δύσκολο μερικές φορές το να χρησιμοποιείς ταινία, καθώς μπορεί να υπάρχουν προβλήματα με αυτόν τον τρόπο. Κι ενδεχομένως να σου δίνει μόνο ένα 5% παραπάνω όσον αφορά την ποιότητα του ήχου. Είναι δύσκολο να το μετρήσεις πραγματικά, αλλά για μένα αξίζει. Αξίζει όλα τα επιπλέον προβλήματα που συνοδεύουν το να λειτουργείς με αυτόν τον τρόπο και να ηχογραφείς ζωντανά και να χρησιμοποιείς τους ενισχυτές με λυχνίες που χρησιμοποιούμε. Σήμερα όλοι απλά συνδέονται σε μια κάρτα ήχου και χρησιμοποιούν εξομοιωτές ενισχυτών, πράγμα που είναι εντάξει και λειτουργεί για κάποιες μπάντες... αλλά δεν θα λειτουργούσε για το δικό μας είδος μουσικής. Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε ένα περισσότερο πραγματικό συναίσθημα, ώστε να αναμειγνύονται τα πάντα, τα μικρόφωνα να πιάνουν κι άλλα όργανα. Αυτό προσθέτει κατά κάποιον τρόπο μια «κόλλα» που τα κρατάει όλα μαζί.

Ας πάμε τώρα στο εξώφυλλο του άλμπουμ, το οποίο βασίζεται σε μια κλασική εικονογράφηση της ιστορίας του Πόε και φέρνει αμέσως στο μυαλό τα ρετρό βιβλία τρόμου με μαλακό εξώφυλλο του παρελθόντος. Σε μια εποχή streaming και ψηφιακής οπτικής κουλτούρας, πόσο σημαντικό είναι για εσάς το εικαστικό μέρος να λειτουργεί ακόμα ως μια μεγάλη απόδραση στον κόσμο ενός άλμπουμ; Εσύ προσωπικά επιβλέπεις αυτές τις οπτικές επιλογές;

Ναι. Περάσαμε πολύ χρόνο, πιθανώς τους τελευταίους 18 μήνες, προσπαθώντας να κάνουμε το εξώφυλλο του άλμπουμ να είναι ακριβώς όπως το θέλω. Περάσαμε από πολλά διαφορετικά σχέδια. Και μάλιστα, υπήρχε ένα άλλο σχέδιο που χρησιμοποιούσα τον τελευταίο χρόνο και έλεγα «Αυτό είναι! Θα χρησιμοποιήσουμε αυτό, αυτό είναι το κατάλληλο!». Μετά, κάποιος έκανε ένα σχόλιο όταν το είδε και με αποσυντόνισε λίγο και σκέφτηκα πως τελικά δεν είναι αυτό το σωστό εξώφυλλο. Και κατέληξα στο να βρω τη φωτογραφία που τελικά χρησιμοποιήσαμε, στην οποία έκανα απλά κάποια επεξεργασία κι έγινε το τέλειο εξώφυλλο. Σκέφτηκα ότι αυτό ακριβώς ταιριάζει στην ιστορία, ταιριάζει σε όλα όσα προσπαθούμε να πετύχουμε με το άλμπουμ. Πρόκειται για μια παλιά φωτογραφία από τη δεκαετία του 1800 από ένα μέρος στη Γαλλία, από ένα παλιό σπίτι στη Γαλλία.

Δεν μιλώ πολύ στη σκηνή επειδή για μένα αυτό σπάει κατά κάποιον τρόπο τον «4ο τοίχο»… το κάνει περισσότερο μια παράσταση παρά κάτι το οργανικό. Άσε που δεν έχω πραγματικά πολλά πράγματα να πω…

Τώρα ας πάμε στις ζωντανές εμφανίσεις σας, επειδή έχουν μια σχεδόν τελετουργική ατμόσφαιρα. Και αναρωτιέμαι πόσο εύκολο είναι να μεταφέρεις αυτή την ατμόσφαιρα στη σκηνή μπροστά σε ένα κοινό που μπορεί να διψάει για headbanging, mosh pits και τέτοια πράγματα;

Μπορεί να είναι μια πρόκληση, αλλά εξαρτάται πραγματικά από το κοινό. Παίξαμε στην Ισπανία πριν από λίγες εβδομάδες, στη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη, και το κοινό ούρλιαζε και τρελαινόταν σε όλο το σετ, έκανε headbanging ενώ ανοίξαν και mosh pits… και ήταν πολύ ωραίο να το βλέπεις αυτό, καθώς έδειχναν να ανταποκρίνονται πραγματικά σε αυτό που κάναμε.

Όλο αυτό είναι αμφίδρομο: τους δίνουμε κάτι, μας δίνουν κάτι πίσω, και μετά αυτό σε κάνει να αποδίδεις ακόμα καλύτερα. Οπότε είναι ωραίο όταν εισπράττεις αυτό το συναίσθημα. Αλλά, ναι, πολλά από τα πράγματα που κάνουμε είναι στην προσπάθεια να χτίσουμε αυτή την ατμόσφαιρα. Έτσι, δεν μιλώ πολύ στη σκηνή, επειδή για μένα σπάει κατά κάποιον τρόπο τον «4ο τοίχο», αν το κάνω γίνεται κάτι άλλο… Γίνεται περισσότερο μια παράσταση παρά κάτι το οργανικό. Άσε που δεν έχω πραγματικά πολλά πράγματα να πω. Αυτά είναι τα τραγούδια και πρόκειται να τα παίξουμε όσο καλύτερα μπορούμε και θα προσπαθήσουμε να τρελαθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο.

Τώρα, μιλώντας για ζωντανές εμφανίσεις, η πρόσφατη εμφάνισή σας στο Roskilde συνοδεύτηκε από ορισμένα μάλλον δυσάρεστα περιστατικά… (σ.σ.: οι Gorillaz τους υποχρέωσαν να σταματήσουν το σετ τους γιατί ισχυριζόντουσαν ότι ακουγόντουσαν στην κεντρική σκηνή)

Ναι….

Μου φάνηκε σαν μια κατάχρηση εξουσίας αυτό που έγινε στο Roskilde

Είναι η έλλειψη σεβασμού κόκκινη γραμμή για εσάς; Κάτι μη διαπραγματεύσιμο;

Ναι, έτσι πιστεύω. Και είναι η μόνη φορά που μας έχει συμβεί αυτό. Και είναι η μόνη φορά από τι μας έλεγαν εκεί στο φεστιβάλ που έχουν δει και οι ίδιοι να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Μου φάνηκε σαν μια κατάχρηση εξουσίας. Και πάλι, αυτό είναι κάτι που συνεχίζει να γίνεται σε πολλούς τομείς της κοινωνίας, όπου άνθρωποι που έχουν πολλά χρήματα και μεγάλη υποστήριξη και έχουν οικονομική προτεραιότητα απέναντι σου ή κάτι τέτοιο, μπορούν να επιβάλουν αυτό που θέλουν και να τη γλιτώνουν ό,τι κι αν κάνουν, ενώ άνθρωποι σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο πρέπει να υποστούν τις συνέπειες. Και ήταν έλλειψη σεβασμού, επειδή είμαστε όλοι εκεί προσπαθώντας να κάνουμε την ίδια δουλειά. Πηγαίνουμε εκεί για να παίξουμε για τους θαυμαστές μας ή για νέους θαυμαστές. Και είμασταν η μόνη μπάντα ολόκληρης της εβδομάδας - ή όσο διήρκεσε το φεστιβάλ - που δεν μπόρεσε να κάνει αυτό το πράγμα. Οπότε ήταν εκνευριστικό.

Στο τέλος, ίσως βγει και κάτι καλό από αυτό, επειδή η φωνή σας μπορεί να ακουστεί περισσότερο. Ξέρεις τι λένε για τη δημοσιότητα, μπορεί να είναι μόνο καλή δημοσιότητα στο τέλος.

Ναι, φυσικά…

Άκουσα τη διασκευή σας στο "Believer" του Ozzy που κυκλοφόρησε μόλις πριν από λίγες μέρες. Και αναρωτήθηκα, αν υπήρχε ένα τραγούδι των Uncle Acid που θα μπορούσες να βάλεις τον Ozzy να ερμηνεύσει, ποιο θα διάλεγες και γιατί;

Ω, αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα. Πιστεύω θα ταίριαζε κάτι σαν το "Death's Door". Νόμιζω ότι αυτό θα ήταν αρκετά καλό. Θα μπορούσα να τον φανταστώ να τραγουδάει το "Death's Door". Ναι.

Και μόνο η κυκλοφορία του "Nell' Ora Blu" ήταν μια πράξη αντίστασης. Κι ακόμα περισσότερο το να βγούμε να το παίξουμε ζωντανά

Αυτό θα ήταν ωραίο. Τώρα, αν έπρεπε να ονομάσεις μία και μοναδική πράξη αντίστασης των Uncle Acid ενάντια στη ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε τα τελευταία χρόνια, ποια θα ήταν αυτή;

(γέλιο) Ω, δεν ξέρω! Πιστεύω ότι ακόμα και μόνο η κυκλοφορία του "Nell' Ora Blu" ήταν κατά κάποιον τρόπο μια πράξη αντίστασης. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και το να βγούμε να το παίξουμε ζωντανά επίσης! Διότι, πολλοί άνθρωποι, όπως είπα και πιο πριν, δεν ήταν ευχαριστημένοι με αυτό. Αλλά, εμείς βγήκαμε και το κάναμε έτσι κι αλλιώς. Απλά είπαμε: «Θα παίξουμε αυτά τα τραγούδια. Μπορείτε να έρθετε να μας δείτε και να μάθετε το μήνυμα που προσπαθούμε να σας πούμε ή απλά μην κάνετε τον κόπο να έρθετε». Για μένα, αυτό ήταν σαν μια δήλωση αποστολής εκ μέρους μας: «Θα κάνουμε ό,τι θέλουμε». Και αν χάσουμε θαυμαστές, δεν έχει πραγματικά καμία σημασία. Δεν πρόκειται να ικανοποιείς τους πάντες όλη την ώρα, έτσι κι αλλιώς. Οπότε, ήταν ωραίο που το κάναμε αυτό.

Και πάλι θέλω να αναφερθώ στον Lee Dorian, ο οποίος πραγματικά μας ενθάρρυνε να το παίξουμε ζωντανά, όταν κι εγώ είχα τις αμφιβολίες μου στην αρχή. Σκεφτόμουν ότι είναι αρκετά δύσκολη δουλειά το να πρέπει να τα στήσεις όλα αυτά μαζί. Αλλά μας πίεσε και μας είπε: «Πρέπει να το κάνετε, επειδή νομίζω ότι είναι σημαντικό πράγμα για την καριέρα σας, όσον αφορά τα άλμπουμ που έχετε ηχογραφήσει. Είναι ένα σημαντικό άλμπουμ-σταθμός για εσάς. Δεν θέλεις να μετανιώσεις που δεν το έπαιξες ζωντανά». Οπότε σκέφτηκα ότι έχει δίκιο. Πρέπει οπωσδήποτε να το κάνουμε. Ήταν πολλή σκληρή δουλειά, αλλά άξιζε στο τέλος.

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που ήρθατε στην Ελλάδα για να παίξετε ζωντανά. Έχετε λάβει προτάσεις κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος; Υπάρχει κάποια πιθανότητα να δούμε τους Uncle Acid ξανά εδώ στο εγγύς μέλλον;

Ελπίζω πραγματικά να έρθουμε. Από όσο ξέρω μιλάνε για του χρόνου. Θα κάνουμε μια ευρωπαϊκή περιοδεία στην ηπειρωτική Ευρώπη και μετά ερχόμαστε στο Ηνωμένο Βασίλειο για μία εμφάνιση. Και μετά, το πλάνο είναι να  έρθουμε από εκεί αεροπορικώς στην Ελλάδα για μερικές εμφανίσεις. Ξέρω ότι αυτό σχεδιάζουν να κάνουν. Οπότε ας ελπίσουμε ότι θα λειτουργήσει.

Ας ελπίσουμε να σας δούμε σύντομα εδώ. Και για να κλείσουμε τη συνομιλία μας, υπάρχει ένα κενό σε έναν από τους αγαπημένους μου στίχους στο άλμπουμ. Στο "Psycho On The Loose" λες «They try to hang him by noose. It's not the way that I would choose». Οπότε ποιον τρόπο θα επέλεγες εσύ;

(γέλιο) Ίσως κάποιο είδος αργού, βασανιστικού θανάτου, πιστεύω ότι αξίζει σε μερικούς ανθρώπους…

Συμφωνώ! Οπότε Kevin, αυτά από εμένα. Ελπίζω να απόλαυσες τη συζήτηση μας όσο κι εγώ…

Πολύ, ναι! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Το εκτιμώ πραγματικά. Σε ευχαριστώ που διέθεσες τον χρόνο σου.