An Arsonist's Player #1: We're Outside!

 Αντί εισαγωγής 

Πριν 25 χρόνια, οι εμβληματικοί Catharsis, κυκλοφόρησαν το, κλασικό πλέον, split με τους Newborn, που έμεινε στην ιστορία εξαιτίας της συμμετοχής τους με το εννιάλεπτο "Arsonist’s Prayer". Από αυτό το κομμάτι, ίσως ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά και μουσικά μανιφέστα που είχα το προνόμιο να έρθω σε επαφή, αποφάσισα, βλάσφημα, να παραφράσω για να ονοματοδοτηθεί αυτή η προσωπική, τακτική στήλη. Έπειτα από επτά και βάλε χρόνια στην οικογένεια του Rocking και αμέτρητες παρουσιάσεις δίσκων, θεώρησα πως ήρθε η στιγμή να δημιουργηθεί μια προσωπική γωνιά όπου, ανά δύο μήνες, θα παρουσιάζω μερικές (νέες) κυκλοφορίες και όχι μόνο, που μου κράτησαν συντροφιά στο μεσοδιάστημα, αλλά και να εμβαθύνω πιο συγκροτημένα σε ευρύτερα ερεθίσματα.

Πιο εκτεταμένες παρουσιάσεις δίσκων θα συνεχίσουν να εμφανίζονται στις κριτικές της κεντρικής μας σελίδας, έχοντας τη δική τους βαρύτητα. Σκοπός, δεν είναι μια ακόμη λίστα πληροφοριών, ούτε, όσα θυμάστε, ένα νέο To Enter Pagan, αλλά μάλλον το δύστροπο ξαδελφάκι του αγαπημένου Underground Express το οποίο φυσικά, (θα) συνεχίζει τις διαδρομές του κρατώντας μας συντροφιά. Σε κάθε εκδοχή λοιπόν του άρθρου, ένα ταξίδι θα λαμβάνει χώρα ανάμεσα σε underground δίσκους αυτού που αντιλαμβάνομαι αισθητικά ως «ηχητικό εξτρεμισμό», με τη συζήτηση να προεκτείνεται σε άλλα καλλιτεχνικά, ιδεολογικά και αισθητικά σταυροδρόμια, τα οποία θα ανακύπτουν πίσω από τον θόρυβο.

Έτσι, ας καταβυθιστούμε στα ηχοχρώματα της αστικής θλίψης συζητώντας για μουσικές, ταινίες, βιβλία και οτιδήποτε ενώνει το μωσαϊκό των προβληματισμών μας, μπας και βγούμε στην επιφάνεια, μπας και ανασάνουμε σε αυτό τον ασφυκτικό κόσμο.

Φωτογραφία εξωφύλλου: Κώστας Λιλιόπουλος (Instagram)

Side A

"I have money for a glass of whiskey and cigarettes, but no money to pay the rent."

- Microhabitat (Original title: Sogongnyeo / 2017 / σκην. Jeon Go-Woon)

Valkos - Laiko Klausimas (11.07.25 / Self-Released)

Ηχογραφημένο σε τετρακάναλο, το ντεμπούτο των Valkos από τη Λιθουανία δεν είναι παρά μια ομιχλώδης, εφιαλτική εμπειρία. Έξι κομμάτια συνολικής διάρκειας 27 λεπτών, τα οποία χτυπάνε αλύπητα ανάμεσα σε black metal τύπου Bonjour Tristesse και Dawn Rayd, και neo-crust αλά Habak. Αναρχονιχιλισμός, πριμιτιβισμός, αντιφασισμός, αντικαπιταλισμός, αναδύονται ως ιδεολογικές συνιστώσες που συγκροτούν, και κατευθύνουν την lo-fi οργή του σχήματος στοχευμένα. Darkthrone-ικά riffs και His Hero Is Gone-ικά breaks, synths και αστική μέγγενη, μικρές λεπτομέρειες που σμιλεύουν το εξαιρετικό DIY blackened crust του "Laiko Klausimas".

Nightfeeder / Verdict - Död Åt Tyranner - split LP (17.12.25 / Phobia Records)

Οι λάτρεις του d-beat, πιθανώς γνωρίζετε αμφότερα σχήματα, που αποφάσισαν να συμπράξουν σε ένα καταιγιστικό split. Με μέλη από Disrupt, Dethraid και Consume, οι Nightfeeder από το Seattle δίνουν ένα πιο ‘90s ρυθμικό τόνο στα κομμάτια τους με φοβερά leads, όντας ανελέητοι. Ειλικρινά, είναι αδύνατο να μην σε ταρακουνήσουν τα οκτώ κομμάτια που προσφέρουν στο split, που κινούνται σε παρόμοιο ύφος με το "Cut All Your Face Off" του 2022, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στο ύφος τα τελευταία χρόνια. Στον αντίποδα, οι Σουηδοί Verdict έχουν μέλη από Exploator, Warcollapse, Totalitar, Varoitus, Dischange, και πάει λέγοντας, οπότε καταλαβαίνεις ακριβώς πως ηχούν. Βαρύ και ασήκωτο σουηδικό crasher crust, δίχως ψήγμα ευαισθησίας, με τα επτά κομμάτια τους να ηχούν εμφανώς πιο σαρωτικά. Δύο εξαιρετικά σύγχρονα σχήματα, κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, εμπνευσμένα.

Heretgia - En un món en guerra, l’heretgia és la pau (04.01.26 / Self-Released)

Οι Καταλανοί Heretgia στο πρώτο τους EP, αποφάσισαν να συνδυάσουν πατροπαράδοτο stenchcore με synths. Αιρετικό, βαρύ crust punk, κοντά στην περσινή αποκάλυψη των Sacrosancta Decadencia Occidental, καθώς και σε οτιδήποτε από Axegrinder μέχρι Χαοτικό Τέλος. Με κιθαριστικό τόνο που «ξυρίζει», και με την ωμή σκόνη που συνοδεύει μια τέτοια προσπάθεια, το σχήμα δεν αναζητεί απλώς όγκο, αλλά αιχμή. Μερικές φορές, αρκεί η φωνή σου, πολιτική και καλλιτεχνική, αρκεί να φέρει εντός της την «μνήμη» των όσων πρεσβεύεις γι να βρεί φλέβα. Όσα πιστά προσέλθετε. Τα υπόλοιπα, you’re invited.

Arüspex - The Death Instinct (13.01.26 / Fiadh Productions)

Οι καλιφορνέζοι Arüspex κυκλοφορούν αυτό το μήνα το δεύτερο full-length τους, τρία χρόνια μετά το υπέροχο "Hawthorne & Henbane". Το μελωδικό crust-punk σχήμα, δείχνει πως ο σχετικός ντόρος του ντεμπούτου του δεν ήταν τυχαίος, με το "The Death Instinct" να φαίνεται πως εμβαθύνει στα στοιχεία που το κάνουν να ξεχωρίζει. Περισσότερα tremolo black metal riffs, στιγμές που τα post αρπίσματα «προοικονομούν» τα d-beat ξεσπάσματα, ουσιώδεις μελωδίες που δίνουν την δραματική και φλογισμένη αύρα που απαιτείται για να έχει νόημα η μουσική αυτή. Το DIY crust δείχνει τα δόντια του από νωρίς για τη φετινή χρονιά, και εγώ μένω καρφωμένος στο repeat.

Side B

«Ο άνθρωπος δεν ανέχεται το τέλος, όταν πια το πληροφορηθεί, αφαιρείται, ελπίζει πως έκανε λάθος πρόβλεψη».

- To Βάρος της Πεταλούδας (Original Title: Il peso della farfalle / Μτφρ. Άννα Παπασταύρου / 2015 / Εκδ. Κέλευθος)

No Future - No Future (04.10.25 / Döda Barn Musik & Förlag / End All Parties / Lupercalia Records / High Roller Records)

Οι αδελφοί Åhman (In Solitude), μαζί με τον E. (Watain) και μέλη από Reveal!, είχαν φτιάξει πριν περίπου μια δεκαετία ένα death rock/no-wave σχήμα, τους No Future. Αυτοί, αποφάσισαν φέτος, εντελώς ελιτίστικα και αθόρυβα να κυκλοφορήσουν έπειτα από μια σειρά από EP, το πρώτο τους full-length, το οποίο μπορείτε να βρείτε προς το παρόν μόνο σε φυσική μορφή. Σε αυτό, συνδυάζουν συν τοις άλλοις, post-punk, punk-blues, garage, folk στοιχεία σε 47 πολύ πλούσια λεπτά. Στιγμές όπως το single "Midnight Reigns" θυμίζουν το underground classic κύκνειο άσμα των In Solitude "Sister", κυρίως όμως, το καταχθόνιο "No Future" ηχεί σαν το απομαγεμένο ξαδερφάκι του "The Evil Year" των PAGA, των αδελφών Ahman. Tα εννιά κομμάτια του άλμπουμ είναι ένα μαγευτικό, απόκοσμο και καθηλωτικό ταξίδι. Αν το single δεν σας έπεισε, πατήστε play με δική σας ευθύνη.

Dor - Dança Soturna da Morte (15.10.25 / Self-Released)

Το πρώτο full-length των Βραζιλιάνων Dor είναι ένα genre match made in hell. Η τριάδα από το São Paulo συνδυάζει punk κοπής Rudimentari Peni, γενναίες Darkthrone επιρροές, μπόλικο, βαμπιρικό death rock αλά Christian Death, ενδεδυμένα σε μια βιολετί ατμόσφαιρα, εμπλουτισμένη με διακριτά synthia. To blackened gothic punk του "Dança Soturna da Morte" επί 31 λεπτά διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον ακριβώς επειδή φροντίζει σε τρίλεπτες συνθέσεις να μην δημιουργεί υπερπλεόνασμα ιδεών, υπηρετώντας πιστά την αισθητική του. Ο συγκερασμός των Dor δεν είναι τίποτα πρωτότυπο στο underground των τελευταίων πολλών ετών ομολογουμένως, ξεχωρίζει όμως γιατί κατανοεί πλήρως τις αισθητικές και θεματικές προεκτάσεις του crust και post-punk, παρασέρνοντας σε ένα εξεγερσιακό χορό με το θεριστή.

Serpent Column - Aeon Of Strife (16.01.26 / Self- Released)

Θα περίμενε κανένα πως η εμφάνιση των Theophonos θα λειτουργούσε ως μια αντικατάσταση των Serpent Column, αλλά να που έχουμε ένα ακόμη απρόσμενο άλμπουμ έπειτα από το προ διετίας "Tassel Of Ares". Τα φιλοσοφικά πειράματα συνεχίζονται, το lo-fi δυσαρμονικό black metal συνεχίζει να έχει την πρωτοκαθεδρία, με έντονες mathcore/ambient επιρροές, και ο υπαρξισμός του "Aeon Of Strife", που εκκινεί από στωικούς και καταλήγει μέχρι την Hanna Arendt, αναδύεται ως ένα τοξικό νέφος. Οι Serpent Column εξακολουθούν να είναι ένα εντυπωσιακό σχήμα του σύγχρονου USBM underground, και χαρίζουν το πρώτο σπουδαίο black metal δίσκο του νέου έτους, σε ένα riff-o-λογικό σεμινάριο.

Eximperitus - Meritoriousness of Equanimity (30.01.26 / Willowtip Records)

Ο τρίτος δίσκος του brutal/tech-death metal σχήματος από τη Λευκορωσία, είναι από μια πρώτη άποψη, «μία από τα ίδια». Η αλήθεια είναι όμως, πως οι Eximperitus, μπορούν σε σχεδόν 35 λεπτά να χωρέσουν τις καλύτερες αισθητικές πινελιές από τους μεγάλους του είδους δίχως να στερούνται νοήματος. Το "Meritoriousness of Equanimity" είναι μεν εξωφρενικό, αλλά μπορεί και στριμώχνει κάτω από χαοτικά ρυθμικά μέρη σοβαρά riffs, και, σε συνδυασμό με τη συμπιεσμένη παραγωγή ως άποψη, να γονατίσει κάθε πιστό. Αν δεν αρέσκεστε σε μπάντες τύπου Decrepit Birth, Suffocation, Necrophagist, Spawn Of Possession και τα ρέστα, προσπεράστε. Αν όχι, ξέρετε τι να περιμένετε. Απλά λίγο καλύτερο.

Αναδρομή στο παρελθόν

Σε κάθε στήλη, μια συνειρμική επιστροφή σε άλμπουμ του (μακρινού) παρελθόντος που δίνει βάθος στις μουσικές που επιλέγονται.

Ο θάνατος του Béla Tarr, όπως ίσως αντιληφθήκατε, με συντάραξε. Στο πλαίσιο της επαναπροβολής και μελέτης των ταινιών που άφησε παρακαταθήκη, θαρρώ πως κινήθηκαν και πολλές άκαιρες μουσικές μου αναζητήσεις. Ένα άλμπουμ που έχω συνδέσει έντονα με την κινηματογραφική γλώσσα του μεγάλου σκηνοθέτη, είναι το μοναδικό full-length των Πολωνών Filth Of Mankind. To "The Final Chapter" κυκλοφόρησε το 2000, και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα, επιδραστικότερα, και πιο χαρακτηριστικά δείγματα γραφής του σκοτεινού, stench/crust του 21^ου αιώνα. Ισορροπώντας ανάμεσα στις διδαχές των ‘90s και τις απόκοσμες ατμόσφαιρες του ακραίου ήχου, το "The Final Chapter" είναι ένα άλμπουμ βίαιο, επεκτατικό, που επιτυγχάνει με λίγα και συγκεκριμένα μουσικά εργαλεία, να αφήσει ένα μεγάλο αποτύπωμα. Όπως και στις ταινίες του θρυλικού σκηνοθέτη, έτσι και στα κομμάτια του "The Final Chapter", η επίπονη εμπειρία χαρτογραφεί έναν κόσμο σκληρό, αντιθετικό, επίπονο. Η εμπειρία όμως είναι πολύτιμη και τα πολλά λόγια, ξέρετε. Ένα άλμπουμ απαραίτητο για την κατανόηση της διαμόρφωσης του σύγχρονου τοπίου στην εν λόγω σκηνή, που επανακυκλοφόρησε κιόλας πριν δύο χρόνια σε remastered εκδοχή.

Αντί επιλόγου

(Minneapolis, 23/01/26, γενική απεργία ενάντια στο ICE)

McKinley Dixon - We're Outside, Rejoice!

Στο slang της μαύρης κοινότητας στις Η.Π.Α. και κατ’ επέκταση σε αντίστοιχες στο δυτικό κόσμο, η έκφραση "we are outside", λειτουργεί ως μια «δήλωση» παρουσίας. Ενσωματωμένη στην κουλτούρα των εν λόγω κοινωνικών ομάδων, από στίχους σε κομμάτια, μέχρι ταινίες, είναι μια ακόμη εκδήλωση της διαρκούς μάχης για ορατότητα, για αυτοπεποίθηση, για το γεγονός πως οι εκδηλώσεις γιορτής και ψυχαγωγίας, λαμβάνουν χώρα σε δημόσια θέα. Με τα χρόνια, η έκφραση αξιοποιήθηκε και από άλλες μειονότητες, σε μια, υποσυνείδητη, αλληλέγγυα στάση ενάντια στον λευκό εξευγενισμό και την αλλοτρίωση των πολιτισμικών χαρακτηριστικών στο βωμό του συστημικού ρατσισμού.

Δεν είναι τυχαίο, πως ο σοσιαλδημοκράτης νεοεκλεγείς δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Zohran Mamdani, στον λόγο που εκφώνησε κατά την ορκομωσία του, έκανε αναφορά στο ομότιτλο κομμάτι των 2Dee και Jadakiss, θέλοντας έτσι να δώσει ένα πολιτισμικό σημείο αναφοράς στις πολιτικές που πρεσβεύβει. Στο αντίθετο μήκος κύματος, η ένδειξη "Stay Inside", λειτουργεί ως μια διαδεδομένη οδηγία-κραυγή από σχετικά σωματεία, συλλογικότητες (εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια κατατοπιστική μαρτυρία μέσω του CrimeThinc.) και νομικούς συμβούλους, για εκατομμύρια κόσμου στις πολιτείες των Η.Π.Α., που είναι στόχος του δολοφονικού πογκρόμ των πρακτόρων του ICE. Μάλιστα, εκατοντάδες επιχειρήσεις κλείνουν παροτρύνοντας τους εργαζομένους τους να μένουν σπίτι. Ο συσχετισμός των δύο εκφράσεων δεν είναι μόνο λεκτικά αντιθετικός, αλλά και πολιτικά σημειολογικός.

Η δράση του ICE, έχοντας εισάγει τεχνογνωσία, σύμφωνα με μαρτυρίες από συνοριοφυλακές στις ΗΠΑ αλλά και τον ισραηλικό αποικιοκρατικό IDF, λειτουργεί και ως «ιστορική συνέχεια» των όσων βίωσε η μαύρη κοινότητα επί εποχής Jim Crow από το αμερικανικό κράτος. Δεν είναι τυχαίο πως σε Σικάγο, Λος Άντζελες και εσχάτως Μινεάπολη τους τελευταίους μήνες, περισσότερος κόσμος συμμετέχει στις διαδηλώσεις, την διαδικτυακή καταγγελία και αντιπληροφόρηση καθώς και στην αντίσταση ενάντια στην επέλαση των ταγμάτων, καθώς η αποικιοκρατική δολοφονική πολιτική του κράτους, πλέον έχει ως θύματα και λευκούς της μεσαίας τάξης, αποκτώντας διακοινοτικό χαρακτήρα. Στη Μινεάπολη, λίγο πριν τις δολοφονίες των Renee Good και Alex Pretti που ξεσήκωσαν το σεισμικό κύμα αντιδράσεων, είχε δολοφονηθεί ο 43χρονος μαύρος Keith Porter Jr.

Ο ποιητής και ακτιβιστής Aime Cesaire, στο μνημειώδες και άκρως επιδραστικό δοκίμιό του «Λόγος Περί Αποικιοκρατίας» (Παρίσι, 1950), που πρόσφατα μεταφράστηκε για πρώτη φορά και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις San Casciano, χαρακτηρίζει αυτό το φαινόμενο "Imperial (Terrific) Boomerang", όρο που ασπάστηκε και η Hannah Arendt στην πορεία. Σύμφωνα με αυτό, τα κράτη που αναπτύσσουν πολύμορφες καταπιεστικές τεχνικές για να θέσουν υπό έλεγχο τις αποικίες τους, εν τέλει θα καταλήξουν να χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους στο εσωτερικό τους, καλλιεργώντας τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Βλέποντας λοιπόν την μεγαλειώδη, μαζική απεργία που έλαβε χώρα στη Μινεάπολη, πριν τη δολοφονία του Pretti, σε συνθήκες -23^oC, δεν μπορώ παρά να «ακούσω» το πολιτικοποιημένο jazz-rap κομμάτι του σπουδαίου McKinley Dixon μέσα από το εκπληκτικό περσινό, πέμπτο του άλμπουμ "Magic! Alive", ως μουσική υπόκρουση, βγαλμένη από την παράδοση της μαύρης κουλτούρας, της νίκης της συλλογικής, οριζόντιας, αλληλέγγυας δράσης έναντι στον φόβο που ζώνει το κάθε άτομο. Η ανυποχώρητη, μαζική παρουσία σε δημόσιους χώρους, θα είναι πάντα η πρώτη γραμμή άμυνας ενάντια στην κρατική καταπίεση. Και κάθε παρουσία και γιορτή, σκορπίζοντας τον φόβο. Η μουσική δεν θα μπορούσε να λείπει.

Εις το επανιδείν.