Διασκεδάσαμε υπέρ του δέοντος και ακόμη δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε καθώς οι μέρες πλησιάζουν, όσα καλούδια θα απολαύσουμε την πρώτη μέρα του Damnation Festival. Υποσχεθήκαμε να επιστρέψουμε με τα αντίστοιχα της δεύτερης ημέρας, αλλά και περισσότερες πληροφορίες για το στήσιμο του φεστιβάλ. Έτσι λοιπόν και από την περσινή εμπειρία μας, θα μιλήσουμε για τρεις σκηνές σε εσωτερικό χώρο, αυτό του BEC arena στο Manchester, οι οποίες λειτουργούν σχεδόν εναλλάξ: η κεντρική σκηνή φιλοξενεί ένα και μοναδικό συγκρότημα, μετά οι δύο μικρότερες ταυτόχρονα από ένα κι ένα συγκρότημα και πάλι από την αρχή. Αυτό δημιουργεί μεν μια άνεση στο πρόγραμμα, αλλά και πολλές δύσκολες επιλογές μεταξύ των ταυτόχρονων sets οι οποίες την Κυριακή, μοιάζουν να γίνονται δυσβάσταχτες.
Ευτυχώς όμως συγχρόνως, υπάρχουν πολλές ακόμη επιλογές στο χώρο για να ξεθυμάνεις, όπου βρίσκεις αυτό το λιγοστό χρόνο όπου κάτι που συμβαίνει επί της σκηνής δεν σε ενδιαφέρει ιδιαίτερα με βάση το προσωπικό μουσικό σου γούστο. Από την τεράστια τέντα με το merchandise σε σχέση με το μέγεθος του φεστιβάλ, στις πολυάριθμες καντίνες αλλά και popup μαγαζιά με ρούχα, βινύλια και κοσμήματα, αλλά και τις αμέτρητες μπύρες να διαλέξεις για δοκιμή, σίγουρα η μέρα θα σε βρει κάπου απολαμβάνοντας τη μουσική ή την παρέα με παλιούς και νέους φίλους. Ευτυχώς ο καιρός δεν μας τρομάζει στο συγκεκριμένο φεστιβάλ και με την ανάμνηση της ποιότητας του ήχου από το προηγούμενο, βάζουμε πλώρη για δύο μέρες χαλάρωσης… ή και όχι.
Για άλλη μια φορά, ελέω χώρου, θα προσπεράσουμε τα προφανή. Οι Wolves in The Throne Room πρόσφατα μας εξέπληξαν με νέο δίσκο αλλά και στη συναυλία τους στη χώρα μας, ενώ οι Slow Crush μας ταξίδεψαν φέτος τόσο στο Roadburn Festival όσο και στο τοπικό διαμάντι New Long Fest. Οι Groza παγιώνουν τη συνεχή τους ανοδική πορεία τους black χώρους, αυτούς που δημιούργησαν και στυλοβατούν ακόμη οι Satyricon.Έκπληξη προκαλεί στο lineup η παρουσία των περίεργων Weekend Nachos, κι άλλη τόση η επιστροφή των μεγάλων metalcore αστέρων Walls Of Jericho, με νέο δίσκο μετά από άδικα πολλά χρόνια τον οποίο θα αναλύσουμε σύντομα. Κι όπως καταλάβατε έχουμε ακόμη πολύ περισσότερα να δούμε παρακάτω. Μέχρι όντως να τα δούμε, τα λέμε στην άλλη μεριά.
Swamp Coffin
Εμείς τα λέγαμε από το
Arctangent Festival πως οι νέοπες Εγγλέζοι δεν αστειεύονται. To doom / sludge ανερχόμενο σχήμα δείχνει συνεχώς την αξία του δισκογραφικά και ζωντανά, καταλαμβάνοντας ακόμη ένα early slot τοπικού του φεστιβάλ. Θέτοντας το ρεκόρ για το πιο αργό wall of death στην ιστορία λίγους μήνες πριν, κατά πάσα πιθανότητα ο πήχης έχει τοποθετηθεί μόνο για να καταρριφθεί. Θα καταφέρουμε να κάνουμε το χρόνο να κυλήσει λίγο πιο αργά το πρωινό της Κυριακής; Μόνο στην πράξη μπορούμε να το μάθουμε. Οι Swamp Coffin είναι σίγουρα εκεί για να μας ανοίξουν τη μέρα με εκρηκτική doom σύνεση.
Hippotractor
Σε μια απρόσμενα πλούσια και πολυπαραγωγική χρονιά για το post metal, έχουμε μεταξύ μιας σωρείας ποιοτικότατων δίσκων της φετινής εσοδείας και τη νέα δουλειά των Βέλγων Hippotractor, με τίτλο "Annihilist". Ως το με άνεση κορυφαίο τους δημιούργημα, η παρουσία τους μοιάζει καθ’ όλα λογική εντός ενός φεστιβάλ που τιμά απρόσκοπτα τον συγκεκριμένο ήχο. Θα καταφέρουν άραγε οι Hippotractor να καταπλήξουν τα πλήθη με τον ταξιδιάρικο χαρακτήρα τους τόσο νωρίς μέσα στην ημέρα; Κάτι μας λέει ότι δεν θα δυσκολευτούν ιδιαίτερα να εξασφαλίσουν αυτή τη νίκη.
Sugar Horse
Κι εδώ τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται πολύ δύσκολα, με το πιο βίαιο clash του προγράμματος να λαμβάνει χώρα το μεσημέρι της Κυριακής. Στη μία μεριά, θα βρούμε τους «πως-να-τους-χαρακτηρίσουμε-καν» Sugar Horse, ένα σχήμα που κατέπληξε με το "
The Grand Scheme Of Things" και θα συνεχίσει να το κάνει με το φετινό "Not A Sound In Heaven". Θόρυβος, ηχητική πολυπλοκότητα και σεβασμός στη φόρμα, είναι οι τρόποι των Sugar Horse και μέσα από αυτά τα στοιχεία έχουν δημιουργήσει κάτι μοναδικό, κάτι που σε ωθεί να χάνεσαι στη βρωμιά των ενισχυτών και στην πανούργα στοίχιση των στιχουργικών θεμάτων. Προμηνύεται να ζήσουμε μεγάλες στιγμές καθώς μάλλον, για λόγους έμπρακτους, η πλάστιγγα θα γείρει εδώ.
Eyes
Η άλλη μεγάλη μεριά του διλήμματος και τόσο ηχητικά διαφορετική, που τα πράγματα περιπλέκονται. Οι Δανέζοι Eyes, παίζουν ένα πρωτόλειο στον ήχο μα σημερινό στο στίχο hardcore, από αυτό που θυμίζει τα γεννητούρια του ήχου. Αν δεν έφτανε να μας πείσει δισκογραφικά το περσινό αβανταδόρικο "
Spinner", η εκρηκτική τους εμφάνιση στο αγαπημένο Hall Of Fame του
Roadburn festival μας έκανε να τους αγαπήσουμε ανεπιστρεπτί. Από τη μία, το γεγονός πως ήδη τους είδαμε λειτουργεί εναντίον τους. Όμως, με την προσωρινή απουσία του τραγουδιστή τους καθώς αναμένεται να γίνει σύντομα πατέρας, τη θέση του στο φεστιβάλ θα συμπληρώσει η Selma των Feral Nature και Tower, προσφέροντας μια εμπειρία που δύσκολα επαναλαμβάνεται.
Machukha
Μιλώντας για εμφανίσεις που μας άφησαν με τα σαγόνια στο έδαφος στο Hall Of Fame του
Roadburn, οι Machukha πήραν την ουκρανική τους καταγωγή και τη φρίκη του πολέμου και τη μεταμόρφωσαν σε φρικιαστικό post blackgaze, από αυτό που σε φέρνει σε ίσια κόντρα με την ανθρώπινη απελπισία. Τέσσερις τόσο ταλαντούχοι άνθρωποι κάνουν το ωμό συναίσθημα και τη δύσκολη μουσική όπλο τους για την ελευθερία της έκφρασης, κυρίως μέσα από τις συνθέσεις του τελευταίου δίσκου τους,
"Mochari". Αν είναι να επιμείνουμε πως ακόμη και ως περαστικοί υπάρχει μία εμφάνιση που δεν πρέπει να χάσετε την Κυριακή, είναι αυτή. Υπογράφουμε πως θα σοκαριστείτε όσο κι εμείς.
Lagrimas
Παρόλο που υπάρχει κόσμος που επιμένει πως το crust punk μένει σιωπηρό τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν αρκετά συγκροτήματα εκεί έξω έτοιμα να τον βγάλουν λάθος. Οι Αμερικανοί Lagrimas, συλλέγουν στοιχεία του αγώνα της μετανάστευσης, της θέλησης της ύπαρξης και γράφουν φορτισμένο, μελωδικό crust punk που έχει αφήσει ήδη της δική του στόφα στους λάτρεις του ήχου, με τον προσωπικό τους δίσκο
"A Life Of Destruction" αλλά και με το αγαπημένο μας στο Rocking.gr
split EP τους με τους Habak. Οι Habak μας χάρισαν πολύτιμες στιγμές πρότερα μέσα στη χρονιά, καιρός και για τα αδέρφια τους να πράξουν το ίδιο.
Triptykon
Τα λόγια περισσεύουν μπροστά στον Tom G Warrior και τα σχήματα του που σημαίνουν τόσα πολλά για τον metal κόσμο μας. Παρέα με το ενεργό σχήμα των Triptykon, έχουν τη φετινή χρονιά προχωρήσει σε μια σειρά περιοδειών που τιμούν τόσο την προσωπική τους δισκογραφία, όσο και επιλεγμένες στιγμές των Celtic Frost με αφορμή τα 20 χρόνια κυκλοφορίας του "Monotheist". Κάτι τέτοιο υπόσχονται και στο Damnation Festival. Με σκοπό την απόλυτη προετοιμασία για τη συνάντησή μας, μια πρόσφατη επίσκεψη στο μουσείο του H. R. Giger ο οποίος έχει επιμεληθεί την τέχνη για πολλά από τα artworks τους, μας οδήγησε στο να ανυπομονούμε αβυσσαλέα.
Black Sheep Wall
Έχουν πέντε χρόνια οι Black Sheep Wall να βγάλουν δίσκο; Ναι και καμία σημασία δεν έχει, αφού το πανέμορφο σε περιτύλιγμα αλλά και περιεχόμενο "Songs For The Enamel Queen" μπήκε στα ηχεία από την καραντίνα κι έκτοτε, επιστρέφει πολύ πολύ συχνά. Τους Black Sheep Wall δεν θα τους πετύχεις εύκολα ούτε στην Ευρώπη, ούτε στην Αγγλία, ούτε στη σκηνή. Όσο σπάνια τους συναντάς, άλλο τόσο σπάνια είναι και η ευρηματικότητα του ήχου τους που πειραματίζεται με doom, sludge, prog και metalcore στοιχεία, φέρνοντας στο τραπέζι κάτι τόσο φρέσκο και απολαυστικό. Είναι μεγάλη μπάλα και κέρδος του Damnation festival να τους φιγουράρει στο roster του, περιμένουμε μόνο τα καλύτερα.
Igorrr
Δεν χορταίνουμε ούτε με αίτηση τη μουρλαμάρα του Γάλλου μουσικού και παραγωγού που κινεί τα νήματα πίσω από την, κολλεκτίβα πλέον των Igorrr. Στην απόλυτη ισορροπία party και δουλεμένης στη λεπτομέρεια παράστασης, η εμφάνιση τους στο
Arctangent festival όχι απλά δεν μας χόρτασε, αλλά μας άφησε να ζητάμε κι άλλο. Αποζητούμε κι άλλο στο Damnation Festival. Τους περιμένουμε και σε λίγους μήνες στην Αθήνα σε εξαιρετικό πακέτο με τους Fange και τους Secret Chiefs 3. Είναι πλέον κατοχυρωμένη νίκη πως ο ηλεκτρονικός ήχος και οι κιθάρες όταν πάνε χέρι χέρι, έχουν να δώσουν μόνο καλά αποτελέσματα. Θα τους ακολουθούμε μέχρι να πούμε "
Amen".
Shining
Στην πιο «δεν είναι αυτό που νομίζεις» στιγμή του φεστιβάλ, συστηνόμαστε με τους Νορβηγούς Shining, αυτούς που δεν έχουν σχέση με το black metal και κάποια άλλα περισσότερο ανείπωτα πράγματα. Έχουν όμως ευθεία σχέση με το χορό και μάλλον σε συνδυασμό με ό,τι προηγηθεί με τους Igorrr, θα είναι και αυτοί που θα μας αποτελειώσουν. Τα πλήκτρα, το rock ‘n’ roll και το (λίγο μα υπάρχον) ηλεκτρονικό στοιχείο θα δώσουν μια αποτελειωτική κλωτσιά ενέργειας στο γενικότερο κλίμα, προτού αυτό γυρίσει στην ατμόσφαιρα και το ταξίδι σε άλλα μέρη μαγικά, ασχέτως του ποια από τα τελικά σχήματα αποφασίσει κανείς να επιλέξει για να κλείσει τη βραδιά του.
