«10»: Συναυλίες των Uriah Heep στην Ελλάδα

Τα club show από τη δεκαετία του '90 μέχρι σήμερα που καταγράφηκαν στη συλλογική μνήμη

Από τον Θοδωρή Ξουρίδα, 04/11/2026 @ 15:12

Ανεξαρτήτως του πόσο πολύ σου αρέσουν οι Uriah Heep ή του πόσο δεκτικός είσαι με τις διαφορετικές φάσεις στην πολυτάραχη καριέρα τους, είναι πολύ δύσκολο να μην αποδεχθείς ότι έχουν «γεράσει» πολύ καλά. Σε επίπεδο δισκογραφίας τις τελευταίες δεκαετίες έχουν καταγράψει αξιόλογα αποτελέσματα, ενώ στον τομέα των ζωντανών εμφανίσεων παραμένουν απολαυστικοί, διατηρώντας μια σταθερή και πολύ ικανή ομάδα.

Καθώς ο ιστορικός ηγέτης Mick Box να έχει μπει πλέον στα 80, η επιστροφή του θρυλικού συγκροτήματος στην χώρα μας, για δύο συναυλίες σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, το Σάββατο 7 Νοεμβρίου στο Principal Club Theater: Mylos Area και την Κυριακή 8 Νοεμβρίου στο Floyd Live Music Venue, στα πλαίσια της αποχαιρετιστήριας περιοδείας "The Magician's Farewell", αποτελεί μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για μία αναδρομή στα εν Ελλάδι συναυλιακά πεπραγμένα τους, με την βεβαιότητα ότι θα ζήσουμε για μία ακόμη φορά μεγάλες στιγμές, με το τρομερό ρεπερτόριο φυσικά στο επίκεντρο.

Νοέμβριος 1999 - Ρόδον: Live!

Λατρεύοντας ήδη για κάμποσα φεγγάρια οτιδήποτε μεταλλικό και επικό ανακάλυπτα, οι Uriah Heep αποτέλεσαν το πρώτο συγκρότημα των '70s που λάτρεψα για προφανείς λόγους, με το που άκουσα το πασίγνωστο (και) στην Ελλάδα "Easy Livin'". Καθώς ο αδελφός μου βρισκόταν ήδη στην Αθήνα για σπουδές, η επιστροφή του Mick Box και την παρέας του στο θρυλικό Ρόδον ήταν από μία από τις συναυλίες που επέλεξα ασυζητητί ώστε να εκδράμω από το Αγρίνιο και βεβαίως να τη συνδυάσω με όσους δίσκους μπορούσα να αγοράσω στο Μοναστηράκι. Παρασκευή 5 Νοεμβρίου λοιπόν, σχολείο, ΚΤΕΛ, Αθήνα και τελικός προορισμός το Ρόδον. Δεν μπορώ να πω ότι εκείνο το "Sonic Origami" που τιμήθηκε δεόντως δεν μου είχε στραβοκάτσει από τότε, αλλά ακόμη και αν τα γνώριμα, κλασικά τραγούδια ήταν μειοψηφία, το αποτύπωμά τους υπήρξε πανίσχυρο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις πρώτες νότες και το σκάσιμο του "Sunrise" από το λατρεμένο μου "The Magician’s Birthday", ένιωσα σαν να με έλουζε το φως του ηλιάτορα μέσα στα σκοτάδια, ούτε βεβαίως την αγαλλίαση που ένιωσα με το ακαταμάχητο sing along του "Lady Ιn Black".

Δεκέμβριος 2001 - Ρόδον: Live!

Δύο και κάτι χρόνια μετά, κι εγώ στην Αθήνα πλέον φρέσκος φοιτητής, με μεγάλη μου χαρά θα ξαναέβλεπα την ίδια ομάδα στον ίδιο χώρο. Σάββατο 1η Δεκέμβρη λοιπόν πάλι στο Ρόδον, με το "Sonic Origami" να έχει μπαγιατέψει κάπως και πιο ισορροπημένο setlist, οι εντυπώσεις ήταν για μία ακόμη φορά εξαιρετικές. Όπως και να έχει, εκείνα τα χρόνια δεν ήμασταν τόσο εκλεκτικοί με τα setlist, η λαχτάρα μας να δούμε και να ξαναδούμε ένα αγαπημένο συγκρότημα υπερίσχυε και αρκούσαν μόνο μερικά αγαπημένα τραγούδια για να μας στείλουν στα ουράνια. Στο πέρασμα των χρόνων αντιληφθήκαμε ότι είχαμε την τύχη να δούμε ζωντανά τον γίγαντα Lee Kerslake πίσω από τα τύμπανα, που όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Bernie Shaw να μεν παραπονιόταν αλλά έβγαινε στα ανοικτά και ψάρευε ξιφίες, και βεβαίως τον μπασισταρά που ονομάζεται Trevor Bolder. Ο πρώτος θα άφηνε τους Uriah Heep το 2007 και θα εφεύγε από τη ζωή το 2020, ο δε Trevor θα παρέμενε ενεργός μέχρι τον αδόκητο χαμό του το 2013.

Ιανουάριος 2005 - Gagarin 205

Το τέλος εποχή του Ρόδον επέφερε τη μετακίνηση στο Gagarin και πιο μετά στο Fuzz, η εγγύηση ποιότητας όμως παρέμεινε αδιαπραγμάτευτη στην τελευταία εμφάνιση της πεντάδας με τον Kerslake στη χώρα μας. Η feel good διάθεση που πάντοτε χαρακτήριζε το συγκρότημα όλες αυτές τις φορές, η ατομική ποιότητα των μουσικών, η άψογη συνεργασία τους και η σύνθεση του set με κλασικά κομμάτια, εκπλήξεις από τα παλιά και αναφορές στην πρόσφατη δισκογραφία, συνετέλεσαν για μία ακόμη φορά σε μία συνολική εμπειρία αντάξια της ιστορικής πορείας του συγκροτήματος και την εμπιστοσύνης των οπαδών. Πλέον έχει καταστεί σαφές ότι Uriah Heep κατέχουν τη συνταγή ενός επιτυχημένου live βασιζόμενοι στο ρεπερτόριο και τον καλώς εννοούμενο επαγγελματισμό, αυτό που έμενε να αποδειχθεί στα χρόνια που θα ακολουθούσαν ήταν η ικανότητά τους να περάσουν με επιτυχία του τεστ του χρόνου.

Ιανουάριος 2008 - Fuzz Club

H επανεμφάνιση των Uriah Heep στα εν Αθήναις συναυλιακά δρώμενα, για μία ακόμη φορά σε γεμάτο venue ήταν σχεδόν δεδομένη. Ωστόσο αυτή τη φορά θα προέκυπταν δύο σημαντικές διαφορές. Πρώτον, μετά από σχεδόν μια δεκαετία θα είχαιμε καινούριο υλικό, από το ακόμη ακυκλοφόρητο τότε, και εξαιρετικό όπως θα αποδεικνυόταν με την κυκλοφορία του "Wake Τhe Sleeper". Δεύτερον, πίσω από τα τύμπανα θα βρισκόταν για πρώτη φορά ο υπερδυναμικός Russell Gilbrook, καλύπτοντας επάξια το κενό του αποχωρήσαντα για λόγους υγείας Lee Kerslake. Το συγκρότημα που τόσο πολύ είχε ταλαιπωρηθεί παλιότερα από τις αλλαγές μελών θα πετύχαινε διάνα για προτελευταία φορά και επί σκηνής για μία ακόμη φορά δεν θα είχε σταματημό όταν θα έπαιρνε φόρα. Το καταπληκτικό σερί των κλασικών και αγαπημένων στο άτυπο δεύτερο μισό της εμφάνισης θα μετουσίωνε επί σκηνής το motto 'Appy Days που χαρακτηρίζει θετικά το συγκρότημα στη νέα εποχή.

Δεκέμβριος 2008 - Club 22

Για δεύτερη φορά μέσα στην ίδια χρονιά, οι Uriah Heep επανέρχονται στις σκηνές της Αθήνας. υπό αρκετά διαφορετικές συνθήκες σε σχέση με τα συνηθισμένα. Το show είναι εξ ολοκλήρου ακουστικό, παρουσιάζοντας ουχί μια διαφορετική πτυχή του ρεπερτορίου, αλλά ένα σημαντικό κομμάτι του πρωτότυπου υλικού το οποίο συνήθως υποεκπροσωπείται στο αυστηρά οριοθετημένο περιβάλλον των καθιερωμένων ηλεκτρικών εμφανίσεων. Όπως άλλωστε είναι γνωστό στους γνώστες της πλούσιας δισκογραφίας, μπορεί η επιβλητική και επική πλευρά να υπερισχύσει σαφέστατα, ωστόσο η ακουστική προσέγγιση δεν αποτελεί κάποιου είδους τέχνασμα, καθώς υπήρχε ανέκαθεν σε όλους τους κλασικούς δίσκους. Παρά τα προβλήματα στον ήχο που αφαίρεσαν κάποιους πόντους, το κοινό έχει την σπάνια ευκαιρία να βιώσει τραγούδια όπως το μαγικό "If I Had The Time" ή το αριστουργηματικό "Tales" και εν τέλει να απολαύσει για μία ακόμη φορά τη μαγεία υπό διαφορετικό βέβαια πρίσμα.

Φεβρουάριος 2010 - Gagarin 205

Δώδεκα χρόνια πριν γιορτάσουν με καθυστέρηση λόγω της πανδημίας μισό αιώνα πορείας, οι Uriah Heep είχαν γιορτάσει με την κυκλοφορία του "Celebration" και σειρά συναυλιών τα 40 τους χρόνια. Η Ελλάδα δεν γινόταν να λείπει, οπότε η επαναφορά στο Gagarin και στα ηλεκτρισμένα show αποτέλεσε μία ακόμη επιβεβαίωση της ξεχωριστής στόφας και σχέσης με το εγχώριο κοινό. Μπορεί υπό το βάρος των δεκαετιών η διάρκεια της εμφάνισης να περιορίστηκε, όλα τα υπόλοιπα όμως ήταν όπως έπρεπε και όπως έχουμε συνηθίσει. Εκτός των κλασικών και αναμενομένων, το μαγικό "Love In Silence" από το κρυφό διαμάντι "Sea Of Light", το φευγάτο "Free 'N' Easy" από την εποχή του Lawton, το «φανταστικό» "Return To Fantasy" και κυρίως το τόσο μελαγχολικό "Rain" προσέδωσαν στην βραδιά ξεχωριστό χαρακτήρα και έναν ακόμη λόγω στους πιστούς οπαδούς να χαμογελούν.

Μάρτιος 2011 - Gagarin 205 & Block33

Για δεύτερη φορά στη σειρά, οι Uriah Heep επιστρέφουν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, σαν να θέλουν άτυπα να δικαιολογήσουν το ασυνήθιστα μεγάλο διάστημα απουσίας που θα ακολουθούσε. Οι εμφανίσεις τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη λειτουργούν σαν μία ακόμη επιβεβαίωση του συνδυασμού που πολύ λίγα συγκροτήματα είναι σε θέση να επιτύχουν. Προφανώς πρόκειται για τον συνδυασμό συνθέσεων που όπως φαίνεται θα βαστάνε γερά όσα χρόνια και αν περάσουν, και της πολύ καλής απόδοσης στο ίδιο πλαίσιο. Παρομοίως, επαναλαμβάνεται και η επιτυχημένη συνταγή με πιο πρόσφατα τραγούδια μαζεμένα στο ξεκίνημα και τα κλασικά από τη μέση και μέχρι το τέλος. Αυτό που δεν γνωρίζαμε τότε ήταν ότι θα βλέπαμε για τελευταία φορά επί σκηνής τον «πολύ» Trevor Bolder, πριν νικηθεί από τον καρκίνο μετά από δυο χρόνια, λίγο πριν συμπληρώσει τα 63.

Φεβρουάριος 2019 - Fuzz Club & Principal Club Theater

Με όλα τα ωραία που είχαν προηγηθεί, σχεδόν οκτώ χρόνια ήταν πολλά. Πάρα πολλά. Η μοναδική ουσιαστική διαφορά ήταν ότι ο Dave Rimmer, με τις τρομερές και ξεκάθαρες μπασογραμμές του γεμίζει πλέον τα παπούτσια του Trevor Bolder, στην τελευταία φορά που οι Uriah Heep πετυχαίνουν διάνα σε αλλαγή μέλους. Η πρόσφατη μεταγραφή του Rimmer στους Judas Priest όπου θα κληθεί να γεμίσει τα παπούτσια και του Ian Hill επιβεβαιώνει την ξεχωριστή του ποιότητα. Κατά τα άλλα, όλα είναι όπως είχαμε συνηθίσει και όπως πρέπει. Το sold out της Αθήνας επιβεβαίωσε με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο πόσο πολύ μας είχε λείψει το παρεάκι του μάγου Mick Box, και η ανταπόκριση επί σκηνής, σαν να μην έχει περάσει μια μέρα, υπερκάλυψε τις προσδοκίες μας.

Δεκέμβριος 2022 - Fuzz Club & Principal Club Theater

Η πανδημία μας στέρησε το ακριβές της συγκυρίας, όλα τα υπόλοιπα όμως ήταν ακριβώς όπως έπρεπε. Το show χωρίστηκε σε δύο μέρη με διάλειμμα στο ενδιάμεσο, ώστε να μαζευτεί θαρρείς όση φόρα χρειαζόταν για την τελική επίθεση. Το ακουστικό εγχείρημα του πρώτου μέρους κρίνεται μάλλον πιο επιτυχημένο σε σχέση με το αντίστοιχο του 2008, η προθέρμανση δεν θα μπορούσε να ήταν καλύτερη, και η φωτιά που γιγαντώθηκε πλησιάζοντας προς το φινάλε έσβησε οποιαδήποτε υποψία για οτιδήποτε λιγότερο από το άψογο.

Νοέμβριος 2026 - Floyd & Principal Club Theater

Δικαίως ή αδίκως, αναλόγως βέβαια και την περίσταση, όταν βλέπουμε ανακοίνωση αποχαιρετιστήριας περιοδείας μας δημιουργούνται υποψίες. Στην περίπτωση των Uriah Heep, η τρέχουσα περιοδεία υπό τον τίτλο "The Magician's Farewell" φαίνεται να έρχεται την κατάλληλη στιγμή, καθώς ο ιστορικός ηγέτης Mick Box που κράτησε για δεκαετίες όρθιο το συγκρότημα διανύει πλέον στο 80ό έτος της ζωής του. Είτε κανείς τους έχει δει ζωντανά μία φορά, είτε πολύ περισσότερες, αδυνατώ να βρω έστω και έναν καλό λόγο να τον αποτρέψω από μία τελευταία, το Σάββατο 7 Νοεμβρίου στο Principal Club Theater: Mylos Area ή την Κυριακή 8 Νοεμβρίου στο Floyd Live Music Venue. Ο Μάγος θα μας λείψει πολύ, τα μαγικά του θα μας συντροφεύουν για πάντα.