H περσινή κυκλοφορία του, με τους αδελφούς Ceccaldi όχι απλά μας άρεσε, αλλά ήταν στην λίστα των καλύτερων jazz δίσκων της χρονιάς. Ο κλαρινίστας απο την Γαλλία παίζει μια παγκόσμια spiritual μουσική που στα δικά μου αυτιά εχει ethnic μουσικές καταβολές από τα βαλκάνια. Ισως με ξεγελάει το κλαρίνο φυσικά. Δεν εχω και ακούσματα από εβραική μουσική (που ειναι και η καταγωγή του) για να συνδέσω ή όχι τον ήχο. Μάλλον αυτό είναι και μια ακουστική αυταπάτη του οργάνου, βάσει περιοχής και ακουσμάτων. Επιστρέφει λοιπόν, όχι για να επαναλάβει τη συνταγή, αλλά για να την ανοίξει ακόμη περισσότερο προς μια κοσμική, σχεδόν τελετουργική κατεύθυνση. Το κλαρίνο δεν πρωταγωνιστεί με δεξιοτεχνικές εξάρσεις. Αντίθετα, κινείται σαν φωνή ή σαν πνεύμα μέσα σε αργά χτισμένες δομές. Οι συνθέσεις ξεδιπλώνονται υπομονετικά, με επαναλήψεις, drones και μια ένταση που δεν κορυφώνεται εύκολα, αλλά σε κρατά σε μια διαρκή εγρήγορση. Είναι μουσική που δεν ζητά την προσοχή σου με θόρυβο, αλλά την απαιτεί με διάρκεια. Εχει ενα ηλεκτρονικό υπόβαθρο, μια ambient αισθητική και μια new age δημιουργία. Δεν είναι εύκολος, ούτε άμεσος δίσκος. Είναι όμως βαθιά ειλικρινής, σκοτεινά λυρικός και από εκείνες τις δουλειές που λειτουργούν καλύτερα όταν αφεθείς μέσα τους, χωρίς προσδοκίες και χωρίς βιασύνη.

Youtube

Οι Ground Patrol είναι ένα experimental rock ντουέτο που αποτελείται από τους Kyle Wanna (κιθάρα) και Alon Ilsar (τύμπανα) και η μουσική τους αντλεί στοιχεία από το math rock και το post-minimalism, χρησιμοποιώντας πολυρυθμίες, εκτεταμένα επαναληπτικά μέρη, αυτοσχεδιασμό, looping κλπ. Χονδρικά μπορούμε να πούμε πως οι φίλοι του Oren Ambarchi και των The Necks θα βρουν εδώ πολλά να αγαπήσουν. Το "Converge" είναι η τέταρτη συνολικά δουλειά τους και, σε μια πολύ έξυπνη κίνηση, χρησιμοποιούν για πρώτη φορά guest μουσικούς σε σαξόφωνο, κλαρινέτο και synths. Αυτό προσθέτει επιπλέον ηχητικά χρώματα στην παλέτα τους, διανθίζει τις ατμόσφαιρες κι επεκτείνει το σύμπαν του γκρουπ, συχνά προς contemporary jazz κατευθύνσεις. Οι σκελετοί των συνθέσεων όμως είναι, έτσι κι αλλιώς, εξαιρετικά καλοστημένοι κι ενδιαφέροντες, με κάποιες συνθέσεις να είναι αληθινά θαυμάσιες - προεξέχοντος του μαγικού "Rise". Μέσα σε μόλις έξι συνθέσεις και σε 38 λεπτά, οι Ground Patrol μας προσφέρουν ένα εξαιρετικά καλαίσθητο κι εξερευνητικό rock ταξίδι, ζεστό σαν φλόγα, γήινο σαν βράχος, οικείο σαν σέπια ονειροπόληση.

Bandcamp

Το λευκό bellbird (κωδωνοστάσιο στα ελληνικά) είναι το δυνατότερο πουλί στον κόσμο - η ένταση της φωνής του φτάνει τα 125dB. Η μπάντα με το ίδιο όνομα, οι Bellbird από το Montréal του Καναδά, είναι ένα πολυεθνικό σχήμα σύγχρονης jazz που διαθέτει πολλά περισσότερα εκφραστικά όπλα από "απλή" δύναμη: το κουαρτέτο (άλτο και τενόρο σαξόφωνο, μπάσο, τύμπανα) στο δεύτερο άλμπουμ του, χτίζει ένα αεικίνητο μουσικό στυλ που εναλλάσσει συχνά στυλ αλλά και ρόλους ανάμεσα στα όργανα, ηχώντας άλλοτε μελωδικό κι άλλοτε άγριο στα όρια της free jazz. Οι Bellbird καταφέρνουν να κερδίσουν και να διατηρούν την προσοχή του ακροατή μέσω των απρόβλεπτων και συχνά ανορθόδοξων δομών τους και μέσα από τις πανέξυπνες εναλλαγές τους. Το προσεκτικό αυτί ίσως διαπιστώσει κι επιρροές εκτός jazz (ειδικά στα φανταστικά τύμπανα), με το σχήμα να δείχνει να αντιλαμβάνεται την μουσικότητα του post-rock και του post-hardcore, καθώς και το πως μπορούν να αξιοποιηθούν τέτοια στοιχεία μέσα σε jazz περιβάλλον. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ελεύθερο, γοητευτικό, περιπετειώδες και γεμάτο από μια ακαταμάχητη δημιουργική μελαγχολία, σε ένα από τα καλύτερα jazz άλμπουμ στο ξεκίνημα του 2026.

Bandcamp

Οι Gylt γράφουν μαζί ήδη 2-3 χρόνια, και ο ήχος τους είναι μανιασμένος, λίγο περισσότερο οι κοινωνικοπολιτικές τους ανησυχίες. Το punk εδώ είναι ξεκάθαρα πηγή και στόχος, μπολιασμένο όμως με αυτή τη λατρεμένη εποχή του αλήτικου και υπόγειου thrash metal, όπου μια άλφα θηλυκή παρουσία κυριαρχούσε - ιδιώματα βέβαια που οι φιλοσοφίες τους έχουν μια φανερή συγγένεια. Το δεύτερο EP των Gylt, "In 1000 Agonies, I Exist", δανείζεται από τον υπαρξισμό του Dostoevsky στιχουργικά (και ο τίτλος του αποτελεί απόσπασμά από το έργο «Αδερφοί Καραμαζώφ»), και βγάζει μπροστά την επιθετική τους ενέργεια.

Επίκεντρο φυσικά η φωνή της Iphigeneia Sniper που απομακρύνεται από το punk, αλλά φέρνει μνήμες από το ιερό για εμάς τα metal κορίτσια δίδυμο των Sabine Classen (Holy Moses) και Dawn Crosby (Fear Of God, Detende). Η ενέργεια της ερμηνείας της ωστόσο συνοψίζεται στην περιγραφή των Gylt στο bandcamp: "You hurt me but that’s ok, I will write an EP about you with my crossover hardcore band". Με κομμάτια-σφηνάκια του λεπτού, που κορυφώνονται στο μοναδικό δίλεπτο - και highlight - "Weak", οι Gylt δηλώνουν ισχυρή παρουσία για το μέλλον του ήχου.

Bandcamp

Μόλις πριν μερικές εβδομάδες, το The Quietus μας έμαθε τους MPTL Microplastics ως την "καλύτερη νέα μπάντα της Βρετανίας", πριν καν κυκλοφορήσει μάλιστα το ντεμπούτο τους "Sod In Heaven". Σήμερα ακούγοντας το, δεν είμαι σε θέση να αξιολογήσω την συγκεκριμένη δήλωση, μπορώ όμως να επιβεβαιώσω πως οι MPTL Microplastics είναι τρομερά εκκεντρικοί κι έχουν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στυλ. Οι ίδιοι το λένε industrial folk και, πράγματι, η περιγραφή έχει κάποια βάση: απομεινάρια μιας pastoral folk περασμένα μέσα από ένα παραμορφωμένο post-punk φίλτρο, noise rock αυθάδεια, ηχητικός ντανταϊσμός και εξωφρενικά βρετανική σατιρική διάθεση συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό, άγριο, θορυβώδες, κωμικό. Η ακραία lo-fi παραγωγή μάλλον θολώνει τα νερά για το αν η μπάντα σοβαρολογει ή όχι, με το άλμπουμ συνολικά να ακούγεται σαν οι The Swans να είναι ξανά 18 χρονών και να ακούν acid folk. Ή σαν κάθε άλλη μπάντα της windmill σκηνής λίγο πριν πεθάνει από overdose σκληρών ναρκωτικών. Ή τέλος πάντων σαν τους Shearling σε λιγότερο ανώμαλη και πιο Monty Pythons εκδοχή. Υπάρχουν εδώ στοιχεία κάποιου πιθανού μεγαλείου; Ναι, μέσα στον θόρυβο και την παράνοια, αναδύονται πολλά και διάφορα θαυμαστά, η μπάντα όμως ακόμα βρίσκεται σε εντελώς χαοτικό στάδιο. Ακόμα κι έτσι όμως, οι φίλοι του παράξενου, του ανορίοτου, της στιλιστικής αναρχίας και της καμμένης freak folk, δεν πρέπει να προσπεράσουν.

Bandcamp

Ντεμπούτα, ντεμπούτα και άλλα ντεμπούτα. Δώκε μας ντεμπούτα που λαχταρά η ψυχή και αγαλλιάζει η καρδιά μας. Αν και η Αυστρία δε φέρει έντονο αποτύπωμα στο heavy metal συγκριτικά με άλλες χώρες, εντούτοις ανά διαστήματα φωνάζει βροντερά, υψώνει το χέρι και δηλώνει παρούσα. Να, καλή ώρα όπως πριν μερικά χρόνια με ακόμα ένα ντεμπούτο που εξακολουθεί να σπέρνει, δίχως βεβαίως να λησμονούμε και τούτους τους αγαπούληδες. Κάπου ανάμεσά τους, παραδίπλα τους και παράλληλά τους τοποθετούνται οι Zepter, υπέρμαχοι και του λόγου τους του NWOBHM. Εκείνου που φτάνει οριακά μέχρι το Killers και ανταμώνει με Diamond Head, Angel Witch & Satan για παράδειγμα. Παλιατζούρα ολκής που όμως δεν έχει χάσει τίποτα από τη σπιρτάδα της, προτάσσει διπλή κιθαριστική επίθεση, πάμπολλα "hooks in you" μέσω σύντομων συνθέσεων, ενώ ταυτόχρονα μας φέρνει σε επαφή με cult/obscure & lost μπάντα εκ Σουηδίας, μέσω διασκευής της, αμέ. Ναι, μας τα’παν κι άλλοι, κάθε χρόνο μας τα λένε, θα μας τα πούνε και του χρόνου και πάει λέγοντας. Μισή ωρίτσα είναι καλέ μου φίλε και πάω στοίχημα πως θα συντονιστείς άμεσα με το ρυθμό τους.

Bandcamp

Ο τίτλος μάλλον παίζει με το «ten» των δέκα χρόνων τους και το «one–two» ως ρυθμική εκκίνηση, αυτό το μέτρημα πριν την έκρηξη. Ή μπορεί και ακόμα πιο απλά, να εννοεί το διπλό αλμπουμ! Παντως νιωθω σαν να λένε «δέκα και… πάμε ξανά από την αρχή». Δεν είναι best of· προσοχή ε, δεν ειναι καποια συλλογη, είναι ένα μανιφέστο που αποδεικνύει πως το ταξίδι τώρα αρχίζει. Ο δίσκος λοιπόν είναι κάτι παραπάνω από επετειακό διπλό άλμπουμ, αυτό που ακούω είναι δήλωση συνέχειας και επανεκκίνησης μαζί, ξαναγράφω. Δέκα χρόνια πορείας συμπυκνώνονται σε ογδόνταπέντε και βάλε λεπτά νέας μουσικής που ισορροπεί ανάμεσα στη στούντιο λεπτομέρεια και την ωμή γκρούβα της σκηνής. Το πρώτο μέρος, πιο συνθετικά δομημένο, αναδεικνύει το γνώριμο φευγάτο ρυθμό των διπλών μπάσων και των δύο ντραμς, με ανοδικές γραμμές που σε σηκώνουν σωματικά και αρκείσαι στο να απολαμβάνεις. Δεν ειναι τοσο μπιτάτα τα κομμάτια, αλλά είναι πανέμορφα. Οχι, μετα το πέμπτο, σιγουρα κάποια ξεκινάνε και ανεβαίνουν όμορφα. Το δεύτερο μέρος, αφήνεται περισσότερο στην ελεύθερη αλληλεπίδραση, σε εκτεταμένους αυτοσχεδιασμούς και ηλεκτρικές υφές, δείχνοντας μια μπάντα που λειτουργεί σχεδόν τηλεπαθητικά. Είναι όσο να κάνεις πιο φευγάτες ή πειραγμένες οι συνθέσεις. Κρύβουν όμως κάτι σημεία… Κάτσε καλά ρε! Τελικά, αλλη μια εξαιρετική δουλειά εκ Αυστρίας η οποία τολμώ να πω, οτι φλερτάρει με το να καθιερωθεί ως η καλύτερη δουλειά τους μέχρι τώρα. Είναι σίγουρο ο πιο ατμοσφαιρικός, ο πιο γεμάτος, ο πιο δημιουργικός δίσκος τους.

Bandcamp

Ο δεύτερος δίσκος των Unmother, πέντε χρόνια μετά το "Lay Down The Sun", τους βρίσκει με νέα φωνή τον V. από τους σπουδαίους Voak, τους βρίσκει σε μια αναμενόμενη εξέλιξη. Το αστικό, μα και αντιφασιστικό, post-black metal του "State Dependent Memory" ηχεί ταυτόχρονα πνιγηρό όσο και θελκτικό. Με κομμάτια όπως το "Modern Dystopia" που συνδυάζει πριμιτιβισμό με κιθαριστικά εφέ, ή το σχεδόν ομότιτλο, εννιάλεπτο κομμάτι, όπου τo mid-tempo black metal αποκτά νόημα χάρη στις προσεγμένες ενορχηστρώσεις, οι Unmother δοκιμάζονται στα ηχοτοπία του απόκοσμου.

Όπως και στο ντεμπούτο με τη Siouxsie, και εδώ δείχνουν την αγάπη τους για το post-punk με μια ιδιαίτερη διασκευή στο «Αττική - Βικτώρια» των Οδός 55. Τα samples από τα λόγια της Μάγδας Φύσσα στο ομώνυμο καταληκτικό κομμάτι του δίσκου, αφήνουν την καίρια τελευταία αίσθηση. Οι υπνωτικές ατμόσφαιρες, η επιμονή σε σχεδόν ψυχεδελικά χωρία διαμέσου ψυχρού, μα μοντέρνου black metal, δεν θα είχαν την ίδια αιχμή αν δεν σμιλεύονταν στην φωτιά της ταξικής πάλης, αν δεν στρέφονταν εναντίον των κρατικών, ψευδών φαντασιακών της συστημικής βίας και εξαθλίωσης. Black metal που επιθυμεί να είναι, όχι μόνο να ηχεί, επικίνδυνο προς τον κομφορμισμό.

Bandcamp

Στην Κέλτικη Μυθολογία δεσπόζει η μορφή του Δρυίδη, ως μάγου, αστρονόμου αλλά και προφήτη σε καιρό πολέμου. Εμπνεόμενοι από την παράδοσή τους, οι Ιρλανδοί Coscradh χτίζουν το δεύτερο άλμπουμ τους γύρω από αυτή την αινιγματική φιγούρα κι εξαπολύουν το πολεμοχαρές, δηλητηριώδες black/death metal τους με θεοσκότεινη χαρά. Η μουσική τους βρίσκεται στις παρυφές της παροξυσμικής μανίας - οι Black Curse και οι Teitanblood μοιάζουν ως οι πιο προφανείς "συγγενείς" - όμως μέσα στις συνθέσεις κουρνιάζουν και κάποια πιο old-school metal στοιχεία, (Celtic Frost και Possessed) που κάνουν το άκουσμα κάπως πιο παραδοσιακό, αν όχι στον ήχο τουλάχιστον στην αίσθηση του. Το άλμπουμ σηματοδοτεί μια προφανή βελτίωση από το προ τετραετίας ντεμπούτο τους, με μια ελαφριά κλίση προς το πιο black στοιχείο, έναντι του death, ίσως ακριβώς διότι το παρόν concept επιθυμεί να εστιάσει περισσότερο στην τελετουργία και τον μυστικισμό. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό και καθόλα πειστικό άλμπουμ, άγριο κι επικό με έναν κατάμαυρο τρόπο. Και τι εξωφυλλάρα!

Bandcamp