H περσινή κυκλοφορία του, με τους αδελφούς Ceccaldi όχι απλά μας άρεσε, αλλά ήταν στην λίστα των καλύτερων jazz δίσκων της χρονιάς. Ο κλαρινίστας απο την Γαλλία παίζει μια παγκόσμια spiritual μουσική που στα δικά μου αυτιά εχει ethnic μουσικές καταβολές από τα βαλκάνια. Ισως με ξεγελάει το κλαρίνο φυσικά. Δεν εχω και ακούσματα από εβραική μουσική (που ειναι και η καταγωγή του) για να συνδέσω ή όχι τον ήχο. Μάλλον αυτό είναι και μια ακουστική αυταπάτη του οργάνου, βάσει περιοχής και ακουσμάτων. Επιστρέφει λοιπόν, όχι για να επαναλάβει τη συνταγή, αλλά για να την ανοίξει ακόμη περισσότερο προς μια κοσμική, σχεδόν τελετουργική κατεύθυνση. Το κλαρίνο δεν πρωταγωνιστεί με δεξιοτεχνικές εξάρσεις. Αντίθετα, κινείται σαν φωνή ή σαν πνεύμα μέσα σε αργά χτισμένες δομές. Οι συνθέσεις ξεδιπλώνονται υπομονετικά, με επαναλήψεις, drones και μια ένταση που δεν κορυφώνεται εύκολα, αλλά σε κρατά σε μια διαρκή εγρήγορση. Είναι μουσική που δεν ζητά την προσοχή σου με θόρυβο, αλλά την απαιτεί με διάρκεια. Εχει ενα ηλεκτρονικό υπόβαθρο, μια ambient αισθητική και μια new age δημιουργία. Δεν είναι εύκολος, ούτε άμεσος δίσκος. Είναι όμως βαθιά ειλικρινής, σκοτεινά λυρικός και από εκείνες τις δουλειές που λειτουργούν καλύτερα όταν αφεθείς μέσα τους, χωρίς προσδοκίες και χωρίς βιασύνη.
