Soma

Είναι σχεδόν αδύνατο να ακούσεις το ντεμπούτο άλμπουμ των Soma και να μη σου έρθουν αμέσως στο μυαλό οι Bazooka. Είναι τόσο χαρακτηριστική η φωνή του Ξάνθου, ο τρόπος που ερμηνεύει, ακόμα και οι συνθέσεις του που λίγο να είχες αγαπήσει το προηγούμενο συγκρότημά του (κι εμείς το αγαπήσαμε πολύ) οι συνειρμοί είναι αυτόματοι. Είναι όμως ταυτόχρονα και άδικο να κάνεις συγκρίσεις με ένα σχήμα που έκανε τη διαδρομή του για να τη σταματήσει στο ανώτερο σημείο της, στο ζενίθ της δημιουργικότητάς του, όταν μπροστά μας έχουμε μία νέα αρχή. Ίσως όχι αρχή από το μηδέν όμως, αφού μια κάποια εμπειρία είναι εμφανής, τόσο από τον προαναφερθέντα όσο και από τους υπόλοιπους τρεις που τον πλαισιώνουν και που όλοι έχουν κάποια προϋπηρεσία να επιδείξουν.

Το "Στη Χώρα Του Φωτός" είναι μία εξόρμηση σε γνώριμα μονοπάτια για το ελληνόφωνο rock, με το post punk στοιχείο και ενίοτε grunge ατμόσφαιρες (όταν γίνεται πιο σκοτεινό) να ορίζουν το πλαίσιο πάνω στο οποίο κινούνται, τις διπλές κιθάρες να δίνουν τη μουσικότητα, τις φωνητικές μελωδίες το χαρακτήρα, τα drums εμπνευσμένους ρυθμούς και το μπάσο παρότι παίζει κι αυτό ενδιαφέροντα σχήματα, ομολογουμένως είναι πιο πίσω στην παραγωγή από ό,τι του αξίζει. Η χρήση των πίσω φωνητικών για να τονίσουν τη μελωδία είναι χαρακτηριστικό του δίσκου και από τα καλύτερα στοιχεία του και ερχόμαστε πρώτη φορά σε επαφή με αυτό στο πρώτο μεγάλο τραγούδι που είναι το "Συννεφιά". Η διακριτική χρήση synthesizer εμπλουτίζει τον ήχο, μέχρι και κάτι-σαν-solo παίρνει, αλλά είναι τα κιθαριστικά ξεσπάσματα αυτά που συγκινούν περισσότερο και προμηνύουν ένα συναυλιακό αγαπημένο. Παρόμοια χρήση φωνητικών (με εθιστικά λαλαλα ) αλλά και περισσότερο synth έχουμε στο "Στη Γη Θα Πέσω", που στρίβει περισσότερο από κάθε άλλο προς νεο- και παλαιο-ψυχεδελικά τοπία. Υπάρχουν και οι εντελώς ευθείς punk στιγμές πάντως με το ορμητικό, riff-άτο και λίγο-πιο-ψηλά-το-μπάσο-ρε-παιδιά "Μικρό Μυαλό" να βράζει σε ένα καζάνι τη Θεσσαλονίκη των 80s/90s (πρώιμες Τρυπες, πρώιμα Ξύλινα Σπαθιά, Μωρά Στη Φωτιά)

Επόμενη σημείωση θα πρέπει να είναι οι στίχοι που παρά το ευχάριστο, ακόμα και ενίοτε χαρούμενο της πλειοψηφίας της μουσικής εντάσσονται στην καλύτερη αλλά και «καταθλιπτικότερη» των παραδόσεων του ελληνικού rock με την αστική μοναξιά και τα νεανικά (ή και όχι και τόσο νεανικά) αδιέξοδα να κυριαρχούν, ειδικά σε τραγούδια όπως τα "Φλατ Ζωή",  "Η Χώρα Του Φωτός" ή "Παρακμή".

Παρότι καθ’ όλη τη διάρκεια του άλμπουμ όλα όσα δοκιμάζουν οι Soma είναι και καλά εκτελεσμένα και εμπνευσμένα, είναι προς το τέλος του δίσκου που έρχονται οι δύο πραγματικά (ακόμα πιο) μεγάλες στιγμές. Ειδικά στο "Μπλεξίματα" τα κάνουν όλα τέλεια, ιδιαίτερα στο πως το χτίζουν ενορχηστρωτικά. Ξεκινάει με την εισαγωγή των drums που δίνουν έναν tribal groovy ρυθμό, ακολουθούν οι ρυθμικές κιθάρες παίρνοντας το χρόνο τους πριν απλωθούν τα synth και ανοίξουν το δρόμο ώστε τα φωνητικά να χαράξουν την καλύτερη και πιο μελαγχολική μελωδία του δίσκου.  Και συνεχίζει με δύο κιθάρες να επικοινωνούν άριστα καθ’ όλη τη διάρκειά του μέχρι να έρθει στο τέλος ένα φοβερό κρεσέντο με τις δύο κιθάρες να εναλλάσονται στα lead μέρη. Ίσως είμαι προκατειλημμένος γνωρίζοντας την εμπλοκή του Γιώργου Καρανικόλα στη δημιουργία του δίσκου, αλλά αυτή η συνεργασία των δύο κιθάρων και η γενικότερη αισθητική του συγκεκριμένου τραγουδιού «φωνάζει» Last Drive μέσης περιόδου. Και πριν προλάβουμε να συνέλθουμε από το αντικειμενικά καλύτερο τραγούδι του δίσκου, μας χτυπάει το σχεδόν εξίσου καλό "Κρυφοί Δολοφόνοι", άλλο ένα άριστο δείγμα μουσικότητας και εμπνευσμένων λεπτομερειών.

Παρότι το "Στη Χώρα Του Φωτός" μπορεί και να χαρακτηρισθεί ως δίσκος δύο επιπέδων, αυτά είναι το υψηλό από τη μία και το θεόρατο από την άλλη, οπότε κι αν δεν χτυπάνε σε κάθε τραγούδι το ταβάνι τους αυτό είναι γιατί οι ίδιοι το έχουν θέσει εξαιρετικά ψηλά, πάνω από όποιες αρχικές προσδοκίες.