Worm Shepherd

Αυτό το ρεύμα του συμφωνικού deathcore που καθιέρωσαν οι Lorna Shore ζει ξεκάθαρα μέσα στην υπερβολή. Υπερβολικές ταχύτητες, φωνητικά, ατμόσφαιρα, παραγωγή, breakdown, κιθαριστικές επιδόσεις. Όλα. Το ζητούμενο είναι πως αυτά τα χαρακτηριστικά θα τα δαμάσει για να σχηματίσει μια αξιόλογη αλλά και διαφορετική πρόταση κάθε μπάντα. Οι Drown In Sulphur στο "Vengeance" για παράδειγμα το έχουν καταφέρει, οι "Ov Sulfur" εν μέρει. Οι Worm Shepherd είναι από αυτούς που έχουν βρει το σωστό μείγμα και δείχνουν ότι μετρούν συνεχώς βήματα προς την καθιέρωση.

Έρχονται από τη Μασαχουσέτη και στα χέρια τους κρατάνε τρεις ολοκληρωμένους δίσκους και, πλέον, δύο EP. Το "Dawn Of The Iconoclast" αποτελείται από πέντε κομμάτια συνολικής διάρκειας εικοσιπέντε λεπτών και διαδέχεται το "Hunger" του 2024. Εξ αρχής έχω να παρατηρήσω ότι σε αυτή την μπάντα ταιριάζουν καλύτερα τα EP. Αφού και οι δύο σύντομες δουλειές τους είναι πολύ πιο συμπαγείς από τα full length. Τα χαρακτηριστικά τους είναι αυτά που περιμένεις όταν βλέπεις το όνομα Lorna Shore στην παρουσίαση. Συμφωνικό deathcore, με μεγάλες σινεματικές ατμόσφαιρες, τρομερές ταχύτητες που εναλλάσσονται με πολύ μελωδικά σημεία, υπερβολικά breakdown και αντίστοιχα φωνητικά. Προφανώς όχι με την ποικιλία του Ramos, αλλά εδώ που τα λέμε κανένα δεν έχει το εύρος του αφεντικού του ήχου.

Τώρα γιατί θα μου πεις να τους συγκρίνουμε; Γιατί το επιλέγουν ρε συ! Δηλαδή η δομή αλλά και τα στοιχεία που παρουσιάζουν είναι ολοκληρωτικά στο ύφος της Λόρνας. Ο ήχος είναι παρόμοιος, η μίξη βγάζει τον ίδιο χαρακτήρα, μέχρι και αλλαγές κλίμακας για να δώσουν εμφατικά σημεία χρησιμοποιούν για να καταλάβεις. Ακολουθούν αυτή την οδό που έστρωσαν, με πολύ σκληρή δουλειά, οι πρωτοπόροι από το New Jersey, αλλά το κάνουν καλά. Για την ακρίβεια πολύ καλά. Υπηρετούν σωστά τα χαρακτηριστικά που υιοθετούν, με ωραίες συνθετικές γραμμές κι ενορχηστρώσεις. Το μόνο που κόβει πόντους, εκτός του ότι δε διαφοροποιούνται αρκετά ώστε να αποκτήσουν δικό τους ξεκάθαρο στίγμα, είναι ότι η υπερβολή σε κάποια (λίγα) σημεία ακούγεται πιεσμένη και σπάει τη σύνδεση ανάμεσα στις ιδέες. Το breakdown στο πρώτο τραγούδι είναι χαρακτηριστικό τέτοιο σημείο. Αντίθετα, στο τελευταίο, επτάλεπτο "Whispers Of A Buried Land" καταφέρνουν να αναδείξουν αψεγάδιαστα τί έχουν να φέρουν αυτοί στη σκηνή. Και αυτό είναι το πιο αισιόδοξο.

Με μια πρώτη ανάγνωση, το "Dawn Of The Iconoclast", είναι ένα αρκετά καλό EP σε έναν ήχο όμως που τελευταία ακούμε πολύ κι από πολλούς. Κομμάτια όπως το "Soulless Lament" αξιολογούνται ως πολύ ευχάριστα, αλλά δε σε σοκάρουν.  Όσο όμως παίζει συνειδητοποιείς ότι ενώ ξέρεις τί περίπου θα συναντήσεις μετά από κάθε στροφή του δρόμου, είναι τόσο καλοφτιαγμένο που θέλεις να ξανατρέξεις τη διαδρομή αρκετές φορές.