Big Brave

Τσέκαρε ρε εδώ ότι έχουμε γράψει για αυτούς, γιατί εχουν προκύψει τόσες αλλαγές και μεταλλάξεις που δεν σηκώνει αναλυτική εισαγωγή, θελει ανασκόπηση. H μπάντα κάτι βρίσκει, κάτι χάνει, κάτι δηλώνει ή κάτι κρύβει και μας κάνει πολύ δυσκολες τις προβλέψεις.

Το μόνο σίγουρο είναι πως οι BIG|BRAVE δεν έχουν μάθει να επαναλαμβάνονται. Να το πω καλύτερα, δεν επαναλαμβάνονται, στα κοντινά. Δηλαδή ο κάθε επόμενος δίσκος δεν ακουμπάει πολύ στον προηγουμενο. Κάθε δίσκος μοιάζει να αμφισβητεί τον προηγούμενο δηλαδη, να μετακινεί τα όρια λίγο πιο πέρα και να ψάχνει νέους τρόπους να εκφράσει το ίδιο βάρος. Από το folk παρελθόν τους μέχρι τις συντριπτικές drone και doom εξάρσεις των τελευταίων χρόνων, η πορεία τους δεν είναι ευθεία αλλά μια διαρκής αναδιαμόρφωση. Σίγουρα μπερδευουν. Σίγουρα έχουν χάσει κόσμο. Σίγουρα κουράζουν.

Το "In Grief Or In Hope" έρχεται ως ακόμη μία τέτοια μετατόπιση. Η απουσία των τυμπάνων είναι η πρώτη και πιο εμφανής αλλαγή, όμως δεν είναι αυτή που καθορίζει τον δίσκο. Αντίθετα, η τριάδα Robin Wattie, Mathieu Ball και Liam Andrews χτίζει ένα έργο που μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στη σιωπή και την έκρηξη. Οι κιθάρες δεν λειτουργούν απλώς ως όργανα αλλά ως περιβάλλοντα μέσα στα οποία κινούνται οι συνθέσεις, ενώ οι μελωδίες της Wattie αναδύονται μέσα από στρώματα παραμόρφωσης, βόμβου και ανατροφοδότησης. Ε τα ξέρεις αυτά. Αργή βρωμιά, σαπίλα, θόρυβος και πάλι θόρυβος και παραμοόρφωση. Aν και σε στιγμές βρήκα γαλήνη στον θόρυβο, κι αλλού κάπως συνδέθηκα με τον τρόπο που οι φωνές δένουν με τον βόμβο, εγώ τελικά κάπου το βαρέθηκα. Μου θυμίζει τον κύκλο που έκαναν στα αυτιά και στα γούστα μου οι Earth στην πάροδο των ετών και των κυκλοφοριών. Γεμάτο σκαμπανεβάσματα. Ευχάριστες και δυσάρεστες εκπλήξεις.

Κι αν το "A Chaos Of Flowers" που προσωπικά μου φάνηκε εκπληκτικό και μάλλον άφηνε το ερώτημα για το πού μπορούν να πάνε μετά από μια τόσο πυκνή και συναισθηματικά φορτισμένη δουλειά, η απάντηση εδώ δεν βρίσκεται στην ένταση αλλά στη διαφορετική διαχείρισή της. Το βάρος παραμένει ασήκωτο, μόνο που πλέον δεν πέφτει πάνω σου σαν τσιμεντόλιθος. Σε περικυκλώνει αργά, σε καταπίνει σχεδόν ανεπαίσθητα, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι βρίσκεσαι ολόκληρος μέσα στον θόρυβο. Είναι στενάχωρο. Είναι βαρύ. Είναι σκοτεινό. Όσοι λίγοι έχουν την όρεξη και αντέχουν θα μείνουν. Δεν είναι κακό drone-metal. Ίσα ίσα περιέχει τα πάντα και με το παραπάνω. Αγγίζει ένα διαφορετικό noise-metal σε σημεία που είναι επίπονα όμορφο. Κάποιοι παλιοί φίλοι όμως, προβλέπω ότι θα χαιρετήσουν και με το δίκιο τους.

Bandcamp