Wolfbrigade

Συνυπολογίζοντας τους τρείς κλασικούς δίσκους ως Wolfpack στα ‘90s, οι Wolfbrigade κυκλοφορούν αυτές τις μέρες αισίως το 12^ο full-length άλμπουμ τους. Το "Howl From The Underground", έρχεται δύο χρόνια μετά το εξαιρετικό "Life Knife Death" και επιβεβαιώνει πως οι Σουηδοί hardcore θρύλοι βρίσκονται σε παρατεταμένη φόρμα τα τελευταία χρόνια. Το d-beat/crust σχήμα επιστρέφει με αναμενόμενα βίαιες διαθέσεις και φροντίζει να το καταστήσει άμεσα σαφές.

Το "Howl From The Underground" στο σκάρτο μισάωρο που διαρκεί κινείται στην χαρακτηριστική «συνταγή» των metal/punks. Οι Wolfbrigade, είναι από τα σχήματα που έχουν ορίσει τις βασικές αισθητικές γραμμές του σουηδικού crust, και αυτό φροντίζουν να το αναδείξουν και εδώ. Ανελέητα, βρώμικα riffs και μελωδικά, σκοτεινά επικά leads πάνω από d-beat καταιγισμούς, ακροβασίες ανάμεσα σε Anti-Cimex/Motorhead γκρούβες και death metal κοπής Στοκχόλμης για το περιτύλιγμα. Τα έντεκα κομμάτια του δίσκου κινούνται σε αυτά τα δυστοπικά ηχοτοπία, και διατηρώντας τις ταχύτητες υψηλές, οι Wolfbrigade αποδεικνύουν εκ νέου πως μπορούν πρώτα από όλα να γράφουν κομματάρες.

Το "Howl From Underground" βέβαια, διαθέτει δύο αξιοσημείωτες διαφορές από τους προκατόχους του. Πρώτον, στη σύνθεση του σχήματος επιστρέφει ο ντράμερ David ‘Dadde’ Stark, μέλος της μπάντας από το 2002 μέχρι το 2015. Αν και δεν ασπαζόμαστε εν γένει τη μεταφυσική, οφείλουμε να ομολογήσουμε πως το άλμπουμ διακατέχεται από μια old-school χημεία. Γενικότερα, ο ήχος των Wolfbrigade στο νέο τους δίσκο αξίζει ειδικής μνείας, και αυτό οφείλεται κυρίως στην επιλογή τους να εμπιστευθούν την παραγωγή σε άτομο εκτός της μπάντας για πρώτη φορά στην πολυετή τους πορεία.

Οι Σουηδοί απευθύνθηκαν στο μύστη Lawrence Mackrory και τα εμβληματικά, για το extreme metal, Necromorbus Studio. Ως αποτέλεσμα, το "Howl From Underground" διαθέτει ένα εντυπωσιακό Dynamic Range, είναι τρομερά ογκώδες και θορυβώδες, ενώ, λογικά, οι κιθάρες «ξυρίζουν» περισσότερο προς πιο black/death μονοπάτια. Έτσι, οι Dismember/πρώιμοι Necrophobic φαίνεται πως κάνουν την εμφάνισή τους εξίσου με τις hardcore/crust σημαίες στα κιθαριστικά σημεία. Κομμάτια όπως το βιτριολικό "Cold War Bootlicker" ή το αδυσώπητο "Cosmic Meatgrinder" (ναι, οι τίτλοι των κομματιών είναι αριστουργηματικοί) κάνουν ευδιάκριτες αυτές τις επιρροές.

Το βραχνό λαρύγγι του Micke Dahl μπορεί πλέον να δείχνει τα χρόνια του, παραμένει όμως το αποτύπωμα για το πώς οφείλουν να ηχούν τα φωνητικά στο είδος. Η απαισιοδοξία και η κοινωνικοπολιτική κριτική παραμένουν στο στιχουργικό επίκεντρο. Η εποχή του κυνισμού, της αναβίωσης του φασισμού και η παράδοση στον τεχνοκαπιταλισμό των απρόσωπων σχέσεων και της πολεμικής βιομηχανίας, γίνονται καύσιμο για την γνωστή, μινιμαλιστική στιχουργική της μπάντας. Η οργή παραμένει, μαζί με τον μηδενισμό της απελπισίας. Το "Seeking Scapegoats", βρίθει ζόφου μες το πιο mid-tempo ύφος του, ενώ το φρενήρες "Doomrunner" ηχεί όπως οφείλει, δείχνοντας πως οι Wolfbrigade δεν έχασαν ποτέ την διάθεση για μικρά συνθετικά κολπάκια εντός των περιορισμένων ορίων του ήχου τους. Το "When Dogs Cry" θα κάνει τους ρέκτες των ‘90s να μειδιάσουν, ενώ το "Fat Man Hellscape" σε δύο λεπτά συμπυκνώνει πολλή βία και ένα φοβερό σύντομο lead.

Οι Wolfbrigade επέστρεψαν και παίζουν απτόητοι, το lycanthro punk που με τόση αφοσίωση οικοδόμησαν. Αν σου αρέσει αυτός ο ήχος, ή αν γενικά θέλεις να ακούσεις metal/punk από παλιές καραβάνες που όμως δεν απευθύνεται σε μεταλλάδες, εδώ είσαι. Το "Howl From The Underground", με κορυφές όπως την ομότιτλη σύνθεση ή το "Man Is Wolf To Man", δεν θα πιάσει επίπεδα δίσκων όπως το "In Darkness You Feel No Regrets", αλλά κινείται με σαφή ακόρεστη πείνα και δίψα προς αυτές τις εποχές και κυρίως, με στοχευμένες συνθετικές κινήσεις. Οι Wolfbrigade δαιμονίζονται αχαλίνωτοι υπό το φως της πανσελήνου σε λυσσασμένα crust punk φρικιά και σηκώνουν εκ νέου σκόνη, προσφέροντας ένα ουσιώδες άλμπουμ ικανό να ανοίξει τις πύλες σε ακροατήρια που ενδιαφέρονται για την ουσία πλην της αισθητικής, προς πιο underground DIY κατευθύνσεις. Και ας δισκογραφούν σε ένα ιστορικό heavy metal label πλέον. Και η ξεροκεφαλιά, έχει την ειλικρίνειά της.

Bandcamp