Oren Ambarchi

Το "Cooked" του Oren Ambarchi ανήκει στη κατηγορία δίσκων (μουσικής) που δεν πρόκειται να σου εξηγήσουν τι κάνουν. Ουτε οι ίδιοι οι μουσικοί, ούτε εγώ! Έλα να τον ακούσεις τον μαν στις 18 Οκτωβρίου στην ΠΛΥΦΑ και θα δείς. Ισως…

Δεν είναι ελιτίστικο ή απρόσιτο, αλλά λειτουργεί περισσότερο σαν διαδικασία παρά σαν τραγούδια. Εχει μόνο δύο κομμάτια, πάνω από σαράντα λεπτά, δεκατρείς μουσικοί και ένα σωρό ήχοι που μπαίνουν, κάθονται λίγο στο τραπέζι και μετά εξαφανίζονται χωρίς να ζητήσουν την άδειά μας. Ο Ambarchi έχει περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες εξερευνώντας τα όρια ανάμεσα στην κιθάρα, την ηλεκτρονική μουσική, τον αυτοσχεδιασμό και την avant-garde. Στο "Cooked", όμως, μοιάζει λιγότερο ενδιαφερόμενος να αποδείξει κάτι και περισσότερο να αφήσει τα πράγματα να συμβούν. Η ηχογράφηση και η μίξη απλώθηκαν σε τρία χρόνια, πέντε χώρες και τρεις ηπείρους, με ένα διεθνές καστ που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Jim O’Rourke, Eiko Ishibashi, Konrad Sprenger, Johan Berthling, Joe Talia και James Rushford. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε εύκολα να είναι ένα υπερφορτωμένο avant-garde τέρας. Αντ’ αυτού, είναι ένας δίσκος εντυπωσιακά ισορροπημένος.

Το "Hidden Tableau" ξεκινά σχεδόν αθώα, με τα ήσυχα πιανιστικά χτυπήματα της Ishibashi, πριν αρχίσουν να εμφανίζονται οι πρώτες ηλεκτρονικές παραμορφώσεις και οι αλλόκοτες, επεξεργασμένες φωνές του Sprenger. Δεν πρόκειται ακριβώς για τραγούδι, ούτε για ambient με την παραδοσιακή έννοια. Είναι κάτι που βρίσκεται διαρκώς στη διαδικασία να γίνει κάτι άλλο. Πειραματίλα μωρέ. Το μπάσο αργεί να εμφανιστεί, τα drums ακόμη περισσότερο, ενώ οι κιθάρες, τα πνευστά, τα synths και τα ηλεκτρονικά μοιάζουν να αλλάζουν θέση μέσα στο ίδιο δωμάτιο. Και κάπου εδώ βρίσκεται το βασικό κόλπο του Ambarchi. Τι; Οτι τίποτα δεν βιάζεται. Οι μεταβολές είναι τόσο σταδιακές ώστε συχνά δεν αντιλαμβάνεσαι πότε ακριβώς συνέβησαν. Ένα drone γίνεται groove. Ένα θόρυβο τον διαδέχεται ένα piano κάτι. Ένα φαινομενικά αφηρημένο σημείο ξαφνικά αποκτά ρυθμό. Και όταν νομίζεις ότι κατάλαβες προς τα πού πηγαίνει, ο Jim O’Rourke μπορεί να εμφανιστεί με ένα synth που στέλνει ολόκληρο το κομμάτι σε τροχιά.

Το "Sleight Of Hand" είναι ελαφρώς πιο «συμμαζεμένο», χωρίς να γίνεται ποτέ συμβατικό. Οι δωδεκάχορδες κιθάρες και το μπάσο δημιουργούν μια σχεδόν υπνωτική βάση, πάνω στην οποία organ, πιάνο, πνευστά και κρουστά μπαινοβγαίνουν με την άνεση μουσικών που ξέρουν ακριβώς πότε να παίξουν και, κυρίως, πότε να μη παίξουν. Αβαντγκαρντίλα ντε. Και μετά έρχεται ένα σφύριγμα. Ναι, ένα σφύριγμα. Και όχι μόνο δεν μοιάζει παράταιρο, αλλά είναι από τις στιγμές που κάνουν το "Cooked" να λειτουργεί. Γιατί σε έναν δίσκο όπου έχεις ήδη ακούσει synths, ηλεκτρονικά, παράξενα πνευστά και ψηφιακά ουρλιαχτά, το να πετάξει ξαφνικά κάποιος ένα σφύριγμα μοιάζει σχεδόν φυσιολογικό.

Κοίτα, δεν είναι δίσκος που «ξεκλειδώνει» από την πρώτη ακρόαση αυτό εδώ. Θέλει χρόνο, επανάληψη και λίγο χώρο στο κεφάλι. Αλλά όσο περισσότερο μένεις μέσα του, τόσο περισσότερο αποκαλύπτει τις μικρές του μετατοπίσεις. Ο τίτλος αποδεικνύεται τελικά εξαιρετικά εύστοχος. Αμέ. Τίποτα εδώ δεν είναι ωμό, αλλά ούτε και παραμαγειρεμένο. Τα υλικά έχουν αφεθεί να σιγοβράσουν μέχρι να χάσουν τα όριά τους και να γίνουν ένα παράξενο, απρόβλεπτο και τελικά πολύ νόστιμο σύνολο. Το ΄φαγες! Και ναι, μπορεί να μην είναι το πιο εύκολο πιάτο του Ambarchi. Αλλά σίγουρα είναι από εκείνα που αξίζει να παραγγείλεις δεύτερη φορά. Πείνασα ρε.

Bandcamp