Olivia Rodrigo

Εκεί που κάθεσαι ωραία και καλά, μέσα στον καύσωνα και τα 99 προβλήματα που έχουν περάσει στις τελευταίες δέκα κατεβασιές από το timeline σου, έρχεται το ρόκιν να σου ξαναμιλήσει για έναν pop δίσκο. Μην κάνεις λες και δεν το περίμενες. Δεν θα κάνω ότι η αργοπορία οφείλεται σε κάτι πέρα από την καλοκαιρινή ανοργανωσιά μου. Η μόνη λεπτομέρεια που με σώζει, ή κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα, είναι ότι απολύτως κανείς δεν χρειάζεται να διαβάσει μια άποψη για να ακούσει τη μουσική που υπάρχει εδώ μέσα. Απλά θα το κάνει.

Γιατί; Επειδή είναι η Olivia Rodrigo, duh! Αν χρειάζεσαι περεταίρω εξηγήσεις, παρακαλείσαι να πας μια βόλτα μέχρι το "Sour" και να επιστρέψεις μόνο αφού θα έχεις χωνέψει τις πλατίνες και τα διαμάντια του. Για πλήρη αποδοχή κατάστασης / έλεγχο πραγματικότητας, θα μπορούσε να μπει στο παιχνίδι και το στίγμα που άφησε η κυκλοφορία του, αλλά πιθανότατα αυτό ήταν ευκολότερα διακριτό και κατανοητό όσο συνέβαινε, ενώ το ότι ακόμα δεν έχουμε προχωρήσει ιδιαίτερα μακριά δεν βοηθάει. Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για τόσο μεγάλο όνομα.

Τώρα που ο μωβ ελέφαντας βγήκε από το δωμάτιο, πάμε στο παρασύνθημα. Σαφέστατα, ούτε το ντεμπούτο ούτε η πανάξια συνέχεια στο "Guts" ήταν pop-punk δίσκοι με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Πιθανότατα ούτε με πολλές μεταφορικές. Δεν θα μπορούσαν. Οι αναφορές βρίσκονταν εκεί, κάπου πιο έντονες και κάπου λιγότερο, το σύνολο όμως ξεκινούσε από διαφορετική αφετηρία. Το ότι στο τρίτο ολοκληρωμένο βήμα η επιρροή εξαφανίζεται πλήρως * δεν θα έπρεπε να ξαφνιάζει. Η δημιουργός του μεγαλώνει, ωριμάζει, κι αυτό βγαίνει προς τα έξω.

Ακριβώς όπως στους προκατόχους του, κι ακριβώς όπως ορίζει από αρχαιοτάτων ο άγραφος κανόνας, οι ερμηνείες και οι αφηγήσεις της Rodrigo αποτελούν το άλφα και το ωμέγα. Οι εναλλαγές των διαθέσεων είναι ακόμα παρούσες, αυτή τη φορά ωστόσο δίπλα στα ήπια σημεία, τα ανεβαστικά αποκτούν μία περισσότερο εκσυγχρονισμένη new wave-y εναλλακτική αίσθηση, ελλείψει πιο ευπαρουσίαστου όρου. Αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα από το, δίκαιο πρώτο single, "Drop Dead" με τα χαμόγελα στους υπέροχους Wolf Alice, δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί.

Μην ψάξεις για ατέλειες στην παραγωγή ή στις ενορχηστρώσεις, δεν θα βρεις τίποτα. Από τον τρόπο που ξεδιπλώνονται οι συνθέσεις μέχρι το διαχωρισμό τους στις δύο θεματικές πλευρές και τα συνοδευτικά οπτικά, ακόμα κι η μικρότερη λεπτομέρεια στο "You Seem Pretty Sad For A Girl So In Love" είναι προσεκτικά τοποθετημένη. Το κλείσιμο ματιού στο "The Cure" ξεχειλίζει αγάπη και περηφάνια, και δικαίως. Η συμμετοχή του Robert Smith λίγο αργότερα έρχεται σαν επίσημη, αναμφισβήτητη σφραγίδα ποιότητας. Όχι ότι υπήρχε ανάγκη, αλλά ναι.

* Όταν οι blink τραβολογούσαν τον ίδιο Smith για να εμφανιστεί σε άλμπουμ τους, βέβαια, η Olivia μετρούσε μερικούς μήνες ζωής, να τα λέμε κι αυτά.