Gilla Band

Μέσα σε λιγότερα από δεκαπέντε χρόνια ύπαρξης, οι Gilla Band (πρώην Girl Band) από το Δουβλίνο έχουν προλάβει να αποτελούν ένα από τα πιο επιδραστικά γκρουπ της γενιάς τους· μπάντες όπως οι Idles και Fontaines D.C έχουν δηλώσει ανοιχτά ότι υπήρξαν βασικότατη επιρροή τους, ενώ αν δούμε το πως εξελίσσεται ο noise rock ήχος τα τελευταία χρόνια, κι ειδικά στον τρόπο που εμπλέκει ηλεκτρονικά και χορευτικά στοιχεία, η σκιά των Gilla Band πέφτει πολύ βαριά.

Το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο "Pugnello" έρχεται να επικυρώσει περαιτέρω όλα τα παραπάνω, με μια δουλειά που αποτελεί πιθανόν και την πιο συμπαγή τους καλλιτεχνική δήλωση ως τώρα. Ο ήχος της μπάντας είναι εξαιρετικά μοναδικός: ένα αδιαπέραστο τοίχος θορύβου που ακροβατεί ανάμεσα σε λευκό θόρυβο και χορευτικούς ρυθμούς. Είναι δύσκολο να κατατάξεις αυτό που ακούς· είναι rock; Είναι industrial; Είναι techno; Η απάντηση είναι σχεδόν αδύνατη αλλά και, τελικά, αδιάφορη. Διότι αυτό που έχει σημασία είναι πως η μουσική είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα - κι εξαιρετικά γοητευτική.

Samples, beats, κρύα synths και μεταλλαγμένες κιθάρες. Η συνταγή των Gilla Band είναι ακριβώς ότι έχουν κοπιάρει ως τώρα μπάντες όπως οι Model/Actriz κι οι Mandy, Indiana (φυσικά προσθέτοντας και την δική τους προσωπικότητα), όμως οι Gilla ηχούν πολύ πιο βίαιοι, θορυβώδεις κι αυθεντικοί. Ίσως κυρίως επειδή πάνω από τον ηχητικό τους πολτό έχουν έναν υπέροχα παράξενο τραγουδιστή: ο Dara Kiely είναι ένας πραγματικά χαρισματικός frontman που προσθέτει τους σουρεαλιστικούς/ελεύθερα συνειρμικούς του στίχους σε ένα μετα-αποκαλυπτικό μουσικό τοπίο. Χτίζεται έτσι μια αχτύπητη αντίφαση - είναι μια μοναδική εμπειρία να ακούς τον στίχο I want to be a Power Ranger πάνω σε έναν post-industrial παλμό. Έπειτα μάλιστα από την διάγνωση του με σχιζοφρένεια, οι ερμηνείες τους έχουν και μια έξτρα νότα αυτοσαρκασμού: A schizo warned you!

Ναι, η μουσική των Gilla Band είναι σχεδόν ολοκληρωτικά αντι-μελωδική. Αυτό όμως δεν την εμποδίζει να σχηματίζει κολλητικά ρυθμικά patterns που, χωρίς να το πολυ-καταλάβεις, σε κάνουν να θέλεις να τα χορέψεις χωρίς ανάσα. Αφού τα σπάσουν όλα με την έναρξη ("The Angelus"), τραγούδια όπως το "Placeholder" και "Alogia" θέτουν τον τόνο, μέσα από το ηλεκτρονικό τους μετά-punk, το χάος, την ένταση αλλά και το χιούμορ. Το "Jacobsons" μπορεί να είναι εφιαλτικό με μόνο ένα ξερό beat και το "Crisp Pop" μπορεί να φλερτάρει με την επαναληπτικότητα του kraut χωρίς να χάσει την κόψη του. Οι Gilla τα κάνουν όλα αυτά γιατί μπορούν, κι ότι συμβαίνει στο άλμπουμ μοιάζει απόλυτα φυσικό κι ανεπιτήδευτο.

Τα 42 λεπτά του "Pugnello" είναι χωρίς αμφιβολία έντονα, επιθετικά, κι εκστατικά. Με κάποιον παράξενο τρόπο, κάθε νέα ακρόαση μοιάζει να σε τραβάει πιο βαθιά στον βυθό του άλμπουμ, εκεί που κρύβονται παράξενες συμμετρίες και σχηματισμοί. Η κορυφαία μπασογραμμή κι η στιγμιαία παρουσία μιας ‘’κανονικής’’ κιθάρας στο "Giraffe" ή το vocoder στο καταληκτικό "At The Gallop" σχεδόν δημιουργούν μια περαστική ευφορία και ανάταση, πριν χαθούμε ξανά σε ανώνυμες άβυσσους του υποσυνείδητου. Χαλάλι τους. Όλα είναι μετρημένα καλά κι όλα ακροβατούν, κάτω από την φανταστική παραγωγή του μπασίστα Daniel Fox.

Το "Pugnello" δεν είναι απλώς ένα θεαματικό κι ακραία διασκεδαστικό άλμπουμ· ενώ ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν noise rock τους χιλιάδες μιμητές των The Jesus Lizard και των Shellac, οι Gilla Band περπατάνε ήδη τους δρόμους του μέλλοντος του genre, μεταφέροντας την ουσία του - την αυθάδεια και την ανατροπή - σε εντελώς νέα εκφραστικά μέρη. Με ακεραιότητα και μια εκθαμβωτική αυτοπεποίθηση, η μπάντα στέκει ψηλότερα από οποιονδήποτε άλλο της συνομοταξίας τους και παρουσιάζει μια ηχητική εμπειρία για τους τολμηρούς και τους ανήσυχους. Καλή σου τύχη αν προσπαθήσεις να δαμάσεις αυτό το αγρίμι!

Bandcamp