Electric Callboy

Οι Electric Callboy δεν είναι απλά ένα συγκρότημα, δύο (ή και παραπάνω) δίσκοι, μια κουραστικά μεγάλη λίστα από χιτάρες και ένα μάτσο πασίγνωστα youtube video. Δεν είναι καν ένα μουσικό ρεύμα που δείχνει να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο κάθε που χορεύουμε εκστασιασμένα στο ρυθμό του beat. Το ταξίδι αυτής της μπάντας είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο και, όσο κι αν κλωτσάει σε όλα τα, ουσιώδη ή μη, ένστικτα της μουσικής αυτοσυντήρησης των ειδών και της αδιαπραγμάτευτης σοβαρότητας του διανοούμενου, καθώς πρέπει, αναλυτή, είναι ασυγκράτητο, πολύχρωμο, υπέροχο και απολύτως αναγκαίο για την επιβίωση στο σήμερα μέχρι να ανοίξει η πόρτα και να μας υποδεχτεί ο αιώνιος χειριστής του σωτήριου ασανσέρ.

Ξαναδιαβάζοντας το παραπάνω θα το χαρακτηρίσω προβοκατόρικο, εμπρηστικό, κοινωνικά εκτός τόπου και χρόνου και… δε θα αλλάξω ούτε κόμμα. Γιατί η αίσθηση της ανάγκης για μουσική που μας κάνει να περνάμε καλά πετώντας στο διάολο περιοριστικές γραμμές και προκαθορισμένες αγκυλώσεις ξεπερνά την ορθολογική σκέψη ή την υποκριτική ικανότητα της αέναης σοβαρότητας.

Τί παίζει όμως αυτό το Electric Callboy ρε συ; Καλά δε φαντάζομαι να υπάρχουν πολλά εκεί έξω που το εννοούν αυτό διαβάζοντας το κείμενο, εκτός ξέρω γω αν έφτασε στην πόρτα τους κάνα περίεργο ροζ κουτί και ψάχνουν εξηγήσεις. Ή αν είναι ο Howie Mandel, ή ο Brian Posehn, ή το Necrogobikon. Στην απίθανη περίπτωση πάντως που έχεις τη σύνδεση πίσω από όλα αυτά είσαι φίλος καλός. Λοιπόν, που λέτε οι Electric Callboy παντρεύουν metalcore chugs, breakdowns και pop ρεφρέν, Backstreet Boys pop όμως ε, με ηλεκτρονικά χορευτικά beat στο ύφος της 90s τέκνο. Party mode activated since 2020 and counting. Και λέω 2020 γιατί "Hypa Hypa".

Το "Tanzneid" έρχεται μετά το φοβερό "Tekkno" και εδώ που τα λέμε ήταν ξεκάθαρο, από όλη τη σειρά των single τα τελευταία δύο χρόνια, ότι θα σαρώσει τα πάντα. Εμπορικά δεν το συζητάμε καν. Εχουν ρίξει το internet και έχουν πιάσει ήδη headline status στα φεστιβάλ και τις αρένες. Μουσικά συνεχίζουν καλύτερα από ότι άλλο προσπαθεί να τους ακολουθήσει - και προσπαθούν αρκετά. Σχεδόν όλα τα κομμάτια του δίσκου είναι καταδικασμένα να γράψουν τις λέξεις super hit δίπλα στον τίτλο τους και να φέρουν τούμπα κάθε συναυλιακό χώρο (βάλε και έναν ελληνικό ρε παιδί μου ανάμεσά τους).

Εκτός όμως από την τρομερή ικανότητα που έχουν να γράφουν ξεσηκωτικές κομματάρες, αυτό που με εντυπωσιάζει είναι ο τρόπος που χρησιμοποιούν τις διάφορες συμμετοχές που έφεραν στο δίσκο. Για παράδειγμα, προσωπικά, τις Babymetal δεν τις καταλαβαίνω, έχουν όμως κάνει guest εμφάνιση σε ένα κάρο σύγχρονα (και όχι μόνο) μεγάλα ονόματα. Ε, οι μόνοι που δίνουν την αίσθηση ότι καταλάβανε πραγματικά την μπάντα αυτή και δεν την έφεραν απλά σαν όνομα είναι τούτοι εδώ οι Γερμανοί. Το ίδιο πετυχημένη είναι η συμμετοχή του Dexter στο "Let The Good Times Roll", που ακούγεται όντως σαν The Offspring meets Electric Callboy, κρατώντας το vibe και των δύο. Η συμμετοχή του Frank Zummo (τεράστιος και εντελώς υποτιμημένος ντράμερ by the way) στη διασκευή του "Still Waiting" (ακραίο crossover episode έπαιξαν εδώ) ήταν τόσο σωστή που όταν δημιουργήθηκε κενό πίσω από τα τύμπανα της μπάντας η ένταξη του ήταν άμεση και απόλυτα φυσική. Για να πούμε μάλιστα την αλήθεια τους ανέβασε άλλο ένα επίπεδο, live και studio.

Αν βρίσκω ένα ψεγάδι (για να το παίξω κι εγώ balanced και δήθεν αντικειμενικός γραφιάς), είναι μόνο στα αχρείαστα (για μένα ε) remix που ολοκληρώνουν το άλμπουμ. Θα μπορούσαν να είναι κάτι σε φάση bonus tracks μιας deluxe έκδοσης και όχι μέρος της κανονικής κυκλοφορίας. Από την άλλη βέβαια δεν έπαθα και τίποτα, τα άκουσα μια δυο φορές το καθένα και πλέον απλά δεν τα αφήνω να παίξουν.

Πάμε για επίλογο τώρα. Ή μάλλον όχι, δεν έχει επίλογο. Το άλμπουμ είναι γαμάτο, η μπάντα live είναι έπος και όπως είπε κι ένας σοφός Nico αυτού του κόσμου:

I wanna show you my world
Where the beat goes up and down
Let me open the door