Chat Pile: «Όταν όλα είναι φρικτά, το χιούμορ είναι ο μόνος τρόπος να αντέξεις»

Αν έχουμε να μιλήσουμε για πέντε συγκροτήματα σκληρού ήχου που παρά την αρκετά ιδιαίτερη μουσική τους, η φήμη τους εξαπλώνεται ραγδαία και όχι άδικα αν αναλογιστούμε το ταλέντο τους, ένα από αυτά θα είναι σίγουρα οι Chat Pile. Οι Αμερικανοί κέντρισαν το ενδιαφέρον ήδη από τα πρώτα τους EP, όμως τα πράγματα πήραν πραγματικά ανοδική πορεία από την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου τους, "God’s Country". Ο πήχης ανέβηκε τόσο ψηλά που οι προσδοκίες για το επόμενο, "Cool World" ήταν τεράστιες, και βγήκαν κι αυτές ασπροπρόσωπες.

Ανάμεσα στην κρυφή τους εμφάνιση αλλά και την κανονική του τελευταίου Roadburn Festival, είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα με τους Raygun Busch και Cap’ N’ Ron, τραγουδιστή και drummer του σχήματος. Δύο υπερβολικά χαλαροί και κουλ τύποι, παρότι θηρία στη σκηνή, ανέπτυξαν με χαρά όσα συμβαίνουν στη δημιουργική διαδικασία των Chat Pile. Μας μίλησαν με στεναχώρια για τα τεκταινόμενα στην Αμερική, προτού ακόμη κλιμακωθούν στο βαθμό που τα βιώνουμε σήμερα, για την προσέγγισή τους, για τις συγκρίσεις που έχουν δεχτεί τόσο με τους Daughters όσο και με το nu metal ιδίωμα.

Ακόμη περισσότερο, μας μίλησαν με ενθουσιασμό στα μάτια για την αγάπη τους με τον κινηματογράφο και λάτρεψαν το "Sinners", δικαιωμένοι με το οσκαρικό του αποτέλεσμα στις υποψηφιότητες, όπως και για την προσωπική τους εμπλοκή στο σινεμά. Τέλος, μας είπαν δυο λόγια για την υπέροχη δουλειά τους με τον Hayden Pedigo που πλέον κυκλοφορεί, "In The Earth Again". Ακολουθήστε τα μυαλά δύο ανθρώπων με τους οποίους εν τέλει, μοιραζόμαστε πολλά και ανησυχούμε για παρόμοια θέματα.

Πώς πάει; Βλέπω ότι είστε λίγο κουρασμένοι ή όχι;

Raygun: Είμαι καλά. Όλα εντάξει.
Cap’n Ron: Είμαι καλά!

Λοιπόν, γεια σας, έρχομαι από το Rocking.gr από την Ελλάδα. Ελπίζω να σας δούμε κι εκεί κάποια στιγμή!

Raygun: Θα λάτρευα να παίξουμε στην Αθήνα.

Υπάρχουμε αρκετοί που το περιμένουμε αυτό, αλλά θα το συζητήσουμε πιο κάτω. Τώρα βρισκόμαστε στο Roadburn Festival και μόλις καταφέραμε να σας δούμε χθες το βράδυ να παίζετε στο Skate Hall, με την πιο μεγάλη ουρά που έχω δει μέχρι τώρα, για να είμαι ειλικρινής. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία, να παίζετε σε αυτή τη συγκεκριμένη σκηνή;

Raygun: Ήταν υπέροχα. Το να έχουμε τα φώτα έτσι, και να είμαστε… εννοώ, ήταν ένα πολύ ωραίο skate park.
Cap’n Ron: Ωραίο skate park.
Raygun: Νομίζω πως δεν έχω βρεθεί ποτέ σε skate park τόσο ωραίο στη ζωή μου.

Έκανες skate;

Raygun: Όταν ήμουν νέος, ναι. Τώρα, μάλλον θα γινόμουν θρύψαλα σαν γυαλί αν έπεφτα από skateboard! Αλλά ναι, ήταν υπέροχα. Περάσαμε πολύ καλά. Ήμουν χαρούμενος που παίξαμε τα τραγούδια που παίξαμε χθες το βράδυ, γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται απαραίτητα να παίξουμε τα ίδια απόψε - καταφέραμε να παίξουμε το "Slaughterhouse".

Ένιωσα πολύ τυχερή που ήμουν εκεί. Θα επιστρέψουμε στο θέμα του Roadburn σε λίγο. Ας πάμε λίγο πιο πίσω, στη μουσική σας. Σας ανακάλυψα με το EP "Remove Your Skin Please", και όταν κυκλοφόρησε το "God’s Country", χάρηκα πολύ που ο κόσμος άρχισε να σας αναγνωρίζει. Και τώρα που έχετε κυκλοφορήσει το "Cool World", το δεύτερό σας άλμπουμ, μπορείτε να μου πείτε λίγα πράγματα για τη δημιουργική σας διαδικασία ανάμεσα στα δύο άλμπουμ; Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας;

Raygun: Λοιπόν, τα κάνουμε όλα αυτά στο σπίτι. Από το "This Dungeon Earth" μέχρι το "Remove Your Skin Please" και το "God’s Country", έχουμε γίνει πολύ καλύτεροι στο να καταλαβαίνουμε πώς να ηχογραφούμε στο σπίτι. Τώρα είναι πολύ πιο ομαλό. Νιώθω, τουλάχιστον για μένα, ότι το "Cool World" ήταν το πιο εύκολο πράγμα που έχουμε κάνει. Έχουμε ένα καινούργιο άλμπουμ που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη. Θα βγει τον Οκτώβριο, με τον φίλο μας Hayden Pedigo. Είναι ένα συνεργατικό άλμπουμ. Και αυτό ήταν πραγματικά το πιο εύκολο άλμπουμ που έχουμε κάνει ποτέ. Γιατί ήταν απλώς να παίζουμε και να πειραματιζόμαστε, αλλά ήταν πολύ διασκεδαστικό. Το "Cool World", όσον αφορά τη δημιουργία του, ήταν πολύ πιο ομαλό από το "God’s Country", πιο εύκολο. Αν και η θεματολογία είναι ίσως ακόμα πιο βαριά απ’ ό,τι ήταν στο "God’s Country". Ο κόσμος είναι σε πολύ χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι ήταν πριν από δύο χρόνια.

Θέλω κάπως να πάμε εκεί.

Raygun: Θα ήταν παράλειψη να μην το αντιμετωπίσουμε αυτό και να μην μιλήσουμε για το άγχος που όλοι συλλογικά νιώθουμε για την κατάσταση του κόσμου και προς τα πού βαδίζουμε όλοι.

Αν οι άνθρωποι θέλουν αυτού του είδους τη μουσική, αλλά δεν μπορούν να ακούσουν πια τους Daughters γιατί εκείνος ο τύπος είναι καθίκι, τότε καλώς ήρθατε στη χώρα των Chat Pile, υποθέτω!

Λοιπόν, ναι, αυτό είναι το πράγμα που ήθελα να ρωτήσω. Είπατε πως τα πράγματα πήγαν πιο ομαλά, και στο πρώτο σας άλμπουμ πολλοί σας σύγκριναν με τους Daughters. Και πραγματικά ήθελα να ρωτήσω, πώς σας φάνηκε να ακούτε ότι είστε μια μπάντα εξίσου καλή με τη δική τους μουσική, αλλά προσπαθώντας να είστε πολύ καλύτεροι άνθρωποι από αυτούς; Σας δημιουργεί αυτό υπερβολικές προσδοκίες; Raygun: Είναι δύσκολο να σε συγκρίνουν με εκείνη τη μπάντα συγκεκριμένα, γιατί δεν τους ακούω καθόλου και ποτέ δεν τους άκουγα - και ούτε αυτός εδώ (δείχνοντας τον Ron). Νομίζω πως μάλλον είμαστε όλοι πάνω-κάτω στην ίδια ηλικία με εκείνους, και πιθανότατα μας άρεσαν οι ίδιες μπάντες και μεγαλώσαμε με τις ίδιες επιρροές, οπότε είναι κάπως λογικό να ακουγόμαστε παρόμοιοι. Φυσικά καταδικάζω εντελώς τις πράξεις εκείνου του τύπου. Δεν είχα ακούσει ποτέ τους Daughters πριν, κι αφού συνέβησαν όλα αυτά, δεν υπάρχει κανένας λόγος να τους ακούσω τώρα. Ταυτόχρονα, εγώ προσωπικά δεν έχω κάνει κάτι τόσο φρικτό, αλλά δε θέλω να πω «είμαι καλύτερος από αυτούς». Είναι ενδιαφέρουσα ερώτηση. Είναι περίεργο που ο κόσμος λέει πως είμαστε σαν τους Daughters, αλλά όχι "cancelled". Αν οι άνθρωποι θέλουν αυτού του είδους τη μουσική, αλλά δεν μπορούν να ακούσουν πια τους Daughters γιατί εκείνος ο τύπος είναι καθίκι, τότε καλώς ήρθατε στη χώρα των Chat Pile, υποθέτω!

Τώρα όμως, με το "God’s Country", το μοτίβο κάπως άλλαξε, γιατί καταφέρατε να εξελιχθείτε σε κάτι εντελώς δικό σας. Τώρα οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί και ο κόσμος σχολιάζει άλλες μπάντες λέγοντας πως παίζουν σαν τους Chat Pile. Πώς σας φαίνεται αυτό; Cap’n Ron: Αυτό πρέπει να είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο. Το κάνουμε όλο αυτό απλώς γιατί το αγαπάμε. Και όταν ο κόσμος συνδέεται μαζί του, αυτό είναι σαν το κερασάκι στην τούρτα.
Raygun: Είναι αρκετά τρελό. Παιδιά έρχονται και μου λένε «είσαι ο αγαπημένος μου ντράμερ» ή «είσαι ο αγαπημένος μου τραγουδιστής» ή ό,τι άλλο. Και είναι τόσο παράξενο να το ακούς αυτό. Σε κάνει να νιώθεις ταπεινός. Είμαι ευγνώμων, αλλά είναι περίεργο· υπέροχο, αλλά περίεργο.

Αλλά παίζετε nu metal, έτσι; Πώς ξεκίνησε αυτό το αστείο; (αναφορά στο γνωστό αστείο ότι παίζουν nu metal, κάτι μάλλον άσχετο με τον ήχο τους).

Raygun: Λοιπόν, όλοι μας αγαπάμε την εναλλακτική μουσική, τη σκληρή μουσική. Θα έλεγα ότι οι δύο μπάντες που αρέσουν σε όλους μας είναι οι Nirvana και οι Rage Against the Machine, ίσως. Και δεν ξέρω ποιες άλλες μπάντες μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι. Δεν είναι πολλές. Αυτός εδώ (ο Ron) λατρεύει τους Nine Inch Nails. Εγώ λατρεύω τους Xiu Xiu. Ο Stin λατρεύει τους Korn, και ο Luther Manhole είναι μια βαθιά πηγή γνώσης για κάθε λογής τρελό death metal και πράγματα που δεν έχω ακούσει ποτέ. Είναι περισσότερο θέμα του να ξέρεις τι είναι καλό και να έχεις καλή αίσθηση γούστου και να την καλλιεργείς – δεν είναι απαραίτητα κάτι που θα ακούγεται καλό σε όλους ή ότι υπάρχει κάποιος "μάστερ" του γούστου, σαν να υπάρχει ένα πρότυπο που όλα πρέπει να είναι έτσι. Εμείς φτιάχνουμε μουσική που μας αρέσει. Δεν κυκλοφορούμε μουσική που δεν μας αρέσει. Δεν υπάρχει καμία υποχώρηση σε αυτό, καμία παραχώρηση, οπότε είναι καλό που ο κόσμος το εκτιμά. Είναι ικανοποιητικό. Πολλοί άνθρωποι κάνουν το ίδιο πράγμα και δεν βρίσκονται εκεί που είμαστε εμείς τώρα, οπότε ποιος ξέρει γιατί βρισκόμαστε εδώ;

Έτσι, χαράσσετε μια αρκετά σαφή γραμμή με τα στιχουργικά σας θέματα και τη στάση σας ως συγκρότημα και τη μουσική σας που είναι θλιβερή, θυμωμένη και τις περισσότερες φορές απελπιστική. Όπως το είπατε και πριν, σαν τους τρελούς ιεροκήρυκες, ούρλιαζες για όλα όσα μισούσες για μια εξεζητημένη χώρα όπως οι ΗΠΑ. Και τώρα όλα έγιναν χειρότερα. Πώς νιώθετε λοιπόν που παρά το γεγονός ότι έχετε την ικανότητα να εκφράζετε τα πάντα, όλα γίνονται χειρότερα; Αλλά ταυτόχρονα, πώς νιώθετε που έχετε την ευκαιρία ως πιο δημοφιλής καλλιτέχνης να γνωρίσετε ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που σκέφτονται όπως εσείς;

Cap’n Ron: Το να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος, ειδικά όταν ξεπερνά τα σύνορα, είναι πολύ ταπεινωτικό και, επίσης, εμπνευστικό.

Raygun: Φαίνεται ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που συναντάμε, όλοι φοβούνται αρκετά την άνοδο του φασισμού. Είμαστε στην Ολλανδία αυτή τη στιγμή, αλλά όπως και στην Αμερική, η κατάσταση είναι τρομακτική.

Η Ελλάδα έχει ταλαιπωρηθεί από τον εθνικισμό εδώ και πολλά χρόνια.

Raygun: Δεν τα πάμε και πολύ καλά αυτή τη στιγμή. Νομίζω ότι η αυτοκρατορία μας καταρρέει αυτή τη στιγμή. Και για να είμαι ειλικρινής, ας είναι.

Η φανταστική πτώση της Αμερικής μπορεί να δημιουργήσει μερικά ωραία πράγματα για να γράψεις!

Raygun: Δεν θέλω να πεθάνω εξαιτίας της αν συμβεί! Αλλά η Αμερική δεν ήταν ευγενική με τον λαό της και αυτό μπορεί να γυρίσει πίσω να μας δαγκώσει.

Είπαμε «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» στη σκηνή χθες το βράδυ. Πρέπει να το πω στη σκηνή και απόψε. Θα μιλήσουμε έντονα για τέτοια πράγματα

Σύμφωνα με αυτό, πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιο εμπόδιο στο να μιλήσεις τόσο ανοιχτά για τις φρικαλεότητες του κόσμου όταν γίνεσαι πιο δημοφιλής;

Raygun: Ναι, σίγουρα. Δηλαδή, υπάρχει ένα τρέμολο death metal, σαν να είναι και το βιοποριστικό μας περιβάλλον τυλιγμένο σε αυτό. Σκέφτεσαι τέτοια πράγματα, αλλά πρέπει να πεις αυτό που χρειάζεται να πεις, δεν μπορείς να υπηρετήσεις τους ανθρώπους και να κάνεις τους πάντες ευτυχισμένους, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να ζήσω, πρέπει να στηρίξω την οικογένειά μου ως καλλιτέχνης. Αλλά όχι, θα λέμε πάντα την αλήθεια στην εξουσία. Δηλαδή, θα προσπαθήσω, θα ήθελα να πιστεύω ότι είμαι τόσο γενναίος. Θα μπορούσα να έχω ένα πιστόλι στο κεφάλι μου και να λέω πώς νιώθω, ανεξάρτητα από τις συνέπειες. Υποθέτω ότι θα δούμε πως θα αντιδράσουμε όταν έρθει αυτή η στιγμή που θα γίνουμε πιο δημοφιλείς. Είπαμε «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» στη σκηνή χθες το βράδυ. Πρέπει να το πω στη σκηνή και απόψε. Θα μιλήσουμε έντονα για τέτοια πράγματα. Οπότε θα δούμε τι θα συμβεί.

Το να είσαι άνθρωπος είναι γελοίο από μόνο του. Δεν μπορείς να το κάνεις εντελώς σκοτεινό χωρίς να έχεις και λίγη ειρωνεία ή αυτοσαρκασμό εκεί μέσα

Το χιούμορ είναι πράγματι πολύ παρόν στους στίχους σας, αλλά και στη σκηνική σας παρουσία. Θεωρείτε ότι είναι βασικό κομμάτι της ταυτότητας των Chat Pile;

Raygun: Μας αρέσει να διασκεδάζουμε. Είμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι. Κάνουμε πλάκα. Το χιούμορ μας δεν είναι όλο σκοτεινό - κάποιο από το χιούμορ στους Chat Pile είναι απλώς παράλογο και χαζό. Στο τέλος της ημέρας, μπορεί να καταλήξουμε με 10 τραγούδια που λέγονται «Mask» ή κάτι παρόμοιο, χωρίς κανέναν λόγο (αναφερόμενος στο γεγονός ότι έχουν ήδη τα «The Mask», «Masc» και «Mask»). Απλώς μια σύγχυση. Θα μου άρεσε αυτό. Αυτό είναι όλο. Αυτός είναι ο μόνος λόγος. Δεν υπάρχει κάποια βαθύτερη αιτία πέρα από το να περνάμε καλά. Το χιούμορ είναι, κατά κάποιον τρόπο, πηγή δύναμης. Είναι ένας τρόπος να είσαι ελεύθερος. Πρέπει να έχεις χιούμορ, ειδικά όταν τα πράγματα σκοτεινιάζουν. Θέλω να πω, το μαύρο χιούμορ προέρχεται από την Ιρλανδία - στα χρόνια του λιμού έπρεπε να γελάς με τον θάνατο, γιατί ήταν παντού γύρω σου. Νομίζω ότι το χιούμορ είναι αναπόσπαστο μέρος της ύπαρξης. Δεν μπορείς να αποκόψεις το ένα από το άλλο. Μπορεί να τραγουδάς για τον θάνατο, για τον πόνο, για τη φτώχεια, αλλά πάντα υπάρχει αυτή η γελοία πλευρά των πραγμάτων που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Το να είσαι άνθρωπος είναι γελοίο από μόνο του. Δεν μπορείς να το κάνεις εντελώς σκοτεινό χωρίς να έχεις και λίγη ειρωνεία ή αυτοσαρκασμό εκεί μέσα.
Cap’n Ron: Και αυτό νομίζω φαίνεται και στις συναυλίες μας. Όσο σκοτεινή κι αν είναι η μουσική, θέλουμε οι άνθρωποι να περνούν καλά. Δεν θέλουμε να φεύγουν συντετριμμένοι. Θέλουμε να γελούν, να ιδρώνουν, να νιώθουν.
Raygun: Σίγουρα. Και στους στίχους, υπάρχει πάντα αυτή η μικρή αναλαμπή ειρωνείας, μια στιγμή που λες "είναι τραγικό, αλλά και κάπως αστείο ταυτόχρονα". Οπότε ναι - υπάρχει σίγουρα πολύ μαύρο χιούμορ εκεί μέσα.

Δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε τον κόσμο να νιώσει άσχημα, αλλά ούτε και για να γελάμε εις βάρος σοβαρών πραγμάτων. Θέλουμε να υπάρχει χώρος για την τραγωδία και το χιούμορ - γιατί έτσι είναι η ζωή

Άρα, χαράσσετε μια αρκετά ξεκάθαρη γραμμή ανάμεσα στο να είστε "σοβαροί" και στο να είστε "χιουμοριστικοί" στη μουσική σας. Πώς καταφέρνετε να ισορροπείτε ανάμεσα σε αυτά τα δύο;

Raygun: Πιστεύω ότι αυτό είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα, ειδικά όταν γράφεις στίχους ή έχεις ένα συγκρότημα που ασχολείται με σοβαρά θέματα. Αν πάρεις τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά, καταλήγεις να μοιάζεις γελοίος, και είναι αδύνατον να μη φανείς έτσι. Αλλά αν δεν πάρεις τίποτα στα σοβαρά, τότε φαίνεται ότι δεν νοιάζεσαι, κι αυτό δεν είναι καλύτερο. Οπότε προσπαθώ να βρω μια μέση οδό ανάμεσα στα δύο, να εκφράσω αληθινά συναισθήματα, αλλά να μην είμαι τόσο εγωκεντρικός ή μελοδραματικός ώστε να γίνει αυτοπαρωδία. Είναι λεπτή γραμμή.
Cap’n Ron: Συμφωνώ απόλυτα. Δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε τον κόσμο να νιώσει άσχημα, αλλά ούτε και για να γελάμε εις βάρος σοβαρών πραγμάτων. Θέλουμε να υπάρχει χώρος για την τραγωδία και το χιούμορ — γιατί έτσι είναι η ζωή.

Raygun: Ακριβώς. Κάποιες φορές, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να γελάσεις. Όταν όλα είναι τόσο φρικτά, το χιούμορ είναι ο μόνος τρόπος να τα αντέξεις.

Raygun, ξέρω επίσης ότι είσαι κάπως σινεφίλ ο ίδιος· οι συνάδελφοί μου πήγαν να δουν το "Sinners" σήμερα επειδή είδαν την κριτική σου στο Letterboxd. Πόσο σε εμπνέει ο κινηματογράφος; Εμπνέεσαι από τη φαντασία και τα φανταστικά θέματα ή προτιμάς να μένεις στην ωμή, ψυχρή πραγματικότητα;

Raygun: Μου αρέσουν όλα. Και οι δύο είμαστε τεράστιοι φαν των ταινιών.
Cap’n Ron: Λοιπόν, ο λογαριασμός του στο Letterboxd είναι αρκετά δημοφιλής!
Raygun: Έχει κι εκείνος λογαριασμό στο Letterboxd, απλώς δεν βάζει βαθμολογίες! (γελάει) Απλώς καταγράφει ό,τι βλέπει — και αυτός ο άνθρωπος βλέπει ταινίες όλη την αναθεματισμένη μέρα.
Cap’n Ron: Αυτό που κάνω είναι ότι… δεν κάνω τίποτα άλλο! (γελάει)

Βρίσκετε πραγματικά χρόνο ανάμεσα στις περιοδείες και τη σύνθεση μουσικής;

Raygun: Και βέβαια. Πέταξα στο Λονδίνο με την κοπέλα μου. Η κοπέλα μου είναι εδώ τώρα — βρίσκεται σε ένα παράξενο θεματικό πάρκο κάπου στο Τίλμπουργκ. Πέταξα στο Λονδίνο ειδικά επειδή ήθελα να πάω ξανά στο Prince Charles Cinema. Είδαμε το "Harakiri", την ταινία του Kobayashi, και ήταν υπέροχη. Και είδαμε και το "Sinners". Ήταν υπέροχο.

Έχεις επίσης γράψει ένα soundtrack και έπαιξες στην ανεξάρτητη ταινία "Tenkiller". Πώς προέκυψε αυτή η δουλειά;

Raygun: Ήταν στα πρώτα μας χρόνια. Ήταν κάποιοι ντόπιοι άνθρωποι που απλώς αποφάσισαν ότι θα ταίριαζα στην ταινία. Μισώ να το αποκαλώ "κρίση μέσης ηλικίας", αλλά αν δεν είναι αυτό, τότε τι είναι; Ήθελα να κάνω μια ταινία, και - να τους έχει ο Θεός καλά - ο Jeremy Choate, ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης, μαζί με την Kara Choate, τη συν-σκηνοθέτιδα, είναι μεγάλοι φαν του noise rock. Κάπως έμαθαν για εμάς και είπαν "στοίχημα ότι μπορούμε να βάλουμε αυτή τη μπάντα να γράψει το soundtrack". Και μετά το διαβάσαμε και μας είπαν "θέλεις να παίξεις κιόλας στην ταινία;" κι εγώ είπα "ναι!". Αρχικά επρόκειτο να παίξω τον αστυνομικό, αλλά ο τύπος που θα έπαιζε τον ρόλο μου αποχώρησε, οπότε με έβαλαν σε εκείνον τον ρόλο. Από τότε έχουν φτιάξει τρεις ταινίες κι έχω παίξει και στις τρεις!

Ίσως να έπρεπε να προτείνεις στους αναγνώστες τα ονόματα των ταινιών.

Raygun: Α, ναι - "The Awkward Stage" και μετά το "Salt of the Earth", που είναι το καινούριο και δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα. Δεν ξέρω πού θα μπορέσετε να τις βρείτε αυτές τις ταινίες, αλλά το "Tenkiller" μπορείτε να το βρείτε. Καλοί άνθρωποι!

Ωραίο αυτό. Και λίγο αργότερα μετά από αυτή την κυκλοφορία, ήρθε η πρώτη σας εμπειρία στο Roadburn Festival, και νομίζω ότι αυτό το φεστιβάλ σας έχει αγκαλιάσει από την αρχή. Σας έδωσε την ευκαιρία να παίξετε σε μια μεγάλη σκηνή στην Ευρώπη, και τώρα κυκλοφορείτε και αυτή τη ζωντανή εμφάνιση σε βινύλιο. Ποια είναι η σημασία του φεστιβάλ για εσάς;

Cap’n Ron: Αυτή ήταν η πρώτη μας συναυλία εκτός Ηνωμένων Πολιτειών. Βάλαμε τα πόδια μας στη θάλασσα για πρώτη φορά!
Raygun: Ήταν η μεγαλύτερη συναυλία που είχαμε παίξει μέχρι τότε. Μπορεί να παραμένει ακόμη στις μεγαλύτερες. Δεν κρατάω λογαριασμό για το πόσοι άνθρωποι είναι μέσα στην αίθουσα, αλλά, δηλαδή, διάολε, είδες το εξώφυλλο του δίσκου; Εκείνη τη φωτογραφία την τράβηξα εγώ. Είχε τόσο πολύ κόσμο εκεί μέσα.
Cap’n Ron: Περάσαμε υπέροχα την τελευταία φορά που ήμασταν εδώ.

Νομίζω ότι θα το ξεπεράσετε απόψε. Και στην πραγματικότητα περιμένουμε να σας δούμε απόψε στη μεγάλη σκηνή του φεστιβάλ. Πώς αισθάνεστε που επιστρέφετε; Είστε έτοιμοι; Νιώθετε προετοιμασμένοι;

Raygun: Θα είναι μια χαρά. Θα προσπαθήσω να μην το σκέφτομαι υπερβολικά.

Αυτό σηματοδοτεί επίσης και μια μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία για εσάς, μαζί με τους Agriculture και τους HIRS Collective, δύο συγκροτήματα που είναι πολύ αγαπητά στο φεστιβάλ. Θα επισκεφθείτε καινούρια μέρη; Και δεύτερον, ποια είναι η γνώμη σας - πώς γνωρίσατε τους Agriculture και τους HIRS Collective;

Raygun: Ναι, θα επισκεφθούμε καινούρια μέρη, ακόμη και στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου έχουμε ξαναπάει, αλλά όχι σε μέρη όπως το Μπέρμιγχαμ ή το Λιντς - πάμε τώρα εκεί.
Cap’n Ron: Και στο Μπράιτον.
Raygun: Ναι, στο Μπράιτον. Επίσης, δεν έχω πάει ποτέ στο Παρίσι - και τώρα πάμε. Πάμε στο Μιλάνο, σε όλη τη Γερμανία, στην Ελβετία… Πριν από αυτό το συγκρότημα είχα πάει στο Ηνωμένο Βασίλειο μόνο μία φορά, και μετά με τη μητέρα μου είχαμε οικογένεια στη Σουηδία και τους είχαμε επισκεφθεί μία φορά. Αυτά μόνο. Τώρα όμως έχω πάει σε τόσα μέρη - και πρόκειται να πάμε σε τόσα ακόμη που δεν έχω ξαναδεί ποτέ. Θα είναι φοβερή εμπειρία.
Cap’n Ron: Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν πίστευα ότι θα επισκεπτόμουν ποτέ αυτά τα μέρη, αλλά είναι σαν να γίνεται ένα όνειρο πραγματικότητα.
Raygun: Ακόμα και την τελευταία φορά που ήμασταν εδώ, δεν το πίστευα. Τώρα όμως, το να επιστρέφω στην Ευρώπη είναι κάτι φυσιολογικό πια για μένα. Νιώθω τόσο οικεία με έναν τρόπο που με εκπλήσσει. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα το ένιωθα αυτό στη ζωή μου.

Πιστεύω πραγματικά ότι θα ενθουσιαστείτε αν επισκεφθείτε ποτέ μερικές βαλκανικές χώρες. Θα δείτε τόσες πολλές ομοιότητες με όσα περιγράφετε στους δίσκους σας — σας το υπόσχομαι.

Raygun: Εντάξει! Όσο για τους HIRS Collective, δεν τους γνωρίζω ακόμα. Τους χάσαμε χθες στο φεστιβάλ. Θα τους βλέπω πέντε φορές στο Ηνωμένο Βασίλειο — ανυπομονώ. Μου αρέσουν, αλλά δεν τους γνωρίζουμε καθόλου ως ανθρώπους. Νομίζω ο Luther Manhole τους έχει γνωρίσει μία φορά, ίσως. Αλλά οι Agriculture είναι καλοί μας φίλοι. Έχουμε κάνει περιοδεία μαζί αρκετές φορές πια.
Cap’n Ron: Δύο, ίσως τρεις φορές.
Raygun: Συνεχώς ξεχνάω ότι θα περιοδεύσουμε ξανά μαζί - και ανυπομονώ γιατί αγαπώ τους Dan, Leah, Kern και Rich. Είναι όλοι απίστευτοι τύποι. Εσύ, τους έχεις ακούσει;

Μου ξαναέδωσαν ζωή στο black metal. Τους λάτρεψα.

Raygun: Συμφωνώ. Συμφωνώ απόλυτα. Δεν είμαι καν τεράστιος φαν του black metal, αλλά αυτοί κάνουν κάτι εντελώς δικό τους.

Ναι, ούτε εγώ. Και λένε "ναι, πρέπει να ακούσεις αυτό που κάνουμε· παίρνουμε το είδος πίσω από τους φασίστες".

Raygun: Ναι, ακριβώς. Είναι υπέροχο. Και η Leah είναι απίθανη frontwoman.

Γενικά, είστε φανατικοί ακροατές μουσικής; Έχετε κάποιες νέες μπάντες που θα θέλατε να προτείνετε;

Cap’n Ron: Δεν ακούω τόση μουσική όσο παλιά. Αυτά που ακούω πια είναι κυρίως jazz fusion από τα ’70s. Οπότε δεν ακούω καινούρια πράγματα ιδιαίτερα.
Raygun: Είμαστε και οι δύο στα 40, και όταν φτάνεις σ’ αυτή την ηλικία, αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι επιστρέφεις πάντα στη μουσική που άκουγες στα 15 σου. Όταν προσπαθώ να σκεφτώ νέα μπάντα, το πρώτο που μου έρχεται είναι οι Brutus. Τους είδαμε πριν μερικά χρόνια και τους λάτρεψα. Θα ήθελα πάρα πολύ να περιοδεύσουμε με τους Brutus, ειλικρινά. Και να αναφέρω και το συγκρότημα του φίλου μου του Carson, τους Callous Daoboys.

Περιμένω τον καινούριο τους δίσκο σαν τρελή!

Raygun: Τον έχω ήδη. Τον έχω εδώ και μήνες. Είναι τρελός. Είναι σαν να βλέπεις ένα όμορφο, χειροποίητο σχέδιο και να λες "πώς στο καλό κατάφερες να φτιάξεις κάτι τόσο περίπλοκο;". Έτσι νιώθω με το άλμπουμ τους. Πώς στο καλό το σκέφτεσαι αυτό το πράγμα;

Συνδυάζουν όλα τα είδη, αλλά με πιο προσιτό τρόπο από τον προηγούμενο δίσκο.

Raygun: Ναι, γιατί πάνε πιο σκληρά από ποτέ, αλλά ταυτόχρονα πιο απαλά και μελωδικά από ποτέ. Είναι πραγματικά τρομερό.

Όταν άκουσα το "Lemon", σκέφτηκα "α, αυτό είναι σαν τον Rob Thomas να παίζει mathcore".

Raygun: (γελάει) Ναι, το ξέρω! Εμένα προσωπικά μ’ αρέσει πολύ. Νομίζω ότι το "Lemon" είναι καταπληκτικό κομμάτι.

Λοιπόν, τι γίνεται με το να έχουμε κι εμείς την ευχαρίστηση να σας δούμε στην Αθήνα; Έχετε καθόλου σχέδια να περιοδεύσετε στο ανατολικό κομμάτι της Ευρώπης; Γιατί ξέρω ότι είναι αρκετά δύσκολο να το κάνετε όταν έρχεστε από τις Η.Π.Α.

Raygun: Δεν έχω ιδέα. Έχουμε έναν booking agent που αναλαμβάνει αυτά για εμάς. Δηλαδή, αν μας καλέσουν, όλοι θα θέλαμε πολύ να πάμε σε αυτά τα μέρη. Δεν είναι κάτι που αποφασίζω εγώ προσωπικά. Αλλά θα ήθελα πάρα πολύ να πάω στην Ελλάδα. Θα ήθελα πάρα πολύ να πάω στην Αθήνα. Νομίζω οι φίλοι μας οι Touche Amore ήταν εκεί πρόσφατα, σωστά;

Ναι, φιλοξενήθηκαν μάλιστα από έναν αγαπημένο άνθρωπο! Και αγαπώ πολύ το συγκρότημα επίσης. Νομίζω πέρασαν πραγματικά υπέροχα!

Raygun: Ο Jeremy πέρασε απίστευτα. Μου τα έλεγε!

Νομίζω ότι περίμεναν λιγότερο κόσμο, αλλά το κοινό τους υποστήριξε τόσο πολύ. Ήταν φοβερή συναυλία. Οπότε τι επιφυλάσσει το μέλλον; Μας είπατε ήδη για ένα νέο συνεργατικό άλμπουμ.

Raygun: Ναι, με τον Hayden Pedigo. Είναι κι αυτός ένας καλλιτέχνης που αξίζει να τον τσεκάρετε. Έχει επίσης έναν νέο δίσκο που θα βγει και είναι καταπληκτικός. Οπότε, ναι — Hayden Pedigo, έχετε τα μάτια ανοιχτά για το δίσκο μας!

Και για να κλείσουμε τη συνέντευξη - πείτε ό,τι θέλετε να μοιραστείτε!

Raygun: "Sinners" - να το δείτε! Coogler, δεν ξέρω πώς, μετά από όλες αυτές τις ταινίες της Marvel, διάλεξες να κάνεις κάτι τέτοιο και το πέτυχες απόλυτα! Ας το συνοψίσουμε έτσι!
Cap’n Ron: Και παιδιά - να βλέπετε περισσότερες ταινίες!