Acid Reign: «Αν επιχειρήσεις να κινηθείς αντίθετα στο ρεύμα, μπορεί πραγματικά να σε οδηγήσει στην παράνοια»

Οι Acid Reign ανήκουν σε εκείνη τη μικρή ομάδα συγκροτημάτων που συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση του βρετανικού thrash metal στα τέλη της δεκαετίας του '80. Έπειτα από το αξιόλογο "The Age Of Entitlement" -τον δίσκο που σηματοδότησε τη δισκογραφική τους επανεμφάνιση ύστερα από σχεδόν τρεις δεκαετίες σιωπής- η ανασυγκρότηση της μπάντας αποδείχθηκε κάθε άλλο παρά μια νοσταλγική αναβίωση. Αντιθέτως, εγκαινίασε μία δεύτερη, εξαιρετικά δημιουργική περίοδο, η οποία κορυφώνεται μέχρι στιγμής με το φοβερό και τρομερό "Daze Of The Week". Πρόκειται για έναν δίσκο που συνδυάζει καταιγιστικές ταχύτητες, εξαιρετικά riffs, αιχμηρό κοινωνικό σχολιασμό και μία, σπάνια για τα σημερινά δεδομένα, αμιγώς αναλογική αισθητική παραγωγής, αποδεικνύοντας ότι οι Acid Reign εξακολουθούν να υπηρετούν το thrash metal με την ίδια συνέπεια και αυθεντικότητα που χαρακτήριζε τα πρώτα τους βήματα.

Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, συνομιλήσαμε με τον Howard H. Smith, τον μοναδικό εναπομείναντα μουσικό της αυθεντικής σύνθεσης, σε μια συνέντευξη που εκτείνεται πολύ πέρα από το νέο άλμπουμ. Συζητήσαμε για τη θεματική και τους στίχους του “Daze Of The Week”, την επιλογή της αποκλειστικά αναλογικής ηχογράφησης, την επανεκτίμηση του "Obnoxious", την ιστορία του βρετανικού thrash, αλλά και για το πώς μια μπάντα με σαράντα χρόνια ζωής εξακολουθεί να δημιουργεί μουσική με αξιοθαύμαστη ορμή, έμπνευση και ειλικρίνεια.

Γεια σου Howard, είμαι ο Θωμάς από το Rocking.gr και σε ευχαριστώ θερμά που αφιερώνεις χρόνο για να μιλήσεις μαζί μας. Είναι πραγματική χαρά να φιλοξενούμε το τελευταίο εναπομείναν μέλος της αυθεντικής σύνθεσης των Acid Reign, μίας μπάντας που έχει δικαιωματικά κατακτήσει τη θέση της ανάμεσα στα σημαντικότερα ονόματα στην ιστορία του βρετανικού thrash metal. Πριν ξεκινήσουμε, θα ήθελα να σου εκφράσω τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια για το "Daze of the Week". Πρόκειται για έναν εξαιρετικό δίσκο -ορμητικό, εμπνευσμένο και με μία αξιοθαύμαστη αίσθηση δημιουργικής φρεσκάδας.- ο οποίος βρίσκεται σε διαρκή ακρόαση από τη στιγμή που έφτασε στα χέρια μου. Σε αρκετά σημεία του δίσκου, δίνεται η εντύπωση πως οι Acid Reign ακούγονται ταχύτεροι, οξύτεροι και πιο επιθετικοί από ποτέ. Θεωρείς κι εσύ ότι το "Daze of the Week" αποτυπώνει την πιο ακραία και αδιαπραγμάτευτη εκδοχή των Acid Reign μέχρι σήμερα;

Ευχαριστώ πολύ, Θωμά. Σχόλια σαν κι αυτό κάνουν όλη την προσπάθεια να αξίζει τον κόπο και προσφέρουν μεγάλη ικανοποίηση. Από την πρώτη στιγμή, η πρόθεσή μου ήταν να δημιουργήσουμε κάτι που ο κόσμος δεν θα περίμενε να ακούσει. Ήθελα να επαναφέρουμε εκείνη τη φονική επιθετικότητα του old-school thrash, το οποίο θεωρώ πως ήταν ίσως το μοναδικό συστατικό που έλειπε από το "The Age Of Entitlement". Μην με παρεξηγήσεις, αγαπώ πραγματικά εκείνον τον δίσκο· ήταν ένας διακριτικός τρόπος να επιστρέψουμε έπειτα από είκοσι τέσσερα χρόνια απουσίας. Αυτή τη φορά, όμως, ήθελα να κλωτσήσουμε τον κόσμο κατάμουτρα.

Howard, ο τίτλος "Daze of the Week" φαίνεται να αποτυπώνει μία κατάσταση διαρκούς αποπροσανατολισμού, ψυχικής κόπωσης και επίμονης προσπάθειας πλοήγησης μέσα στις αντιφάσεις της σύγχρονης καθημερινότητας. Σε ποιον βαθμό αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα; Παράλληλα, υπάρχει κάποιος ενοποιητικός θεματικός άξονας που διατρέχει τις συνθέσεις του δίσκου ή θα ήταν ορθότερο να τον προσεγγίσουμε ως ένα μωσαϊκό διαφορετικών εκφάνσεων της ίδιας ανθρώπινης εμπειρίας;

Καταρχάς, σ' ευχαριστώ που ρωτάς για τους στίχους μου, γιατί αποτελούν κάτι πολύ σημαντικό για μένα και συμβάλλουν καθοριστικά στη διαμόρφωση της θεματικής και της συνολικής φυσιογνωμίας του δίσκου. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του άλμπουμ, καθώς ξανακοίταζα τους στίχους, συνειδητοποίησα ότι οι ίδιοι οι στίχοι αποκάλυπταν σταδιακά μια ενιαία θεματική. Επανέρχονταν διαρκώς εικόνες ποταμών, νερού και ρευμάτων, καθώς και η ιδέα της πλοήγησης μέσα σε αυτά.

Η γενικότερη ιδέα στην οποία κατέληξα είναι ότι η ζωή μοιάζει με ένα ποτάμι. Κάποιες φορές κυλά ήρεμα και γαλήνια, άλλες πέφτεις πάνω σε ορμητικά νερά και πρέπει να κρατηθείς με όλη σου τη δύναμη, ενώ υπάρχουν και στιγμές που αναποδογυρίζεις και αισθάνεσαι πως πνίγεσαι. Στο τέλος της ημέρας, ο στόχος είναι να παραμείνεις ζωντανός και να συνεχίσεις να επιπλέεις. Ένα πράγμα όμως είναι βέβαιο: ακόμη και όταν ακολουθείς τη ροή του ποταμού, η διαδρομή είναι αρκετά δύσκολη. Αν επιχειρήσεις να κινηθείς αντίθετα στο ρεύμα, μπορεί πραγματικά να σε οδηγήσει στην παράνοια. Υπάρχουν βέβαια και τραγούδια που δεν συνδέονται άμεσα με αυτή τη θεματική, όμως αυτά ήταν τα μοτίβα που εμφανίζονταν συχνότερα κατά τη διάρκεια της συγγραφής και τελικά διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα του δίσκου.

Η μπάντα υπογράμμισε ότι «κανένας ψηφιακός ήχος δεν χρησιμοποιήθηκε σε αυτή την ηχογράφηση· τα πάντα είναι αναλογικά». Σε μια εποχή όπου οι περισσότερες παραγωγές είναι πλήρως ψηφιακές, τι θεωρείς ότι εξακολουθεί να προσφέρει η αναλογική διαδικασία σε έναν thrash metal δίσκο;

Καταρχάς, να εξηγήσω τι ακριβώς σημαίνει αυτή η δήλωση. Όλοι οι ήχοι που ακούγονται στο άλμπουμ είναι αναλογικοί, οργανικοί και πραγματικοί. Δεν χρησιμοποιήθηκαν ψηφιακές προσομοιώσεις ενισχυτών στις κιθάρες· αυτό που ακούτε είναι ένας πραγματικός ενισχυτής ηχογραφημένος μέσω μικροφωνημένης καμπίνας. Αντίστοιχα, τα τύμπανα που ακούγονται είναι τα πραγματικά τύμπανα που έπαιξε ο Johnny και όχι κάποιο σύνολο προγραμματισμένων ή δειγματοληπτημένων ήχων. Φυσικά, όλα περνούν από το Pro Tools ώστε να ευθυγραμμιστούν χρονικά και να διασφαλιστεί ότι το αποτέλεσμα είναι τακτοποιημένο και σωστά δεμένο ρυθμικά, όμως οι ίδιοι οι ήχοι δεν είναι αναπαραγώγιμοι μέσω κάποιας ψηφιακής διαδικασίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι ο Jayce Lewis, ο παραγωγός μας και ουσιαστικά το έκτο μέλος των Acid Reign, δέχθηκε ερώτηση από έναν πολύ γνωστό metal παραγωγό, αν θα μπορούσε να του στείλει τα drum samples που χρησιμοποίησε στον δίσκο. Η απάντησή του ήταν πως δεν μπορούσε να το κάνει, επειδή πολύ απλά δεν υπήρχαν samples - ήταν αληθινά τύμπανα. Ο συγκεκριμένος παραγωγός δυσκολεύτηκε να το πιστέψει και παραδέχθηκε ότι είχε χρόνια να χρησιμοποιήσει πραγματικά τύμπανα σε ηχογράφηση!

Όσο για το τι προσφέρει αυτή η προσέγγιση στη συνολική αισθητική του δίσκου, θεωρώ πως ενισχύει αποφασιστικά τον αντίκτυπό του. Δεν παρουσιάζουμε απλώς έναν thrash δίσκο που συνδυάζει στοιχεία της παλιάς και της νέας σχολής, αλλά τον ντύνουμε και με μια παραγωγή που είναι ουσιαστικά μοναδική για εμάς και αρκετά ασυνήθιστη για τη σύγχρονη σκηνή. Αυτό προσδίδει στον δίσκο μια ξεχωριστή ταυτότητα και έναν χαρακτήρα που δύσκολα συναντά κανείς σήμερα.

Ένα από τα ισχυρότερα χαρτιά του δίσκου -ίσως το ισχυρότερο- είναι το εξαιρετικό κιθαριστικό του έργο, με τους κιθαρίστες να προσφέρουν καταπληκτικά ρυθμικά και lead μέρη. Τα riffs και τα solos διατηρούν αδιάκοπα υψηλά επίπεδα έντασης και εκρηκτικότητας, ωθώντας τον δίσκο μπροστά με ασταμάτητη ενέργεια. Συμφωνείς με αυτή την άποψη;

Πώς θα μπορούσα να μη συμφωνήσω; Ο Matt και ο Darren θα με σκότωναν! (γέλια). Κατά τη διάρκεια της σύνθεσης αυτού του δίσκου, καθόμουν συχνά δίπλα στον Matt και τον έβλεπα να ηχογραφεί όλα αυτά τα solos καθώς δουλεύαμε πάνω στα τραγούδια στις διάφορες πρώιμες μορφές τους. Και το εντυπωσιακό είναι ότι τα περισσότερα από αυτά τα solos που ξεπήδησαν αυθόρμητα από το κεφάλι του δεν έχουν αλλάξει ούτε μία νότα από τότε. Αυτό που ακούτε στον δίσκο είναι καθαρή ροή έμπνευσης· ένας μουσικός απόλυτα βυθισμένος στη στιγμή, χαλαρός, συγκεντρωμένος και συντονισμένος με αυτό ακριβώς που χρειάζεται κάθε τραγούδι.

Ο δίσκος είναι αφιερωμένος στη μνήμη του Ian Gangwer. Τι σήμαινε για την ιστορία των Acid Reign και πόσο συναισθηματικά σημαντική ήταν η παρουσία του κατά τη δημιουργία αυτού του άλμπουμ;

Ο Ian έφυγε από τη ζωή μέσα στην περίοδο του lockdown και όταν το έμαθα με κατέκλυσε ένα αίσθημα δυσπιστίας και απώλειας. Παρότι είχε αποχωρήσει από τη μπάντα εδώ και πολλά χρόνια, ήταν κάποιος με τον οποίο είχα πάει σχολείο, κάποιος με τον οποίο διατηρούσα επαφή και συναντιόμουν για ποτό κάθε φορά που επέστρεφα στο Harrogate. Η αφιέρωση αυτού του δίσκου στη μνήμη του είναι ο δικός μου τρόπος να του πω αντίο. Να του πω ότι μου λείπει, ότι συνεχίζουμε την πορεία μας και ότι είμαι βέβαιος πως θα λάτρευε αυτόν τον δίσκο.

Είσαι πλέον το μοναδικό μέλος της κλασικής σύνθεσης που παραμένει στη μπάντα. Πώς βιώνεις αυτή την πραγματικότητα σήμερα;

Εδώ και έντεκα χρόνια βρίσκομαι σε αυτή τη θέση και, ειλικρινά, δεν το βλέπω ως ευθύνη αλλά ως προνόμιο. Όταν ήμουν δεκαπέντε χρονών ήμουν ολοκληρωτικά απορροφημένος από την ιδέα να παίζω σε μια μπάντα, να υπογράψω δισκογραφικό συμβόλαιο και να περιοδεύω. Αν εκείνος ο δεκαπεντάχρονος μάθαινε ότι σαράντα ένα χρόνια αργότερα θα εξακολουθούσα να το κάνω και ότι ο κόσμος θα εξακολουθούσε να ενδιαφέρεται, θα είχε μείνει άφωνος. Σε μεγάλο βαθμό εξακολουθώ να ζω το όνειρο εκείνου του δεκαπεντάχρονου παιδιού και θα συνεχίσω να το ζω μέχρι να μην μπορώ πια να ονειρεύομαι.

Στα χρόνια που περνούν γνωρίζεις πολλούς ανθρώπους που έχουν τη δική τους «ιστορία συγκροτήματος». Δεν τα κατάφεραν ποτέ, δεν υπέγραψαν ποτέ συμβόλαιο, και ακόμη και σήμερα θα έδιναν τα πάντα για να ζήσουν έστω για λίγο αυτή τη ζωή. Αυτό είναι μια διαρκής υπενθύμιση να εκτιμώ κάθε στιγμή και να αξιοποιώ στο έπακρο όσα μου έχουν δοθεί.

Πολλοί οπαδοί σχολιάζουν ότι η φωνή σου ακούγεται σχεδόν αναλλοίωτη σε σχέση με τα τέλη της δεκαετίας του '80. Υπάρχει κάποιο μυστικό πίσω από αυτό ή απλώς ο χρόνος φοβήθηκε τους Acid Reign;

Λοιπόν, δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι κομπλιμέντο ή όχι, γιατί προσωπικά πιστεύω ότι είμαι πολύ καλύτερος τραγουδιστής σήμερα απ’ ό,τι ήμουν στα '80s! (γέλια) Τώρα ξέρω τι κάνω. Γνωρίζω τις δυνατότητές μου, γνωρίζω το εύρος της φωνής μου και γνωρίζω ότι είμαι από τη φύση μου τενόρος. Πάνω απ’ όλα, όμως, θεωρώ ότι σήμερα είμαι πολύ καλύτερος στο να αποδίδω και να μεταφέρω συναισθηματικά αυτό που λέω. Πάντα υπήρχε ένας ιδιαίτερος χαρακτήρας στη φωνή μου και πλέον τον αξιοποιώ περισσότερο από ποτέ. Όσο για το αν ο χρόνος μου φέρθηκε καλά; Νομίζω πως έχει περισσότερο να κάνει με το ότι διατηρώ ένα καλό επίπεδο φυσικής κατάστασης. Είμαι αρκετά γυμνασμένος τύπος και αυτό δεν αποτέλεσε ποτέ πρόβλημα.

Οι Acid Reign θεωρούνται πλέον αναπόσπαστο μέρος της λεγόμενης βρετανικής «Big Four» μαζί με τους Onslaught, Sabbat και Xentrix. Κοιτάζοντας πίσω, πώς βλέπεις εκείνη την εποχή και ποια θεωρείς πως είναι η θέση της βρετανικής σκηνής στην παγκόσμια ιστορία του thrash metal;

Είναι κάτι για το οποίο είμαι πραγματικά περήφανος. Αποτελεί μια σπουδαία παρακαταθήκη για τη μπάντα και για όλους όσοι πέρασαν από τις τάξεις της όλα αυτά τα χρόνια. Είναι όμορφο να μπορείς να λες ότι ανήκεις στη βρετανική Big Four. Όσο για τη θέση της βρετανικής σκηνής στην παγκόσμια ιστορία του thrash metal, ας είμαστε ειλικρινείς: μάλλον βρίσκεται αρκετά χαμηλά στη σχετική ιεραρχία και το κατανοώ απόλυτα. Η Βόρεια Αμερική μάς χάρισε το thrash metal. Η Ευρώπη -και ειδικότερα η Γερμανία- του έδωσε τη δική της μοναδική διάσταση. Η Βρετανία βρισκόταν πάντοτε λίγο πιο πίσω. Έτσι έχουν τα πράγματα και, ειλικρινά, δεν θα ήθελα να είναι διαφορετικά.

Μετά το "The Age Of Entitlement" και τώρα το "Daze Of The Week", η μπάντα δείχνει να διανύει μια ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο. Θεωρείς ότι οι Acid Reign μπαίνουν σε μια νέα παραγωγική εποχή ή προτιμάς να μην κάνεις μακροπρόθεσμα σχέδια;

Νομίζω πως σίγουρα θα υπάρξει διάδοχος του "Daze Of The Week". Προς το παρόν, όμως, είμαστε απόλυτα αφοσιωμένοι στην προώθηση αυτού του δίσκου και στο να τον παρουσιάσουμε ζωντανά σε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη του κόσμου. Όταν αυτός ο κύκλος αρχίσει να ολοκληρώνεται, τότε θα ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε το επόμενο άλμπουμ. Υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος, αν κοιτάζεις υπερβολικά μακριά στο μέλλον, να χάσεις την επαφή με αυτό που κάνεις τώρα. Και αυτό δεν είναι ποτέ καλή ιδέα.

Το thrash metal συνήθως ταυτίζεται με την ταχύτητα και την επιθετικότητα. Στο "Daze of the Week", όμως, διακρίνεται και μια έντονη συναισθηματική και ψυχολογική διάσταση. Πού συναντώνται για εσάς αυτά τα δύο επίπεδα;

Ουάου! Αυτή είναι η πρώτη υπαρξιακή ερώτηση που μου έχει γίνει σε όλη την προωθητική περίοδο του δίσκου! Καταρχάς, έχεις δίκιο. Υπάρχει πράγματι μια συναισθηματική και ψυχολογική διάσταση στο άλμπουμ, τόσο μέσα από τη θεματολογία όσο και μέσα από τους στίχους. Για μένα είναι πολύ σημαντικό κάθε λέξη να έχει βαρύτητα και νόημα. Προσπαθώ να γράφω περισσότερο με την καρδιά παρά με το μυαλό. Οπότε, πού συναντώνται αυτά τα δύο επίπεδα; Νομίζω κάπου ανάμεσα στη μουσική και στους στίχους - σε έναν τόπο που ίσως δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί.

Αν έπρεπε να περιγράψεις το "Daze of the Week" χωρίς να χρησιμοποιήσεις καμία μουσική ορολογία, πώς θα το όριζες ως εμπειρία;

Αν το "The Age Of Entitlement" και το "Daze Of The Week" πήγαιναν μαζί σε μια συναυλία, το "The Age Of Entitlement" θα στεκόταν ήρεμα στο πίσω μέρος της αίθουσας. Το "Daze Of The Week" αντίθετα, θα βρισκόταν κατευθείαν μέσα στο pit.

Κοιτάζοντας πίσω στο κλασικό βρετανικό thrash κίνημα, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι συγκροτήματα όπως οι Acid Reign, οι Xentrix και οι Onslaught είχαν πολύ περισσότερα κοινά με την αμερικανική έκρηξη του thrash παρά με αυτό που πολλοί θα χαρακτήριζαν ως μια ιδιαίτερη βρετανική metal ταυτότητα. Είναι δίκαιη αυτή η παρατήρηση και ποιοι δίσκοι ή καλλιτέχνες επηρέασαν περισσότερο τους Acid Reign στα πρώτα τους βήματα;

Νομίζω πως είναι μια απολύτως δίκαιη παρατήρηση και ίσως ένας από τους λόγους για τους οποίους το βρετανικό thrash δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει πραγματικά παγκόσμιο αντίκτυπο. Έχω συχνά την αίσθηση ότι πολλοί άκουγαν το βρετανικό thrash και το αντιμετώπιζαν ως μια λιγότερο επιτυχημένη εκδοχή του αμερικανικού. Αντίθετα, άλλες ευρωπαϊκές χώρες κατόρθωσαν να του προσδώσουν τη δική τους ιδιαίτερη ταυτότητα, εν μέρει επειδή δεν είχαν ως μητρική γλώσσα τα αγγλικά. Όσο για τις επιρροές μας, ήταν πάνω-κάτω οι ίδιες με εκείνες όλων των υπολοίπων εκείνη την εποχή. Μην ξεχνάς ότι μιλάμε για τις πολύ πρώτες μέρες του ιδιώματος και δεν υπήρχε τεράστια ποσότητα διαθέσιμου υλικού. Τα πρώτα άλμπουμ των Big Four, οι Celtic Frost, οι Voivod, οι Dead Kennedys - καταναλώναμε κυριολεκτικά οτιδήποτε μπορούσαμε να βρούμε.

Κοιτάζοντας σήμερα έναν δίσκο όπως το Obnoxious, που υπήρξε αναμφίβολα ένα από τα πιο παράξενα και περιπετειώδη έργα της βρετανικής thrash σκηνής, ποια είναι η άποψή σου γι’ αυτό; Προσωπικά θεωρώ πως έχει αποκτήσει σταδιακά σχεδόν cult υπόσταση, ίσως επειδή πολλές από τις πειραματικές του ιδέες προηγήθηκαν της εποχής τους. Παράλληλα, μοιάζει να γοητεύει ιδιαίτερα ακροατές με πιο progressive και αντισυμβατικές αντιλήψεις γύρω από το heavy metal. Συμμερίζεσαι αυτή την άποψη ή βλέπεις τον δίσκο διαφορετικά σήμερα;

Από όλους τους δίσκους που κυκλοφορήσαμε κατά την πρώτη περίοδο της μπάντας, το "Obnoxious" είναι ο αγαπημένος μου. Θεωρώ πως το "Creative Restraint" είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που γράψαμε ποτέ, ενώ το "Thoughtful Sleep" παραμένει ένα από τα προσωπικά μου αγαπημένα κομμάτια ολόκληρης της δισκογραφίας μας. Δυστυχώς, το timing της κυκλοφορίας του αποδείχθηκε καταστροφικό. Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1990 και μέχρι τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς έμοιαζε σαν κανείς να μην ενδιαφερόταν πλέον για το thrash metal. Γι’ αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι σήμερα ο κόσμος επιστρέφει σε αυτόν και τον επαναξιολογεί. Αυτός ήταν και ο λόγος που πέρυσι κυκλοφορήσαμε ένα επετειακό 35th Anniversary ροζ μπλουζάκι για το "Obnoxious", κάτι που δεν είχαμε καταφέρει να κάνουμε όταν πρωτοβγήκε ο δίσκος. Και το ακόμη πιο όμορφο είναι πως πρόκειται για το πιο εμπορικό μπλουζάκι που έχουμε κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα. Ομολογώ πως αυτό μου φέρνει ένα πολύ μεγάλο χαμόγελο.

Πιστεύεις ότι υπάρχει πιθανότητα να δούμε τους Acid Reign στην Ελλάδα στο πλαίσιο της περιοδείας για το Daze of the Week; Το ελληνικό κοινό ανέκαθεν διατηρούσε μια ιδιαίτερη σχέση τόσο με το κλασικό όσο και με το σύγχρονο thrash metal και είμαι βέβαιος ότι πολλοί φίλοι της μπάντας θα ήθελαν να ακούσουν τα νέα τραγούδια ζωντανά.

Αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους Έλληνες διοργανωτές συναυλιών. Εμείς θα θέλαμε να παίξουμε σε ολόκληρη τη χώρα. Προς το παρόν, πάντως, θα εμφανιστούμε στην Αθήνα στις 30 Αυγούστου μαζί με τους Sacred Reich. Οπότε, όσοι διαβάζετε αυτή τη συνέντευξη, ελάτε στη συναυλία και περάστε να πείτε ένα γεια!

Howard, σε ευχαριστώ και πάλι θερμά για τον χρόνο σου. Ως μακροχρόνιος θαυμαστής των Acid Reign, δεν μπορώ παρά να σου ευχηθώ κάθε επιτυχία για το μέλλον. Εύχομαι η μπάντα να συνεχίσει να δημιουργεί με την ίδια έμπνευση και ένταση για πολλά ακόμη χρόνια. Μακάρι οι Acid Reign να παραμείνουν στο τέρμα των γκαζιών και το thrash metal να μη χάσει ποτέ μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές του. Ό,τι καλύτερο από το Rocking.gr και από την Ελλάδα.

Σε ευχαριστώ ξανά. Αυτά τα λόγια σημαίνουν πολλά για μένα. Και σε ευχαριστώ ιδιαίτερα για τις ουσιαστικές και ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Δεν είναι κάτι που συναντά κανείς συχνά. Ελπίζω κάποια μέρα να τα πούμε από κοντά - και, ποιος ξέρει, ίσως να σε δω και μέσα στο pit!