Gorod: «Η τεχνικότητα υπηρετεί το groove, τη μελωδία και το συναίσθημα»

Οι Gorod κρατούν ψηλά τη σημαία της Γαλλίας στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του τεχνικού death metal εδώ και δύο δεκαετίες. Από το ντεμπούτο τους, έδειξαν μια σπίθα συνεχούς εξέλιξης - ωστόσο λίγοι θα μπορούσαν να προβλέψουν το αποτέλεσμα που πέτυχαν το "The Ember Gone", ένα άλμπουμ που αφήνει την τεχνικότητα να υπηρετεί το groove και το συναίσθημα, ανοίγοντας την πόρτα σε τζαζ και αφρικανικές επιρροές, με κρυμμένες λεπτομέρειες σκορπισμένες ολούθε. Με αφορμή το εξαιρετικό νέο τους δίσκο, βρήκαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με τον μπασίστα Benoit "Barby" Claus και τον τραγουδιστή Julien "Nutz" Deyres, για τζαζ και αφρικανικές επιρροές, τη σπίθα που πυροδότησε το concept του άλμπουμ, τη νέα, πιο προοδευτική τους προσέγγιση, και τις σκέψεις τους για την τεχνητή νοημοσύνη. Διαβάστε παρακάτω όσα μας είπαν.

Γεια σας, είμαι ο  Άλκης από το Rocking.gr. Καταρχάς, συγχαρητήρια για το τελευταίο σας άλμπουμ! Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που οι Gorod εμφανίζονται στο Rocking.gr. Πήρε καιρό!

Nutz: Γεια σου Άλκη! Ευχαριστούμε πολύ, είναι πραγματική χαρά που είμαστε εδώ!

Είστε ενεργοί εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες, κι όμως το "The Ember Gone" ακούγεται εντυπωσιακά φρέσκο και μοντέρνο. Μετά από τόσα χρόνια, πώς καταφέρνετε να διατηρείτε τον ήχο των Gorod τόσο μοναδικό και, ίσως πιο σημαντικό, ακόμα εξελισσόμενο;

N: Νομίζω ότι καταλήγει σε δύο βασικά πράγματα: τη κλασική διαδικασία σύνθεσης και την άρνησή μας να επαναλαμβανόμαστε. Απλώς συνεχίζουμε να ακολουθούμε την ίδια συνταγή από την αρχή: ο Mathieu, ο κύριος συνθέτης μας, στην πραγματικότητα δεν ακούει metal και παραμένει πιστός στις κλασικές του επιρροές. Εμπνέεται από εντελώς διαφορετικά πράγματα: λάτιν τζαζ, προοδευτικό ροκ της δεκαετίας του '70 όπως οι King Crimson, τον Al Di Meola, τον John McLaughlin, και για το "The Ember Gone", ήθελε να εμβαθύνει σε αφρικανικούς ρυθμούς και grooves. Επειδή πάντα συνθέτει χτίζοντας πρώτα τα μοτίβα και τα grooves στα drums, πριν προσθέσει τα layers της κιθάρας, δημιουργείται φυσικά κάτι που ακούγεται σαν... η τέχνη του Mat, χαχα! Ακολουθούμε τον ίδιο τρόπο δημιουργίας μουσικής εδώ και καιρό, αλλά πάντα θέλουμε να προκαλούμε τον εαυτό μας και να διασκεδάζουμε παίζοντας μαζί.

"Με τον χρόνο και την «ωριμότητα», μάθαμε πώς να αφήνουμε τα κομμάτια να ανασαίνουν και το συναίσθημα να υπαγορεύει την απόδοση

Η προσέγγισή σας στο "The Ember Gone" φαίνεται πιο προοδευτική και μελωδική, ενώ η τεχνική πλευρά των Gorod παραμένει έντονα παρούσα. Ταυτόχρονα, τα πιο επιθετικά death metal στοιχεία είναι κάπως πιο διακριτικά σε σχέση με κάποιους από τους παλαιότερους δίσκους σας. Επίσης, μου αρέσει πολύ η χρήση «καθαρών» φωνητικών στο άλμπουμ.

N: Όλα αναπτύχθηκαν αρκετά φυσικά. Παλιότερα, συνηθίζαμε να στριμώχνουμε είκοσι τεχνικές ιδέες σε κάθε λεπτό. Με τον χρόνο και την «ωριμότητα», μάθαμε να αφήνουμε τα κομμάτια να ανασαίνουν και να αφήνουμε το συναίσθημα να υπαγορεύει την απόδοση. Όταν έγραψα τους στίχους για ένα κομμάτι όπως το "Forgiveness", που πραγματεύεται την ενδόμυχη ενοχή ενός πατέρα που αντιμετωπίζει έναν κατεστραμμένο κόσμο, η φωνητική προσέγγιση έπρεπε να είναι ωμή και συναισθηματική. Η ισορροπία μεταξύ γρυλισμάτων και καθαρών φωνητικών προέκυψε από ένα τμήμα που απαιτεί αέρα και μελωδία για να μεταφέρει την ιστορία. Τελικά, απλώς ακολουθούμε αυτό που ζητά το ίδιο το κομμάτι.

Πιστεύετε ότι το άλμπουμ θα μπορούσε δυνητικά να φτάσει σε ακροατές που κανονικά δεν θα άκουγαν τεχνικό death metal;

N: Ναι! Ποτέ δεν θελήσαμε να τσεκάρουμε όλα τα κουτάκια σε μια tech-death checklist. Για εμάς, η τεχνικότητα είναι απλώς ένα εργαλείο που υπηρετεί το groove, τη μελωδία και το συναίσθημα. Σε αυτόν τον δίσκο, έχουμε πολύ τεχνικά και περίπλοκα κομμάτια όπως το "Regret", αλλά και επικά προοδευτικά κομμάτια όπως το "Remains" και βαριές ατμοσφαιρικές ρυθμικές εξερευνήσεις. Όποιος αγαπά τολμηρή, οργανική και ατμοσφαιρική μουσική μπορεί να βρει μια πύλη εισόδου στο "The Ember Gone". Ελπίζουμε, τουλάχιστον.

Στο τελευταίο κομμάτι, το "Remains", υπάρχει μια διακριτική νύξη σε παλιά τζαζ στάνταρντ: την εκτέλεση του "After You've Gone" από τον Django Reinhardt και το "Que reste-t-il de nos amours..." του Charles Trenet

Θα μπορούσατε να μας δώσετε κάποιες πληροφορίες για το "The Ember Gone" που ίσως να μην είναι προφανείς με την πρώτη ακρόαση; Υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες, επιρροές ή μικρά στοιχεία κρυμμένα στο άλμπουμ στα οποία θα θέλατε οι άνθρωποι να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή;

N: Υπάρχουν πολλά κρυμμένα πράγματα! Μουσικά, ακούστε προσεκτικά τα μοτίβα των τυμπάνων: θα βρείτε κάποια απροσδόκητα λάτιν και αφρικανικά grooves. Στο "Crimson", καλέσαμε τον παλιό μας φίλο P.Y. Marani να παίξει μερικά ωραία σόλο κιθάρας. Ο στόχος μας ήταν να βγάλουμε κάτι αρκετά φρέσκο, αποφεύγοντας να δημιουργήσουμε ακόμα ένα death metal άλμπουμ. Σίγουρα βγήκαμε εκτός ορίων αυτή τη φορά. Επικεντρωθήκαμε περισσότερο από ποτέ στην προοδευτική μας πλευρά, προσπαθώντας παράλληλα να κρατήσουμε την υπογραφή μας. Νομίζω ότι όσο περισσότερο το ακούς, τόσο περισσότερο θα αναγνωρίζεις τις προηγούμενες εποχές μας, αλλά η πρώτη ακρόαση μπορεί να είναι αρκετά εκπληκτική, χεχε! Στιχουργικά, το "Regret" είναι γεμάτο εσωτερικά αστεία και αναφορές που καταλαβαίνουμε μόνο εμείς οι πέντε. Και στο τελευταίο κομμάτι, το "Remains", υπάρχει μια διακριτική νύξη σε παλιά κλασική jazz: την εκτέλεση του "After You've Gone" από τον Django Reinhardt και το "Que reste-t-il de nos amours..." του Charles Trenet.

Το "Signs" ανοίγει το άλμπουμ με μια πολύ ατμοσφαιρική εισαγωγή. Σας εμπνέουν οι ταινίες τρόμου και τα soundtrack ταινιών όταν γράφετε μουσική; Όταν ακούω το "Signs", νιώθω λίγο την ίδια άβολη ατμόσφαιρα με το "Tubular Bells" του Mike Oldfield (θέμα "Εξορκιστή») Και ακούω επίσης πολύ Opeth εκεί μέσα - ειδικά στον τρόπο που το κομμάτι κινείται μεταξύ heavy και πιο ατμοσφαιρικών/προοδευτικών περασμάτων.

N: Αυτή η κινηματογραφική αίσθηση αποδείχθηκε αρκετά σκόπιμη! Το "Signs" θέτει έναν σκοτεινό, αποκαλυπτικό τόνο εμπνευσμένο από τις φωτιές τύρφης που σιγοκαίνε - φωτιές που καίνε σιωπηλά υπόγεια και ξαφνικά ξεσπούν από το πουθενά. Αντιπροσωπεύει τη στιγμή γύρω από τη φωτιά στην κατασκήνωση όπου παραδεχόμαστε ότι απόψε είναι το τέλος του κόσμου. Οι Opeth είναι προφανώς ένα θρυλικό συγκρότημα που κατέκτησε την τέχνη της ισορροπίας ανάμεσα σε ακραία heavy περάσματα και βαθιά ακουστικά/προοδευτικά σημεία, οπότε αυτή η σύγκριση είναι μεγάλο κομπλιμέντο! Ευχαριστούμε.

Το άλμπουμ φαίνεται να αντλεί από ένα πολύ ευρύτερο μουσικό λεξιλόγιο από το παραδοσιακό ακραίο metal. Υπάρχουν καλλιτέχνες ή είδη εκτός metal που ακούγατε, ενώ γράφατε το "The Ember Gone" που μπορεί να εκπλήξουν τους οπαδούς των Gorod;

N: Όπως ανέφερα, ο Mathieu αντλεί σε μεγάλο βαθμό από το προοδευτικό ροκ της δεκαετίας του '70 (King Crimson), αλλά και από μάστορες της κιθάρας όπως ο Jason Baker, ο Marty Friedman, ο Guthrie Govan... αλλά και τρελά πράγματα όπως οι Panzerballett, και πολλή λάτιν τζαζ. Για αυτόν τον δίσκο, η παραδοσιακή αφρικανική κρουστική και οι ρυθμικές δομές αποτέλεσαν σίγουρα μεγαλύτερη έμπνευση. Προσωπικά, μεγάλωσα με ακραία μουσική όπως το grindcore και το math/noisecore, το ακραίο death metal που αναμειγνύεται με τζαζ στάνταρντ και πολλή κλασική μουσική όπως τον Dmitri Shostakovich, τον Richard Strauss, τον Richard Wagner και τον Sergei Prokofiev, που βρήκαν τον δρόμο τους μέσα στην πραγματική τραγωδία της συνολικής ιδέας.

Το "Forgiveness" έχει περιγραφεί ως η πιο προοδευτική σας σύνθεση μέχρι στιγμής. Τι σας έσπρωξε ακόμα περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση σε αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι; Υπήρξε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της σύνθεσης όπου συνειδητοποιήσατε, «Εντάξει, αυτό είναι κάτι που οι Gorod δεν έχουν κάνει ποτέ πριν»;

N: Το "Forgiveness" ήταν σημείο καμπής. Καθώς η μουσική εξελισσόταν σε αυτή την επική, εκτεταμένη δομή, συνειδητοποιήσαμε ότι χρειαζόταν χώρο για να αφηγηθεί μια βαθιά προσωπική αφήγηση. Πραγματεύεται την «Πυρόκαινο» μέσα από τα μάτια ενός πατέρα συντετριμμένου από την ενοχή για τον κόσμο από στάχτες που αφήνει στα παιδιά του. Το συναισθηματικό βάρος μάς έσπρωξε να αναμείξουμε την τεχνικότητά μας με μια εντελώς νέα μορφή αφήγησης. Ένιωσε τόσο κινηματογραφικό που ο Sébastien Duattis (σκηνοθέτης, κινηματογραφιστής) δημιούργησε στην πραγματικότητα μια ταινία μικρού μήκους 8 λεπτών για αυτό, με όλους τους 5 μας να παίζουμε τον δικό μας ρόλο!

Το άλμπουμ έχει επίσης μια έντονη κινηματογραφική και ατμοσφαιρική ποιότητα. Όταν συνθέτετε, φαντάζεστε πραγματικά σκηνές, εικόνες ή τοπία στο μυαλό σας;

N: Η μουσική έρχεται πάντα πρώτη. Ο Mathieu χτίζει το ρυθμικό και αρμονικό πλαίσιο, και μόλις ακούσουμε τα κομμάτια, η εικόνα και το concept αρχίζουν να διαμορφώνονται. Για το "The Ember Gone", η εικόνα γεννήθηκε ακριβώς στην αυλή μας: οι πέντε μας καθισμένοι γύρω από μια φωτιά στον κήπο του ντράμερ μας Karol, μιλώντας για τον κόσμο που καίγεται γύρω μας. Από αυτή την πραγματική εικόνα, τα αφηγηματικά τοπία - από τις φωτιές τύρφης στο "Signs" μέχρι τον κόσμο καλυμμένο με στάχτη στο «Remains» - ήρθαν στη ζωή αρκετά φυσικά.

Το concept πίσω από το "The Ember Gone" πραγματεύεται τις μεγάλες πυρκαγιές, την περιβαλλοντική κατάρρευση, τον καταναλωτισμό και το υπαρξιακό άγχος. Γιατί επιλέξατε ένα τόσο σύγχρονο και πολύ πραγματικό θέμα για αυτό το άλμπουμ; Το να γράφετε για κάτι που συμβαίνει στον κόσμο γύρω σας αλλάζει τον τρόπο που προσεγγίζετε τη μουσική σε σύγκριση με πιο αφηρημένα ή φιλοσοφικά θέματα;

N: Προήλθε από μια πολύ πραγματική, τοπική εμπειρία. Κατά τη διάρκεια της περιόδου σύνθεσης, τεράστιες πυρκαγιές έπληξαν την περιοχή μας στη Gironde (ακριβώς εκεί όπου βγάλαμε τις φωτογραφίες promo) και στις Corbières. Η μετάβαση από αφηρημένα θέματα σε κάτι τόσο ωμό και ζωντανό σίγουρα άλλαξε τη φωνητική προσέγγιση. Αλλά δεν θέλαμε να κάνουμε ένα κήρυγμα ή ένα ηθικολογικό μάθημα. Το πλαισιώσαμε ως μια οικεία συνομιλία μεταξύ πέντε φίλων μια νύχτα γύρω από μια φωτιά, χρησιμοποιώντας τον μύθο του Προμηθέα για να αναλογιστούμε την ανθρώπινη αλαζονεία.

Οι Gorod συχνά συνδέονται με εξαιρετικά τεχνικό παίξιμο, κι όμως η μουσική σας έχει επίσης μια πολύ έντονη αίσθηση groove και μελωδίας. Υπάρχει ποτέ κάτι που σκόπιμα πρέπει να συγκρατήσετε ως προς την τεχνικότητα, υπέρ του κομματιού;

Barby: Ο Mat (Pascal, κιθαρίστας και ιδρυτής) ποτέ δεν έβλεπε την τεχνική ως αυτοσκοπό, αλλά την χρησιμοποιεί πραγματικά ως εργαλείο για να δημιουργήσει μουσική. Από την άλλη, πάντα αγαπούσε την τεχνική πλευρά της μουσικής, και αυτή ακριβώς η διχοτομία είναι που κάνει τον ήχο των Gorod τόσο αναγνωρίσιμο. Απλώς μερικές φορές χαμηλώνουμε τα ενόργανα μέρη κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων φωνητικών περασμάτων, ώστε τα φωνητικά να μην πνίγονται από μια χιονοστιβάδα νοτών (αν και... χεχε), αλλά αυτό είναι μέρος της συνολικής διαδικασίας σύνθεσης.

Συχνά μιλάτε για το ότι δεν θέλετε να επαναλαμβάνεστε. Σε ποιο σημείο η επιθυμία να εξελιχθείτε γίνεται πρόβλημα; Λέτε ποτέ στον εαυτό σας, «Αυτό είναι πολύ μακριά από τους Gorod - πρέπει να το φέρουμε πίσω»;

B: Όχι, ποτέ δεν είχαμε αυτό το πρόβλημα! Εμείς - ή μάλλον ο Mat - αποφασίζουμε μια κατεύθυνση να ακολουθήσουμε, όπως έναν πιο προοδευτικό ήχο για το "The Ember Gone" ή έναν πιο πιασάρικο ήχο στο "Æthra", και μετά εκείνος γράφει τη μουσική! Έχει ένα πραγματικό ταλέντο στο να αποφεύγει την επανάληψη και να βρίσκει νέες ιδέες παραμένοντας πιστός στο D.N.A. των Gorod. Φαντάζομαι ότι κατά τη διάρκεια της συνθετικής του διαδικασίας, απορρίπτει μερικές ιδέες, και ο σκληρός του δίσκος πρέπει να είναι γεμάτος υπέροχα riffs για άλλα projects!

Ποια είναι η μία μουσική ιδέα που είχατε ποτέ και ήταν απλώς πολύ έξω από τους Gorod για να τη χρησιμοποιήσετε;

B: Μόνο ο Mat μπορεί να απαντήσει σε αυτό!

Πριν τους Gorod, το συγκρότημα ήταν γνωστό ως Gorgasm. Υπάρχει καμιά πιθανότητα να δούμε το παλιό όνομα Gorgasm να αναβιώνει κάποια στιγμή - ίσως για μια ειδική εμφάνιση ή μερικές old-school συναυλίες - ενώ οι Gorod συνεχίζουν κανονικά;

B: Καμία πιθανότητα! Από τη μία επειδή οι αμερικανικοί Gorgasm εξακολουθούν να υπάρχουν, και από την άλλη χρησιμοποιούμε το όνομα Gorod από το πρώτο άλμπουμ (ακόμα και μια πρώτη εκδοχή κυκλοφόρησε με το όνομα Gorgasm).

Αυτό που κρατάει αυτή την ομάδα ενωμένη είναι η φιλία, και πάντα μέναμε μαζί στα καλά και στα δύσκολα

Είστε οι πέντε σας μαζί για πάνω από μια δεκαετία τώρα. Πόσο δύσκολο - ή ίσως πόσο εύκολο - είναι να διατηρήσετε ένα τόσο μακρόχρονο line-up; Το να περνάτε τόσο πολύ χρόνο μαζί, ειδικά στην περιοδεία, δημιουργεί ποτέ εντάσεις,

B: Ναι! Πάνω από 12 χρόνια τώρα! Είμαστε πολύ περήφανοι που κρατήσαμε το ίδιο line-up όλα αυτά τα χρόνια (ένα line-up που περιλαμβάνει επίσης τους τεχνικούς ήχου και φωτισμού μας)! Δεν ήταν πάντα εύκολο, σίγουρα, αλλά αυτό που κρατάει αυτή την ομάδα ενωμένη είναι η φιλία, και πάντα μέναμε μαζί στα καλά και στα δύσκολα - δεν υπάρχει άλλο μυστικό. Έτσι είναι η ζωή: μπορεί καμιά φορά να τα κάνεις θάλασσα, αλλά οι φίλοι σου είναι εκεί για να σε στηρίξουν... ή να σε βάλουν στη θέση σου!

Το όνομά σας, Gorod, είναι μια ρωσική λέξη που σημαίνει «πόλη». Δεδομένου του τρέχοντος πολιτικού κλίματος και του μποϊκοτάζ ορισμένων μορφών ρωσικής τέχνης και κουλτούρας σε πολλές χώρες, έχετε βιώσει ποτέ αντιδράσεις λόγω του ονόματος;

B: Νομίζω ότι υπήρξε ένα υποτιμητικό σχόλιο στην αρχή της σύγκρουσης στην Ουκρανία, αλλά τίποτα παραπάνω. Οι Gorod ποτέ δεν μετέφεραν κάποιο πολιτικό μήνυμα, οπότε δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας από αυτή την άποψη. Το μποϊκοτάζ της τέχνης για πολιτικούς λόγους (εκτός αν ο καλλιτέχνης είναι πολιτικά ενεργός με τρόπο που διαφωνείς) δεν είναι απαραίτητα η απάντηση, καθώς οι καλλιτέχνες είναι συχνά πολύ επικριτικοί απέναντι στις εξουσίες που κυβερνούν.

Οι στίχοι σας έχουν αγγίξει φιλοσοφικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα, ιδιαίτερα στο «The Ember Gone». Βλέπετε τη μουσική ως τρόπο έκφρασης πολιτικών ή κοινωνικών ιδεών;

N: Δεν είμαστε ένα κομματικό/πολιτικό συγκρότημα. Το "The Ember Gone" αγγίζει πραγματικές κρίσεις του κόσμου, τις μεγάλες πυρκαγιές, την κλιματική αδράνεια, αλλά τις προσεγγίζει μέσα από τη μυθολογία (Προμηθέας), το προσωπικό συναίσθημα και ανοιχτά φιλοσοφικά ερωτήματα. Προτιμώ να παρουσιάζω μια εντυπωσιακή ιστορία ή ένα ωμό ανθρώπινο συναίσθημα και να αφήνω την ερμηνεία ανοιχτή στον ακροατή, παρά να κάνω κήρυγμα στον κόσμο.

Κανείς δεν είπε τίποτα στους ζωγράφους όταν ήρθε ο αερογράφος, ή στους μουσικούς όταν εμφανίστηκε η πρώτη ηλεκτρική κιθάρα!

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα θέμα που ρωτάω σχεδόν κάθε συγκρότημα και καλλιτέχνη αυτές τις μέρες, και σχεδόν το 99% των απαντήσεων που παίρνω είναι έντονα αρνητικές. Καταλαβαίνω πολλές από τις ανησυχίες, ειδικά όσον αφορά την πρωτοτυπία, τα πνευματικά δικαιώματα και τον τρόπο με τον οποίο οι καλλιτέχνες βιοπορίζονται. Ταυτόχρονα, έχω την αίσθηση ότι η τεχνητή νοημοσύνη αναπόφευκτα θα επηρεάσει κάθε δημιουργικό τομέα σε κάποιο βαθμό. Βλέπετε κάποιους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε στην πραγματικότητα να είναι επωφελής για την τέχνη ή για τον καλλιτέχνη - ίσως ως δημιουργικό εργαλείο, παρά ως υποκατάστατο της ανθρώπινης δημιουργικότητας;

B: Αυτό είναι ένα πολύ περίπλοκο ζήτημα που πραγματικά διχάζει τον κόσμο. Είναι μια πολύ νέα τεχνολογία - θα λέγαμε ακόμα σε βρεφική ηλικία - και επομένως ανώριμη. Οι εφαρμογές της θα είναι ατελείωτες και έχουν ήδη αρχίσει να αναποδογυρίζουν τον κόσμο μας. Όσον αφορά τον δημιουργικό τομέα, είναι αναπόφευκτα πολύ διφορούμενο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να πληκτρολογήσεις τρεις προτάσεις για να πάρεις ένα μυθιστόρημα, ένα τραγούδι, έναν πίνακα ή μια κινηματογραφική σκηνή - και όποιος το κάνει αυτό είναι, φυσικά, απατεώνας. Αλλά αν το χρησιμοποιείς ως εργαλείο για να δημιουργήσεις, για να σε βοηθήσει, γιατί όχι; Κανείς δεν είπε τίποτα στους ζωγράφους όταν ήρθε ο αερογράφος, ή στους μουσικούς όταν εμφανίστηκε η πρώτη ηλεκτρική κιθάρα! Στην ιατρική, η τεχνητή νοημοσύνη θα επιτρέψει εκπληκτικές προόδους. Μόλις χθες άκουσα στο ραδιόφωνο ότι ένα εργαστήριο του Stanford δημιούργησε έναν ιό που στοχεύει βακτήρια ανθεκτικά στα αντιβιοτικά - είναι απλά τρελό - και ταυτόχρονα, η τεχνητή νοημοσύνη που το κατέστησε δυνατό είναι ελεύθερα διαθέσιμη επειδή οι ερευνητές ελπίζουν ότι άλλοι ερευνητές θα κάνουν περαιτέρω ανακαλύψεις. Όταν είσαι φαν επιστημονικής φαντασίας και δυστοπικών μυθιστορημάτων, η σύνδεση με καταστροφές γίνεται γρήγορα - σας το εγγυώμαι! Χωρίς να αναφέρω ότι ο περιβαλλοντικός αντίκτυπος της τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι τίποτα λιγότερο από καταστροφή· πρέπει οπωσδήποτε να υιοθετήσουμε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στο ζήτημα, αλλιώς η ανθρωπότητα θα αντιμετωπίσει μια καταστροφική συμφορά.

Πρόσφατα, οι Gojira έγραψαν ιστορία εμφανιζόμενοι στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, φέρνοντας το ακραίο metal σε ένα κοινό εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Βλέπετε ποτέ τους Gorod να φτάνουν σε τέτοιο επίπεδο προβολής; Και αν σας προσφερόταν η ευκαιρία να παίξετε σε μια τόσο τεράστια διεθνή σκηνή, τι είδους κομμάτι ή εμφάνιση θα επιλέγατε για να εκπροσωπήσετε τους Gorod;

B: Είμαστε πολύ περήφανοι για τους Gojira και την προβολή που φέρνουν στη σκηνή του metal γενικότερα, και στη Γαλλία ειδικότερα. Είμαστε πολύ πίσω από τους Ευρωπαίους γείτονές μας, η metal μουσική στη Γαλλία εξακολουθεί να θεωρείται από τα μέσα και τους κυρίαρχους πολιτιστικούς θεσμούς ως ένα εκφυλισμένο υποείδος, και αυτή η εικόνα - ευτυχώς - αλλάζει, χάρη σε μεγάλο βαθμό στους Gojira. Είμαστε μακριά από αυτό το επίπεδο φήμης, και νομίζω ότι θα παραμείνει εκτός εμβέλειας για εμάς. Όταν έχεις μια τέτοια ευκαιρία, να θυμάσαι ότι υπάρχει ένας μουσικός διευθυντής που έχει τον τελευταίο λόγο για την επιλογή του κομματιού.

Κάνετε περιοδείες για περισσότερες από δύο δεκαετίες, αλλά απ' όσο ξέρω, δεν έχετε παίξει ποτέ στην Ελλάδα. Πώς γίνεται αυτό; Πότε επιτέλους θα έρθετε;

N: Αυτό είναι κάτι που σίγουρα μας λείπει. Ειλικρινά δεν ξέρουμε γιατί δεν έχει συμβεί ακόμα, γιατί θα θέλαμε πολύ να παίξουμε στην Ελλάδα, και μας αρέσουν πραγματικά η κληρονομιά, ο πολιτισμός και το ιστορικό υπόβαθρο, και η χώρα σας μπορεί να θεωρηθεί το λίκνο του πολιτισμού μας. Διοργανωτές, αν διαβάζετε αυτό: φέρτε μας εκεί, είμαστε έτοιμοι να φέρουμε τη φωτιά και να πιούμε λίγο τσίπουρο μαζί σας!

Μετά από οκτώ άλμπουμ και πάνω από δύο δεκαετίες, τι σας ενθουσιάζει ακόμα στο να είστε στους Gorod; Ποιο είναι το επόμενο πράγμα που θα θέλατε να πετύχετε και δεν έχετε κάνει ακόμα;

B: Είμαστε μια ομάδα φίλων που αγαπάμε να παίζουμε μουσική μαζί, να πίνουμε μερικά ποτά και να μοιραζόμαστε καλές στιγμές - βασικά τα απλά πράγματα της ζωής! Οπότε όσο μπορούμε να συνεχίζουμε, θα συνεχίζουμε! Υπάρχουν πολλά μέρη που δεν έχουμε παίξει ακόμα, νέοι άνθρωποι και κουλτούρες να γνωρίσουμε, και απλά να χαλαρώσουμε σε ένα νησί - δεν μας λείπουν στόχοι!

Ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας.

Ευχαριστούμε πολύ για τις ερωτήσεις σας και ελπίζουμε πραγματικά να παίξουμε στην Ελλάδα!!