Myrkur

Η εκπροσώπηση του σκληρού ήχου στον διαγωνισμό της Eurovision, όπως και ο ίδιος ο θεσμός θα συμπληρώσουν μεγαλόφωνα κάποιοι πιο αυστηροί και παρά τα όποια σχόλια μπορεί να έχω ομολογουμένως δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω επί της βάσης μαζί τους, είναι ελαφρώς πονεμένη ιστορία. Για κάθε εξαίρεση τύπου Måneskin ή * όποιο άλλο όνομα της προτίμησής σου θέλεις εδώ * υπάρχουν υπερδιπλάσιες περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν το σκληρό κανόνα.

Σε μία φανταστική, υποκειμενική λίστα με καλλιτέχνες/μπάντες που θα ήθελα κάποια στιγμή να δω στη σκηνή του ετήσιου πανηγυριού, θα ήταν ψέματα αν έλεγα ότι η εγγραφή ‘Myrkur’ θα εμφανιζόταν στοιχειωδώς ψηλά. Δεν έχουν περάσει δα τόσα χρόνια από τότε που έβγαινε ως πρώτο (κυριολεκτικά, στις τρεις το μεσημέρι) act στο Roadburn. Και όχι πως είναι δεδομένη η συμμετοχή, από τη στιγμή που πρέπει πρώτα να περάσει από την οκτάδα των υποψηφίων της χώρας της, αλλά και πάλι.

Αφήνοντας όσο γίνεται στην άκρη το πλαίσιο, το ίδιο το τραγούδι μοιάζει σαν το επόμενο λογικό βήμα μετά το "Spine". Ο σκανδιναβικός αέρας κατεβαίνει με ορμή. Η παραγωγή αστράφτει σαν πάγος κάτω από τον χειμωνιάτικο ήλιο. Οι folk αναφορές κρύβονται κάπου στο βάθος του εκσυγχρονισμένου φόντου. Τα κοψίματα στις κιθάρες παραμονεύουν κοντά. Η ερμηνεία της Amalie Bruun στέκεται επιβλητικά πάνω από τα πάντα. Το ανέβασμα πριν το σβήσιμο κλείνει όμορφα μάτι.

Στα σκάρτα τρία λεπτά του, το "Touch My Love And Die" κερδίζει το δωδεκάρι με το σπαθί του. (Pun not originally intended.) Το ότι μετά από αυτό υπάρχει ικανό ενδεχόμενο να βρεθούν ανυποψίαστα αυτιά για πρώτη φορά μπροστά στο "M" και το "Folkesange", απλά προσθέτει πόντους στο σακούλι.