Anagnorisis

Πριν δέκα χρόνια, οι Αμερικανοί Anagnorisis κυκλοφόρησαν με το "Peripeteia" ένα από τα αγαπημένα μου USBM άλμπουμ ίσως γενικότερα. Το σχήμα από το Kentucky, έχει το χάρισμα να συνδυάζει τις κλασικές, αλά Wolves In The Throne Room, φόρμες, με πιο αστική post-metal προσέγγιση και γενναίες death metal δόσεις. Το αποτέλεσμα, ένα φορτωμένο black/death που δεν βασίζεται στη μελωδικότητά του, όσο στην πυκνότητά του. Το σχήμα, έπειτα από παρατεταμένη αδράνεια, ανασυγκροτείται και επιστρέφει με το τέταρτο άλμπουμ του, σχεδόν 25 χρόνια μετά την ενεργοποίησή του.

Το "Caregriever" θεματικά επικεντρώνεται στην πολύπλοκη σχέση που αναπτύσσεται στα πέντε χρόνια φροντίδας ενός παιδιού του γονιού του, μέχρι τον προδιαγεγραμμένο του θάνατο. Η μουσική και οι στίχοι αναπτύχθηκαν το 2023 από τον ιθύνοντα νου Zachary Kerr για ένα σόλο σχήμα, αλλά η επανένωση με τα άλλα μέλη σμίλευσε τη μουσική σε ένα πιο συνεργατικό project. Προσωπικά μιλώντας, η είδηση της επιστροφής των Anagnorisis, με όνομα παρμένο από τον αριστοτελικό φιλοσοφικό όρο, με γέμισε μεγάλες προσδοκίες, ανάλογες αυτών της φετινής δισκογραφικής επιστροφής των Downfall Of Nur. Εν μέρει, δικαιώθηκα.

Υπό ένα παρόμοιο πρίσμα, και ειδικά όσο το μεγαλειώδες "A Living Grace" ηχεί με το συνδυασμό μελωδίας – τυμπάνων – καθαρών φωνητικών, αντιλαμβάνομαι το "Caregriever" (τίτλος χρονιάς) ως ένα ημιμοντέρνο μα αναχρονιστικό, ατμοσφαιρικό black metal διαμάντι. Αυτή η αντίφαση, εξηγείται μέσα από τις ίδιες ακροάσεις, όπου τα 41 λεπτά του άλμπουμ, αν και όχι με μια ιδανική παραγωγή, ηχούν συμπαγή και με σαφή εμβύθιση προς το θρήνο. Η άμεση στιχουργία εντείνει τις καταθλιπτικές και οργισμένες προεκτάσεις, και αποκαλύπτει τις metallic hardcore/melodic death metal επιρροές. Υπό μια έννοια, ένα φάσμα από τη βία των Deafheaven, μέχρι τους Nachtmystium και At The Gates, και από εκεί έως τους Leviathan και το σουηδικό black metal.

Τα οκτώ κομμάτια του δίσκου είναι ηχητικά και θεματικά, βίαια. Ο πεσιμισμός, η οργή, η παραίτηση, η συγχώρεση, η επούλωση, ο επανατραυματισμός, η άρνηση, η αποδοχή, το πένθος, το σχεδόν Bela Tarr-ικό υπαρξιακό βάρος στο αδυσώπητο "Monuments In Ash", τα διακριτά synths και ηλεκτρονικά εφέ που μετατρέπουν τα φρενήρη κιθαριστικά μέρη σε cyberpunk μαχαίρια, όλα ηχούν τρομερά συμπυκνωμένα. Οι Anagnorisis ανά στιγμές μπορεί να ηχούν περισσότερο πομπώδεις από το ιδανικό, αλλά αυτή ακριβώς η ικανότητά τους καθιστά τις ακροάσεις όσο «άβολες» απαιτεί ένα extreme metal άλμπουμ.

Η καταθλιπτική χροιά του "Caregriever" μοιάζει σχεδόν βιωματική. Η αταβιστική επανάληψη στο φινάλε του "Death Of Me" που κλείνει το δίσκο δεν είναι λυτρωτική, μα ασφυκτική. Ο δίσκος δεν έχει χαραμάδες διαφυγής. Ακόμη και τα υπνωτικά μουσικά χωρία, προσποιούνται τη γαλήνη, για να οδηγήσουν στην εξάντληση μέσω της παραίτησης. Το "Nothing Left To Give" σε τέσσερα λεπτά βάζει υποψηφιότητα για ένα από τα καλύτερα black metal κομμάτια της χρονιάς. Ειλίκρινά μιλώντας, ο μεγάλος άθλος του "Caregriever" είναι η άψογη μετουσίωση των θεματικών σε μουσική.

Οι Anagnorisis εκπληρώνουν τις προσδοκίες για ένα σπαρακτικό δίσκο γεμάτο παγίδες και επικίνδυνα περάσματα. Το ξέσπασμα της πένθιμης μελωδίας του "Nothing Left To Take" θα σε γονατίσει, και γενικότερα, από το εναρκτήριο "Choke", η ένταση δεν μειώνεται. Κάθε συναίσθημα είναι διακριτό χάρη στην τρομερή κιθαριστική δουλειά, κάθε κραυγή στα ωμά φωνητικά και κάθε ambient παρέμβαση, μετατρέπουν τον κόσμο σε ένα κελί. Αυτή η υπερέκθεση, σχεδόν μονόπλευρη ηχητικά και θεματικά, ίσως στερήσει από τους Anagnorisis μια πιο ευρεία προσοχή εκτός της σκηνής τους. Το κρίμα όμως δεν πέφτει σε αυτούς. Το "Caregriever" είναι ένα από τα πιο ουσιώδη black metal άλμπουμ που μπορείς να ακούσεις φέτος.

Κυρίως όμως, είναι μια κατάθεση ψυχής και σώματος, σχεδόν εξαγνιστική μες το ψυχοδράμα της. "Healed scars scratched open, reliving a dream once conquered", αναγράφονται στο industrial "Death Of Man". Ένα από τα πιο παραγνωρισμένα μα σπουδαία σχήματα του αμερικανικού underground επιστρέφει έπειτα από δέκα χρόνια με ένα πικρό δίσκο που ωθεί σε μεγαλύτερη εξερεύνηση, αναστοχασμό, παύση, εμβάθυνση. Κοινώς, οι Anagnorisis απαιτούν άλλο είδος ακροάσεων. Και το κερδίζουν με το σπαθί τους. Ας ανασάνουμε τώρα. Πρέπει.

Bandcamp