Wolverine

Τι ορίζει, τελικά, τον τέλειο δίσκο;

Η προσμονή για την υπέρβαση; Το βήμα που αφήνει χιλιόμετρα πίσω τον προηγούμενο; Η ματαιοδοξία της ψευδαίσθησης ότι γινόμαστε και εμείς ενεργό κομμάτι της ιστορίας; Η εγωκεντρική ικανοποίηση, όταν αυτός πρωταγωνιστεί σε μουσικά charts και αντίστοιχα περιοδικά, ενώ μεταμορφώνεται σε εμπορικό αντικείμενο χρηματιστηριακής αξίας;

Δεν μπορώ, ούτε θέλω να δώσω μια απάντηση - ορισμό, γιατί με αυτό τον τρόπο θα έκανα ακριβώς αυτό που θέλω να αποφύγω: να αντικειμενοποιήσω το υποκειμενικό, να δώσω μορφή στο ανεξήγητο. Μπορώ όμως να εξηγήσω τι τον ορίζει για μένα, ξεκινώντας από όλα αυτά που δεν τον ορίζουν.

Ο τέλειος δίσκος δεν είναι αυτός που θα ακουστεί πολύ για 48 ώρες, θα φλεξαριστεί στα αντικοινωνικά δίκτυα και τις πλατφόρμες σε φυσική μορφή (κυρίως σε βινύλιο και κασσέταχαχα γιατί το CD είναι τρε μπανάλ), θα εκθειαστεί για μισή βδομάδα και θα ξεχαστεί μόλις ανακοινωθεί η επόμενη κυκλοφορία. Ξέρω, μόλις περιέγραψα μια ολόκληρη εποχή και γενιά, μια τάση (για εμετό) και εν τέλει, μια πλέον απτή πραγματικότητα.

Σίγουρα δεν είναι αυτός που φτιάχτηκε για να πουλήσει, αφού ουδέποτε έμπλεξα την τέχνη με εμπόριο. Τέλος, σίγουρα δεν είναι αυτός που, ένας ολόκληρος κοινωνικός περίγυρος "μουσικόφιλων" θα κάνει, τόσο φυσικά και άνετα λες και είναι φυσιολογικό σαν την "καλημέρα", λεκτικό bullying για να πρέπει να γουστάρω και να αποδεχτώ ως "πω ρε δισκάρα" και να γίνω και εγώ αντίστοιχα αποδεκτός στο κάθε παρεάκι.

("How was the damage done? Don’t you see what we were and why this is wrong?" - A Sudden Demise)

Γιατί όμως τέτοιος χείμαρρος σκέψεων σε μια παρουσίαση νέου album των Wolverine;

Η σχέση μου με την Σουηδική prog (με την Marillion/Fates συναισθηματική έννοια του όρου, όχι της λογικής ασκήσεων ταχύτητας, χεριών και δακτύλων για μουσικούς αντί για albums) πάει πίσω είκοσι χρόνια, αν και η δική τους ιστορία ξεκινά ακόμα πιο νωρίς, το 1996. Από το ντεμπούτο "The Window Purpose" του 2001 μέχρι σήμερα, σίγουρα έχει αλλάξει η τεχνική, η τεχνολογία και η ωρίμανση του μηνύματος που η μπάντα δηλώνει περίτρανα μέσα από τις νότες και τους στίχους της - αλλά το μήνυμα είναι πάντα το ίδιο: ο Άνθρωπος και το προσωπικό του σύμπαν. Που ορίζεται από τα αισθήματα, τα πάθη που μετατρέπονται σε λάθη και τις αυθόρμητες αποφάσεις. Που έχουν την απώλεια, το κενό αλλά και την απόλυτη ανάγκη να νιώσει πάλι, στο τιμόνι της ύπαρξής του. Το νόημα πίσω από την έννοια του Ανθρώπου. Και όταν ο άνθρωπος έχει φέρει τον εαυτό του σε σημείο να πνίγεται καθημερινά ("come make me numb, strip the memories from my mind, cover my eyes, leave me cold in the still night, I am drowning" - The Scalet Tide), τότε ίσως είναι μόνο μια ανωμαλία στο matrix του που μπορεί να τον επαναφέρει σε λειτουργία.

("Finding, sensing, breathing, tasting all you gave me - tell me, do you see it like me?" - A Perfect Alignment)

Μετά από δέκα χρόνια σιωπής και τρόπον τινά απώλειας, οι Wolverine επιστρέφουν με μια τέτοια ανωμαλία. Το "Anomalies" δεν κοιτάζει πίσω, δεν παρομοιάζει τον εαυτό του με τους μακρινούς του προγόνους, αν και ξέρει από που προέρχεται και γνωρίζει ότι κάθε ένας από τους πέντε προηγούμενους, κυλούν στις φλέβες του. Μουσικά και στιχουργικά, δεν έχει καμία πρόθεση να ξεφύγει από αυτό που αγάπησα εξ αρχής: αυτό το υπέροχο, μελαγχολικό, υγρό soundtrack για το παγωμένο φως κάθε Δευτέρας του κόσμου. Οι πρωταγωνιστές στο σύμπαν των Wolverine, βυθίζονται ακόμα περισσότερο στη θλίψη της εσωτερικής τους καταστροφής και απώλειας στο "Anomalies", δίνοντας στον ακροατή που νιώθει, που αισθάνεται, που δεν έχει νεκρώσει ακόμα στον πυρήνα του, την ώθηση που χρειάζεται για να σηκώσει τα μάτια του από την οθόνη που τον έχει αλυσοδεμένο 24/7, να τα κλείσει αποτυπώνοντας τα χρώματα του ουρανού που για πρώτη φορά ξαναβλέπει και να αφήσει τον εαυτό του να συγκινηθεί με τις νότες που οι Wolverine ειλικρινά, τίμια και απλόχερα μοιράζονται και πάλι μαζί του.

Σε ένα τόσο έντονο συγκινησιακά ταξίδι, είναι αδύνατο και θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω στιγμές. Σίγουρα οι πρώτοι σταθμοί επανάληψης ήταν τα "Nightfall", "This World And All Its Dazzling Lights", "A Perfect Alignment" και "A Sudden Demise", αλλά αυτός ο εθισμός λειτούργησε μόνο ως φάρος, για να φωτίσει την πορεία προς όλες τις συνάψεις σε αυτή την 52λεπτη διαδρομή προς τα μέσα. Μετά από δεκάδες ακροάσεις, το μήνυμα είναι πιο σαφές από ποτέ: αυτός ο κόσμος, έχει ανάγκη την ευαισθησία των Wolverine για να θυμηθεί πάλι πως νιώθει, για να νιώσει πάλι πως ζει.

Τι ορίζει, τελικά, τον τέλειο δίσκο;

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται κωδικοποιημένη για τον καθένα ξεχωριστά, στα αυλάκια αυτού.

"So we listen again
Yes, we listen again
For a while
And we turn up the lights
So we might turn off the nights
We're not running away
No one's running away
For a while
Spite of madness"

Bandcamp