Downfall of Nur

Κοιτώντας πίσω στο 2015, πολλά έχουν αλλάξει και, με μια γενναία δόση ελιτισμού, ακόμη περισσότερα έχουν μείνει ίδια όσον αφορά τον ακραίο ήχο. Σε μια εποχή που θαρρείς πως το σύγχρονο black metal έπιανε τις νέες του κορυφές σε κάθε υποϊδίωμα, η παραγωγή του underground «επέτρεπε» σε ποιοτικά άλμπουμ να μην βγαίνουν ποτέ στην επιφάνεια. Ένα τέτοιο, παγιδευμένο στον αφρό, ήταν το ντεμπούτο LP των Downfall of Nur, "Umbras De Barbagia", μια ψυχωμένη κατάθεση ατμοσφαιρικού folk/black metal. Ίσως το θυμάστε λόγω του εξωφύλλου του.

Το μουσικό όχημα του Ιταλού Antonio Sanna έκτοτε έμεινε στον πάγο, με εξαίρεση ένα ψυχοβγαλτικό split με τους Selvans, αποτυγχάνοντας να εδραιωθεί σε ένα δεύτερο μισό μιας δεκαετίας όπου οι ατμόσφαιρες από βαρετές ήταν πλέον η νόρμα. Η ανακοίνωση της Avantgarde Music πως πλέον, έπειτα από έντεκα χρόνια, το σχήμα επαναδραστηριοποιείται, πιθανώς να έρχεται σε μια εποχή και ένα κόσμο που κανένα δεν ενδιαφέρεται. Λίγη σημασία έχει. Από το εξώφυλλο, και τον αγγλικό, πλέον, τίτλο, καθίσταται σαφές πως εδώ απαιτείται υπομονή.

Πράγματι, τα 80 λεπτά του άλμπουμ, την διεκδικούν, και ομολογουμένως, την κερδίζουν. Με εξαίρεση τριών ambient/noise πρελουδίων που διαχωρίζουν τα κυρίως μέρη, οι τέσσερις βασικές συνθέσεις του  εσχατολογικού "And The Firmament Will Burn To Quench The Pain Of This Earth", κυμαίνονται από 14 μέχρι 21 λεπτά. Εντός τους, η ένταση δεν πέφτει ποτέ, η παραγωγή δεν λειαίνεται, και οι μελωδίες, σε γνήσιο USBM ύφος, μπλέκονται με πηχτό μπάσο και διακριτικά synths. Οι Downfall Of Nur φαίνεται πως δεν ενδιαφέρονται να διευρύνουν το ακροατήριό τους, ούτε να δώσουν εύκολα σημεία για να κρατηθεί το ακροατήριο.

Ο δίσκος διαθέτει έντονο στιχουργικό υπόβαθρο, μπλέκοντας Σαρδινικό φολκλορ, σχολιασμό πάνω στην βία των σύγχρονων κοινωνιών, και την αντιμετώπισή της ως ένα επαναλαμβανόμενο κύκλο. Στο "Underground Halls Of The Oldest Goddess Stronghold", αποκαλύπτεται και η τελετουργική φύση του δίσκου, που αφοσιώνεται στην άχρονη Μητέρα Θεότητα, ενώ το φρενήρες riff του βυθίζεται σε ένα ambient μεσαίο μέρος, το οποίο ηχεί ομολογουμένως εντυπωσιακά ταιριαστό. Η πορεία του ατόμου, από την υλική κάθοδο μέχρι την πνευματική θέωση, η οποία παρουσιάζεται με τη μορφή ενός ritualistic ambient/noise 20λεπτου φινάλε ονόματι "Deliverance", εμπνευσμένη πιθανώς από κάποιο έργο του Kenneth Anger, πιάνει συνθετικές κορυφές στο ομότιτλο άσμα.

Λίγο πριν το προαναφερθέν φινάλε, η πιο τραχειά εκδοχή των Downfall Of Nur πιάνει συνθετικές κορυφές στο ομότιτλο άσμα. Το "And The Firmament…" έχει το χάρισμα να καμπυλώνει το χρόνο, αφού είναι τέτοια η μαεστρία με την οποία μπλέκονται τα επιμέρους, όπως εδώ το βιολί, θυμίζοντας έντονα τις επιρροές από Panopticon, ώστε οι συναισθηματικές μεταβάσεις να ηχούν πιο απότομες από ότι οι μουσικές. Κοινώς, αν ενδιαφέρεστε για ένα πυκνό και βαθύ ατμοσφαιρικό black metal, που προσεγγίζει την folk μεταφυσικά και όχι εμβόλιμα, εδώ θα βρείτε ένα δίσκο για να αναμετρηθείτε μαζί του.

Η δισκογραφική επιστροφή των Downfall Of Nur (αν οι post- αναφορές σας στέλνουν προς τους Fall Of Efrafa και δη το "Inle" καλώς σας βρήκα), φαντάζει εξουθενωτική και υπέρογκη, αλλά δεν είναι στιγμή περιττή. Είναι ευτύχημα να υπάρχουν ακόμη δίσκοι που αναβλύζουν μια αίγλη εν μέσω του καταιγισμού ασκήσεων ύφους ή συνθέσεων – φορέων μουσικής αποψάρας. Είναι ευτύχημα, το ότι μεγάλο μέρος του ακραίου ήχου παραμένει πεισματικά αναχρονιστικό. Το 2026 δεν είναι 2015, οι Downfall Of Nur όμως ηχούν ως το ξεχασμένο πετράδι μιας τόσο μακρινής εποχής, ξεπερνώντας το μύθο του ντεμπούτου τους, διατηρώντας μια συγκλονιστική παραγωγή.

Bandcamp

Youtube