Wu Lyf

Ορυμαγδός επιστροφών και αναβιώσεων φέτος, αφού πλείστα σχήματα και καλλιτέχνες κυκλοφορούν νέες δουλειές ύστερα από κρυογονική ετών. Πού να το βρίσκαμε γραμμένο, όμως, πως μία μικρή, μα επιδραστική μπάντα απ’ το Μάντσεστερ, με μόλις ένα δίσκο στο βιογραφικό της, θα έκανε μία μεγαλειώδη επιστροφή δεκαπέντε χρόνια μετά. Οι Wu Lyf, το μυστικοπαθές σχήμα που διαλύθηκε σαν το Challenger στην απογείωσή του, κυκλοφορεί φέτος μόλις το δεύτερο δίσκο του – κι είναι ήδη μία απ’ τις κορυφαίες δουλειές του έτους.

Η θρησκευτική αύρα του δίσκου προκύπτει απ’ τις εξωφυλλικές συστάσεις, αν και όχι τόσο απ’ τους στίχους, οι οποίοι εμφορούνται από ένα απροσδιόριστο πνεύμα εναντίωσης, αγάπης, και κάθαρσης. Η μπάντα μπορεί να έχει από νωρίς στην ιστορία της συνδέσει το όνομά της με κάτι το χριστιανικό, αν και με τον ίδιο αποστασιοποιημένο και αινιγματικό τρόπο που τα κάνει όλα – εξάλλου, το ακρωνύμιο "Wu Lyf" σημαίνει όντως World Unite, Lucifer Youth Foundation, ώστε να γλιτώσει χρόνο αποκρυπτογράφησης η κάθε φονταμενταλιστική αντι-rock οργάνωση. Η εμμονή του τραγουδιστή Ellery  Roberts για τα ακρωνύμια (όπως φάνηκε κι απ’ τo project που ακολούθησε τη διάλυση των Wu Lyf, με την σύντροφό του Ebony Hoorn, τους L U H, Lost Under Heaven), φέρνει αυτή τη φορά μία άλλη ερμηνεία του LYF, με το πρώτο single που κυκλοφόρησαν, το "Love Your Fate". Εδώ συμπυκνώνεται ικανοποιητικά η ταυτότητα της μπάντας, τόσο απ’ τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Roberts, όσο και απ’ την συνθετική τους προσέγγιση, όπου η «heavy pop» τους δεν είναι παρά ένα μελωδικό ξέσπασμα indie rock, ενώ το γενικότερα Νιτσεϊκό "amor fati" μήνυμα τους φέρνει μπροστά σε μία υπαρξιακή συζήτηση και διαπάλη με τις αντιθέσεις.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, μόλις επτά κομμάτια μπορεί να μοιάζουν πενιχρός απολογισμός, όμως θα υποστηρίξω ότι δεν υπάρχει ούτε μία αδύναμη στιγμή στα τρία τέταρτα της ώρας που διαρκεί. Απ’ το "Robe Of Glory" με την αίσθηση επείγοντος που χτίζουν οι κιθάρες με το νευρικό ρυθμικό τμήμα, ο εναγκαλισμός με τους U2 στα "Letting Go" και οι Led Zeppelin-ισμοί στο "Tib St. Tabernacle", κι από εκεί στα ναζιάρικα φωνητικά ενός ειλικρινά φανταστικού τραγουδιού, του "The Fool", και την κάθαρση του "Wave" και του "At The End of the Day (It Is What It Is)", οι Wu Lyf φτιάχνουν έναν δίσκο έμπλεο συναισθήματος, μουσικότητας, και παρηγοριάς μέσω της σύνδεσης. Έντεχνο, ανεξάρτητο, pop με τον ίδιο τρόπο που είναι κάθε έξυπνη μελωδία, συμβατικό κι όμως χωρίς να διεκπεραιώνει την υποχρέωση, εν τέλει το μόνο που μπορούμε να πούμε για το "A Wave That Will Never Break" είναι πως αποτελεί μία μαγική στιγμή συνθετικού, συναισθηματικού, και εκτελεστικού οργασμού.

Με την πρώτη έκπληξη του "Go Tell Fire to the Mountain" να έχει αποκτήσει ειδικό στάτους στο συλλογικό μουσικοφιλικό ασυνείδητο, το δεύτερο βήμα των Wu Lyf μοιάζει εξίσου κομβικό, καθώς όχι μόνο δεν υποχωρεί απ’ το βάρος των προσδοκιών του, αλλά ακούγεται και πιο ώριμο, πιο μεστωμένο, πιο πλούσιο απ’ τον προκάτοχό του. Θα μπορούσε να έχει κυκλοφορήσει πριν μιάμιση δεκαετία; Ίσως, μπορεί και όχι. Ακόμη κι αν μουσικά μπορεί να ιδωθεί ως συνέχεια, νομίζω το ειδικό βάρος που φέρει σε συναίσθημα και μήνυμα, χρειαζόταν πρώτα την ενδόρρηξη του συγκροτήματος με αυτόν τον δραματικό τρόπο που έγινε. Αυτή η εικοτολογία, βέβαια, μικρή σημασία έχει. Ένα συγκρότημα που μάλλον αγνοούσαμε, έκανε την επιστροφή του σημείο αναφοράς για τον χρόνο που διανύουμε, και μας χαρίζει οράματα μίας ευφορίας, στην οποία πάντα θα πλησιάζουμε, όμως θα το κάνουμε ασύμπτωτα.

Bandcamp