Darko US

Αν για κάποιο λόγο αποφασίσουμε να δώσουμε βραβείο στον πιο εκκεντρικό εκφραστή ακραίου deathcore, τότε οι Darko US το έχουν πάρει σπίτι τους από την προθέρμανση. Μια ακρόαση του "Oni" θα προκαλέσει σίγουρο σοκ και από κει και πέρα, ανάλογα τις απαιτήσεις και τα γούστα, θα ενθουσιάσει, θα προκαλέσει πονοκέφαλο ή κάποιο ανεπανόρθωτο εγκεφαλικό. Δεν αποκλείεται καθόλου να έρθουν όλα αυτά μαζί, και αν η περιέργεια ξύνεται για καβγά τότε η περαιτέρω τριβή θα φέρει τόνους πληροφορίας, αναφορών και διαφορετικών εκφραστικών επιλογών.

Σε πρώτη φάση το σχήμα αυτό προέκυψε ως side project του Tom Barber (Chelsea Grin, ex-Lorna Shore) και του Josh Miller (Chelsea Grin, ex-Emmure, ex-Spite), με στόχο να εκφράσουν μια αλλόκοτη δημιουργική ανάγκη που τους προέκυψε μετά την επαφή με κάποιον μακρινό και εντελώς ακαταλαβίστικο πολιτισμό. Ναι, δικιά μου εκτίμηση αλλά είμαι έτοιμος να στοιχηματίσω λεφτά ότι θα το επιβεβαιώσουν κάποτε κι οι ίδιοι. Το ότι προέκυψε ένας από τους πιο ενδιαφέροντες δίσκους του χώρου (ποιού χώρου ε; ας το πούμε deathcore μωρέ, αν όχι για τη μουσική έστω για την καταγωγή) κάπως άλλαξε το status τους όμως. Ουσιαστικά παραμένουν ένα στουντιακό project, αφού δεν παίζουν καθόλου live, αλλά έχουν μια πολύ σταθερή και συνεπή δισκογραφική παρουσία.

Το πρόβλημα με τους Darko είναι ότι μετά το δεύτερό τους άλμπουμ πέρασαν σε έναν δημιουργικό εφησυχασμό, αφήνοντας στην άκρη το κυνήγι των ορίων και τον πειραματισμό πάνω στη φύση των περιορισμών, φτιάχνοντας ενδιαφέρουσα μουσική μεν, που όμως δεν προκαλούσε το ίδιο την ερευνητική ικανότητα του ακροατού. Το "Starfire" έχει εν γένει κάποια καλογραμμένα κομμάτια που όμως κινούνται σε πιο ασφαλείς συνθετικές φόρμες με πιο φιλική παραγωγή και ροή. Πάντα σε σχέση με το πλαίσιο που οι ίδιοι είχαν στήσει με τις προηγούμενες δουλειές τους. Θα το πω κι ας φανεί υπερβολικό, το τρίτο τους άλμπουμ μου φάνηκε πιο τεμπέλικο.

Φέτος επιστρέφουν με την τέταρτη ολοκληρωμένη τους δουλειά, μετά από ένα σχετικά μέτριο EP που κυκλοφόρησαν το ‘25. Ο τίτλος "Oni 2" βάζει ερωτηματικά ως προς το γιατί, τί θέλουν να μας πουν και ποιες είναι οι προθέσεις, πριν ακόμα ακούσουμε την πρώτη νότα. Αλλά μόλις φτάσαμε στο περιεχόμενο καταλάβαμε ακριβώς, όσο ακριβώς καταλαβαίνει δηλαδή κάποιο το παράλογο. Οι πιο τυπικές φόρμες, η παραγωγή που διευκολύνει τις ακροάσεις και η συνθετική στασιμότητα πήγαν εκεί που ανήκουν: στα σκουπίδια των Darko, διαθέσιμα για τα πιο νορμάλ σχήματα αυτού του κόσμου. Αν πιστέψατε ότι αυτό φτάνει για να στήσουμε πανηγύρι οι απανταχού οπαδοί του alienish-deathcore-djent, κάνατε πολύ πολύ καλά.

Ο δίσκος είναι γεμάτος μπερδέματα, πολύ ενδιαφέρουσες συνθέσεις και αξιομνημόνευτα σημεία. Μάλιστα εκτός από την επιστροφή σε weirdy μονοπάτια, έχουμε περισσότερο groove και γενναίες δόσεις από nu metal που κρύβονται μέσα και πίσω από άβολους θορύβους και δύσπεπτα riff. Οι διαφοροποιήσεις είναι πολύ έντονες στη ροή του "Oni 2", industrial, electronic, deathcore, metalcore, thall djent και ethereal shoegaze παίρνανε συνεχώς από τα ηχεία πετυχαίνοντας όμως έναν αξιοθαύμαστο (ή μήπως αξιοπερίεργο;) συντονισμό μέσα από την όλη ιδιαίτερα επιθετική και out of this world αισθητική.

Ταυτόχρονα δε χάνει ούτε ελάχιστο από το βάρος του, παρά το ότι στα "Angel Eyes" και "Requiem Of Elijah" γίνεται πιο ατμοσφαιρικό και μελωδικό. Βοηθάει φυσικά ότι από την άλλη υπάρχουν κομμάτια όπως το "Dragon Tamer" (ναι σωστά θυμάσαι, στο "Oni" υπήρχε το "Dragon Chaser") όπου βρίσκουμε πολλά διαφορετικά στοιχεία να δουλεύουν συνδυαστικά - με το αποτέλεσμα πάντως να κρύβει Soulfly και Slipknot στην καρδιά. Το "Congratulations" είναι πολύ χορευτικό, το "Prosthetic" πολύ γαμάτο και Korny, ενώ το "Take Me To Heaven" βάζει στο τραπέζι ντουέτο με Alex Koehler φέρνοντας μαζί το παρελθόν και το παρόν των Chelsea Grin.

Μια που φτάσαμε στο θέμα φωνή, να πούμε ότι ο Tom το έχει πάει σε άλλο επίπεδο. Από το άλλο επίπεδο που ήδη ήταν. Έχει αναπτύξει πολλές διαφορετικές εκφραστικές δεξιότητες που χρησιμοποιεί στα όρια της κατάχρησης. Δεν προσπαθεί καθόλου να ακουστεί εύκολος ή να ανοίξει τον τρόπο που τραγουδάει σε ευρύτερο κοινό, αλλά είναι ξεκάθαρα πιο πολυσύνθετος στο τι μπορεί να κάνει και πως να επικοινωνεί τους στίχους του.

Στη σύνθεση των κομματιών έχει συμμετάσχει για άλλη μια φορά και η μυστήρια προσωπικότητα με το όνομα Mihai Pavel. Οι εκτιμήσεις για το αν υπάρχει ή όχι εξακολουθούν να είναι εκεί, με την πιθανότερη ιστορία όμως να λέει ότι στην πραγματικότητα είναι φίλος από τα παλιά του Josh. Οι καχύποπτοι λένε ότι οι δύο προηγούμενες προτάσεις δεν είναι αντιφατικές. Επιπλέον εμφανίσεις βρίσκουμε από τον Elijah Witt (Cane Hill) αλλά, plot twist, όχι στο "Requiem Of Elijah", τον ηθοποιό Kyle Hebert,  τον Dan Tucker (Crown Magnetar), Clay White, Ben Duerr (Shadow Of Intent) και τον Johnny 3 Tears (Hollywood Undead).

Προφανώς το shock effect δεν πιάνει τα επίπεδα του πρώτου "Oni", δε γίνεται όμως αυτό ρε παιδιά. Δηλαδή όσο κι αν δεν περιμέναμε την στροφή που πήρε η μπάντα με τούτο εδώ, παραμένει η ίδια μπάντα. Η πρώτη εκείνη επικοινωνία τους με τα Cylons και τους έξω-από-δω πρασινομούρηδες με τις κεραίες και τα τατουάζ, είναι ακόμα καθοριστικής σημασίας στον τρόπο που γράφουν μουσική… Είναι όμως ένα εξαιρετικό άλμπουμ, πολύ fan για όσα γουστάρουν το deathcore τους παράξενο, over-overproduced με έναν τρόπο που κάνει ακραία (αλλά απόλυτα συνειδητή επιλογή) την κάθε ακρόαση και γεμάτο μεγάλα σημεία. Και σε τελική ανάλυση δεν το βλέπω κακό, αν στο μέλλον καταλάβουν τον πλανήτη εξωγήινα droids και πράσινες χλαμούτσες, να έχουμε εξοικειωθεί λιγάκι με τη μουσική που θα ακούνε.