Athletic rock και proto - speed χάος

Φτάνοντας στα καθέκαστα της επίσκεψης των ιστορικών Raven στη χώρα μας για δύο συναυλιακές εμφανίσεις, φαντάζει μια καλή ευκαιρία να εξετάσουμε το φαινόμενο του athletic rock, του ιδιώματος με το οποίο χαρακτήριζαν οι ίδιοι τη μουσική τους. Σε μια εποχή αυθεντική, προτού το heavy metal παγιώσει την ίδια του τη μυθολογία με άκαμπτους κανόνες σοβαροφάνειας, υπήρχαν μουσικοί που αντιλαμβάνονταν αυτή τη μουσική ως κάτι απελευθερωτικό, χαοτικό και υπερβολικό, ακόμη και αν αυτό ακροβατούσε στα όρια του αισθητικά επιλήψιμου.

Άλλωστε, μιλάμε για τα ‘80s, μια εποχή ποικιλομορφίας και δημιουργικής έκρηξης, με τους Raven να ενσαρκώνουν σε απόλυτο βαθμό τη μοναδικότητα που προαναφέρθηκε παραπάνω. Η μπάντα των αδερφών Gallagher υπήρξε μια κατηγορία μόνη της αισθητικά, αφού σε ευθεία αντιπαραβολή με τον denim & leather και occult περίγυρο, εκείνοι έμοιαζαν με μια παρέα ανθρώπων με περίσσεια καφεΐνης στο αίμα τους, γεγονός που εξωτερικευόταν μουσικά με έναν proto - speed metal τρόπο κι αισθητικά με μια μίξη ’80 αποδυτηρίων, χύμα - punk αλητείας και ψευδεπίγραφα χιουμοριστικής αύρας.

Το περίφημο "athletic rock" που οι ίδιοι χρησιμοποιούσαν για να περιγράψουν τη μουσική και τη σκηνική τους παρουσία δεν ήταν μονάχα ένα ευφυές slogan. Όταν το NWOBHM γεννούσε τη μία μπάντα μετά την άλλη, οι Raven εμφανίζονταν πάνω στη σκηνή φορώντας κράνη hockey, επιγονατίδες, αθλητικές στολές και σπασουάρ, με τις συναυλίες τους να λειτουργούν με μια λογική φυσικής εκτόνωσης. Τα riff διαδέχονταν το ένα το άλλο λες και κυνηγούσαν τη ροή του υλικού, οι ταχύτητες βρίσκονταν μόνιμα στην τσίτα, με το σχήμα να προβάλει - και να βιώνει - μια πρωτόλεια έννοια ακρότητας και attitude γεμάτου όμορφα ψεγάδια.

Έχοντας φτάσει σε μια εποχή ακραίου ελέγχου και τεχνικής υποστήριξης των συναυλιακών δρώμενων, αυτή η προσέγγιση των Βρετανών μοιάζει σχεδόν εξωγήινη. Βλέπετε, οι Raven προέρχονται από μια εποχή όπου η αίσθηση κινδύνου αποτελούσε μέρος της εμπειρίας. Δεν ήξερες ποτέ αν το εκάστοτε τραγούδι θα επιταχύνει ανεξέλεγκτα ή αν ο Gallagher θα σωριαστεί πάνω σε κάποιο monitor και αυτό θα ήταν απολύτως φυσιολογικό και μέρος του όλου show.

Αυθεντικά εκκεντρικοί και πηγαία υπερβολικοί, μπορεί να μην υπήρξαν η πιο ταλαντούχα μπάντα σε αυστηρούς όρους δημιουργικότητας, αλλά επηρεάζοντας σχήματα σαν τους Metallica, τους Anthrax και λοιπούς μεγάλους της speed metal συνομοταξίας, μονάχα τυχαίους δεν τους λες. Τα "Rock Until You Drop", "Wiped Out" και "All For One" υπήρξαν στιβαρά δείγματα γραφής αυτού του heavy metal με punk ψυχή, προσδίδοντας την αίσθηση ότι το metal μπορούσε να ξεφύγει από τα στενά όρια του hard rock και να μετατραπεί σε κάτι περισσότερο ανεξέλεγκτο.

Αναμενόμενα, σχεδόν, η προσπάθεια εμπορικής καταξίωσης πήγε άπατη, με το "The Pack Is Back" να μνημονεύεται περισσότερο για εκείνο το τόσο χαρακτηριστικό του εξώφυλλο, παρά για το αναποφάσιστο της μουσικής του φύσης. Βλέποντας τη μεγάλη εικόνα, μάλλον καλύτερα, αφού οι ίδιοι δεν έμοιαζαν ποτέ προορισμένοι για μια «επιτυχία των μαζών», απολαμβάνοντας πλέον ένα cult status που τους θέλει να υπάρχουν περισσότερο σαν ιδέα και πηγή έμπνευσης, παρά σαν brand. Μισό αιώνα αργότερα, ίσως αυτό είναι και το μεγαλύτερο τους επίτευγμα. Όχι μονάχα πως επηρέασαν μια χούφτα μπάντες που εξελίχθηκαν σε σημαντικές, μα πως υπήρξαν αυθεντικοί, απελευθερωμένοι και ακατέργαστοι, μακριά από λογικές σοβαροφάνειας και υποχρεωτικών καλουπιών.