Throwing Bricks and Ontaard

Η ζωή, σηματοδοτείται από κύκλους. Είτε τους φανταστείς ομόκεντρους, είτε με σπειροειδή κίνηση κατά την μαρξική προσέγγιση της φιλοσοφίας της ιστορίας, η κυκλική μετακίνηση μοιάζει το μόνο σταθερό στοιχείο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, κι αν δεν θυμόμαστε τα λάθη μας είμαστε καταδικασμένοι να ξανασυμβούν και άλλα τέτοια τσιτάτα. Μαζί με τα λάθη όμως, επιβιώνει και η συνεχής υπενθύμιση πως δεν αρμόζει να τους επιτρέψουμε να υπερισχύσουν.

Ένας τέτοιος κύκλος είναι κάθε Απρίλιο το Roadburn Festival, μια πηγή που εξαγνίζει τον υπόλοιπο ημερολογιακό χρόνο και το βάρος του από τις ψυχές κάποιων ανθρώπων που μια ανεξήγητη μεταφυσική δύναμη και αγάπη για το σκληρό ήχο, τους δένει και τους κάνει να επιστρέφουν στη νότια Ολλανδία. Εντός των δικών του κύκλων, το συγκεκριμένο φεστιβάλ έχει καταφέρει κάτι μοναδικό. Κι αυτό είναι να παραγγέλνει από καλλιτέχνες της επιλογής του, να γράψουν κάποια μουσικά έργα που θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά γενικά αλλά και ζωντανά, κατά τη διεξαγωγή του, γνωστά και ως commissioned projects. Μια συνθήκη που φέρει ευθύνη, αλλά και άπλετο χρόνο κι έμπνευση για σπάσιμο μουσικών ορίων.

Μεταξύ των πολλών συγκλονιστικών συνθέσεων που έχουμε συναντήσει στο τόσο συγκεκριμένο αυτό πλαίσιο, είναι και η πρώτη ζωντανή εκτέλεση, και παράλληλα ηχογράφηση, της συγκεκριμένης κυκλοφορίας, "Something To Lose". O ιθύνων νους του φεστιβάλ, Walter, γνωρίζει καλά την τοπική Ολλανδική σκηνή και πως να ανιχνεύει νέα ταλέντα. Οι Throwing Bricks όπως και οι Ontaard, αποτελούν κομμάτι αυτής της σκηνής, ενώ στο παρελθόν είχαν συνεργαστεί και στο εξαιρετικό "Oud Zeer", οπότε υπήρχε αποδεδειγμένη χημεία. Τους ζητά λοιπόν πριν την περσινή εκδοχή του φεστιβάλ, να γράψουν κάτι καινούριο, για να παρουσιαστεί ζωντανά στο Roadburn. Ο υπότιτλος του κειμένου, αποτελεί δική τους ρήση, καθώς εξηγούν πως έφτασαν στη σύλληψη του τίτλου. Η αίσθηση ευθύνης και αυταπόδειξης, οδηγεί στη συνειδητοποίηση πως κάτι υπάρχει να χαθεί, και πως αν κάτι μπορείς να το χάσεις, μπορείς κιόλας να παλέψεις γι’ αυτό. Από την παγκόσμια συγκυρία στο προσωπικό τους άγχος να βγάλουν την εμπιστοσύνη ασπροπρόσωπη, τα δύο συγκροτήματα ορίζουν κάτι εμβληματικό.

Θυμάμαι ακόμη, σχεδόν το κάθε λεπτό αυτής της εμφάνισης. Νωρίς το μεσημέρι, κι ενώ πηγαίνεις χωρίς καμία ιδέα να ακούσεις κάτι εντελώς άγνωστο, και εμφανίζονται πάνω στη σκηνή, δώδεκα άτομα. Οι Throwing Bricks, οι Ontaard και φίλοι, διανύουν τη σκηνή αλλάζοντας μεταξύ τους όργανα, παίζοντας παιχνίδια με πολλά διαφορετικά φωνητικά, καλώντας synthesizers, βιόλα και δεύτερα κρουστά, παρουσίασαν ένα κράμα black, doom, sludge, screamo που όμοιο του νομίζω δεν έχω ξανασυναντήσει. Κι όλα αυτά με ταπεινότητα και προσγειωμένο χαρακτήρα παρά τη μανιασμένη τους σκηνική παρουσία. Είχαμε πει για τότε, πως θα δίναμε ένα νεφρό για να ηχογραφηθεί αυτή η εμφάνιση.

Η ευχή εισακούσθηκε, και, στη φετινή εκδοχή του φεστιβάλ, βρήκαμε το δίσκο έτοιμο να στηριχθεί, με τη δέουσα συγκίνηση της αναβίωσης της περιγραφηθείσας συγκλονιστικής εμπειρίας. Μοιραστήκαμε και τη μαγική στιγμή του να απολαύσουμε ένα σημαντικό φετινό commissioned project με τα περισσότερα μέλη των δύο αυτών συγκροτημάτων. Με τον συγκεκριμένο κύκλο λοιπόν να κλείνει αισίως φέτος, και να μας γυρνά σε αναμνήσεις δέους, ας μιλήσουμε λίγο περισσότερο για το περιεχόμενο του "Something To Loose".

Ακούγοντας προσεκτικά πλέον το δίσκο με δυνατότητα επανάληψης και αφομοίωσης των στίχων του, καταλαβαίνει κανείς γρήγορα ότι πρόκειται συνάμα με τη μουσική του προέκταση, για ένα πολιτικό μανιφέστο της καταπιεστικής και σε στιγμές τυραννικής εξουσίας. Η εισαγωγή του "Basal Hope" δεν μασάει τα λόγια της, αλλά και η doom black μουσική του περιχαράκωση του αποδίδει την αρμόζουσα ευθύτητα. Η ροή στο sludge εντός του ίδιου κομματιού μοιάζει γάργαρη, και τα γυναικεία φωνητικά αποδίδουν έναν προστατευτικό τόνο στο όλο εγχείρημα, σχεδόν σαν μητρικό ένστικτο που αποτρέπει την ανθρωπότητα από την πολιτική απάθεια. Το κυρίαρχο μελωδικό riff επίσης, πανέμορφο.

Οι τσίτες μοιάζουν αυτόματη λογική επιλογή με το screamo να παίρνει τη θέση του στο "On The Verge Of Something Unnerving" με death doom περάσματα που αγχώνουν, αλλά και ηλεκτρονικά σημεία που θυμίζουν post rock ηχοτοπία, για να καταλήξει πάλι στον sludge μονόδρομο. Η σκέψη πως χιλιάδες άτομα σκεφτόμαστε ότι αν δεν ήμασταν μόνα μας στις ιδέες μας ίσως να γινόταν κάτι, ίσως κάτι να άλλαζε, ίσως να μην υπήρχε τόση απελπισία, επιβεβαιώνει την αποκαρδιωτική κυριαρχία του «διαίρει και βασίλευε». Το "Hedon", μια screamo επίκληση στην θεά Ηδονή να μας κάνει να ξεχαστούμε από τα προβλήματα και τις υπαρξιακές ανησυχίες μας, σέρνει τον διονυσιακό χορό με ένα μανιασμένο «ΛΑΛΑΛΑ» κι όλοι ορμούν σε μια μαζική χορευτική τρέλα - ξέρετε, τον δικό μας, τον άγριο χορό.

H ονείρωξη - κορύφωση του δίσκου κυλά φυσικά. Το αγαπημένο "Mercy Seat" καλεί τη βιόλα. Το post metal οργιάζει και στο τρίλεπτο, ξεσπά σε μια μελωδική μέθεξη με εντάσεις και ηρεμίες, όπου η βιόλα ταρακουνά και τον κάθε ασυγκίνητο - τότε στο χώρο, τώρα στην άλλη μεριά του ηχείου ή του ακουστικού. Το black metal και το hardcore, κάποτε άσπονδοι φίλοι, πλέον τελούν συνοδοιπόροι σε μουσικές που δεν αναγνωρίζουν κατηγοριοποιήσεις όταν τούτες δεν μοιάζουν αναγκαίες ή έστω χρήσιμες. Από την πιο εντυπωσιακή σύνθεση στην πιο συγκρουσιακή τους κατάθεση, οι Throwing Bricks και οι Ontaard επιλέγουν τον τίτλο "Acid To Fascists". Ένα κομμάτι που δεν προτρέπει σε βία όπως ίσως κάποιος καλοθελητής παρεξηγήσει, μα εξηγεί πως η τοξικότητα που χτίζεται μέσα μας από τις καθημερινές αλλά και βαρύτερες φαστιστικές πράξεις και πρακτικές πρέπει να επιστρέψουν στην πηγή αντί να τρώνε τα σωθικά μας. Άλλο ένα post metal έπος για να χαρούμε, με κάτι παραπάνω από σαφή δήλωση.

"All hope starts to evaporate
I feel my throat closing up when we need it most
I can feel my back growing crooked with every new fascist that holds more power and rights in his left fist than I ever will in my whole body."

Doom και post hardcore, ενώνουν τις δυνάμεις τους για τη δημιουργία του "Solitude", και αναμνήσεις ξεπηδούν από ανθρώπους να κουνούν το κεφάλι τους με δύναμη και κατανόηση. Η σπαραξικάρδια, υπαρξιακή ομολογία του "Mislay", κάτι σαν στιχουργικό παιχνίδι για την πάλη με τους εσωτερικούς μας δαίμονες, τη λαογραφία και τα τρία φροϋδικά «εγώ», έρχεται να κλείσει τον κύκλο (για άλλη μια φορά σχήμα κυκλικό) που άνοιξε το doom black στοιχείο στο εναρκτήριο κομμάτι, χωρίς να στερείται κι αυτό τις post ασήκωτες ατμόσφαιρες.

Το "Something To Lose", είναι ένας δίσκος που ειρωνικά, εάν του ανοίξεις την καρδιά σου και το παρακολουθήσεις με τη δέουσα προσοχή λόγω της πολύ απαιτητικής πληθώρας πραγμάτων που συμβαίνουν στο σύνολό του, αλλά και μουσικών που το απαρτίζουν, θα πάρει κάτι από εσένα μαζί του για πάντα. Ίσως, η απουσία από την ανατριχιαστική ζωντανή του εκτέλεση να δύναται να στερήσει σε κάποιους ακροατές κάτι από τη συλλογική του μνήμη σε όσους ήταν εκεί, παρ’ όλα αυτά είναι μια διδαχή πολιτικής φωνής, συνεργασίας και εξερεύνησης μουσικών ορίων όταν μια σκηνή ενώνεται για να βγει ολόκληρη πιο δυνατή. Αν σε αγγίξει, θα είναι από τα καλύτερα πράγματα που άκουσες φέτος, αλλά και πέρυσι.

Throwing Bricks Bandcamp

Ontaard Bandcamp