Social Distortion

Όταν το 2022 στο Rockwave Festival ο εμβληματικός Mike Ness μας ενημέρωνε για την ολοκλήρωση του πολυαναμενόμενου όγδοου άλμπουμ των Social Distortion, χαμογελάσαμε και ελπίσαμε. Το ποιοτικότατο "Hard Times And Nursery Rhymes" του 2011 φαινόταν απόηχος ενός μακρινού παρελθόντος, μα τα "Tonight" και "Born To Kill" που ακούσαμε τότε, έδειχναν πως το όνειρο πλέον αποκτά σάρκα και οστά. Ο Ness το έβαλε πείσμα, κόντρα σε όλες τις αναποδιές, υγείας και προγραμμάτων, να κυκλοφορήσει νέα μουσική. Όταν στις αρχές του έτους, η στούντιο εκτέλεση του "Born To Kill" προλόγισε την ανακοίνωση του ομότιτλου νέου άλμπουμ της μπάντας, πλέον μπορούσαμε να μετράμε αντίστροφα με προσμονή.

Βλέπετε, το εναρκτήριο κομμάτι του νέου άλμπουμ, απέδειξε πως οι Social Distortion είναι εδώ με τρόπο εμφατικό, εκρηκτικό, διαχρονικό. Πράγματι, το "Born To Kill", προσφέρει απλόχερα και μεστά όλα τα στοιχεία που έκαναν τους Social Distortion μια από τις διαχρονικά πιο αναγνωρίσιμες και αγαπητές punk rock μπάντες. Το μελωδικό, σχεδόν heartland, punk τους παραμένει ηλιόλουστο, ιδρωμένο, ο Ness πλέον έχει αναχθεί σε ένα larger than life τοτέμ, και κάθε σύνθεση του δίσκου ηχεί ως ένα χαϊκού αδιέξοδων μεταμεσονύκτιων συζητήσεων σε μπαρ της υποκουλτούρας στο Orange County.

Τα έντεκα κομμάτια του άλμπουμ, τα οποία συνθέτουν 46 ακαταμάχητα λεπτά, επιχειρούν να καλύψουν μια ηχητική κληρονομιά 40 και βάλε ετών. Ομολογουμένως, ακόμη και αν οι διαφορές ανάμεσα στο φορτισμένο μα εθιστικό, κλασικό "Mommy’s Little Monster" του ’83 ή το γιγάντιο πλέον, ομώνυμο άλμπουμ του ’90 είναι μικρές, είναι διακριτές στο εξοικειωμένο αυτί. Το τραχύ "No Way Out" και το "Don't Keep Me Hanging On" παραπέμπουν στο  "White Light, White Heat, White Trash", το φοβερό και τρομερό "Partners In Crime" στο δεύτερο, το προαναφερθέν "Tonight" και το "Walk Away (Don’t Look Back)" είναι βγαλμένα από τις garage/boogie επιρροές της ύστερης περιόδου τους.

Οι Social Distortion κυκλοφόρησαν ένα δίσκο με εξαιρετική ροή που έχει να δώσει κάτι αξιοπρόσεκτο σε κάθε ακρόαση, από οποιαδήποτε σκοπιά. Η σχεδόν γκοσπελομπλουζιά του "Crazy Dreamer" με τη συμμετοχή της θρυλικής Lucinda Williams, οριακά αυτοβιογραφική για τον Ness, θα θυμίζει για πάντα πόσο το σχήμα αγαπά αυτές τις επιρροές, όπως και η, απλώς συμπαθής διασκευή στο "Wicked Game" του Chris Isaak.

Το "Born To Kill" δεν είναι σε κανένα σημείο υπερβατικό, ούτε ανανεωτικό, μήτε θα επεκτείνει την κληρονομιά του συγκροτήματος. Ανά στιγμές, μοιάζει μια μπαρουτοκαπνισμένη αντανάκλαση ενός ειδώλου που πλέον φαντάζει εκτός εποχής. Πιστέψτε με όμως, κάθε φορά που οι ακροάσεις φτάνουν στο "The Way Things Were" θα θυμάμαι χαμογελώντας γιατί ο Springsteen εκτιμά τόσο πολύ αυτό τον τραγουδοποιό. Οι Social Distortion επέστρεψαν έπειτα από δεκαπέντε χρόνια, και κάθε ακρόαση του νέου τους άλμπουμ είναι ικανή να συνδεθεί με αναμνήσεις φωτεινές, ανέμελες, γοητευτικά μελαγχολικές.

Το "Born To Kill" ακούγεται ασταμάτητα, και όποιος και να είναι ο αντίκτυπος του στο μέλλον, είναι βέβαιο πως θα είναι πρώτα ένα βιωματικό άλμπουμ και μετά όλα τα υπόλοιπα.  Στην επόμενη απόδρασή σου, μπες στο αυτοκίνητο και βάλε το να παίξει. Ο ήλιος θα φανεί, και κάτι πίσω από αυτό το τράβηγμα των λέξεων και αυτά τα μελωδικά riffs και leads, θα σου ψιθυρίσει πως «όλα θα πάνε καλά, απλά ζήσ’ το». Πίστεψέ με, ήμουν εκεί.

Bandcamp

Youtube