The Man & His Failures, Modern Ruin, Nekrobot @ Ilion Plus, 08/05/26

Αν είσαι οπαδός του σκοτεινού ηλεκτρονικού ήχου, που αν μη τι άλλο, στην χώρα αλλά και πόλη καταγωγής μας είναι πολύ πλούσιος, πιστεύω πως είναι σχεδόν αδύνατο να σου έχει διαφύγει το όνομα των The Man & His Failures. Το Αθηναϊκό τρίο δραστηριοποιείται καιρό, με πολλές κυκλοφορίες τραγουδιών, remixes και EP, λίγους μήνες νωρίτερα όμως κατάφερε να τελειοποιήσει και τον πρώτο του ολοκληρωμένο δίσκο, με τίτλο "Survival Kit". Μία κυκλοφορία που πραγματικά μεγαλώνει μέσα σου όσο περισσότερο την αφουγκράζεσαι, ενώ τροφοδοτεί την ανάγκη σου για χορό. Παρ’ όλα αυτά τούτο το κείμενο δεν δημιουργείται τόσο για να εμβαθύνει στην πορεία των The Man & His Failures, το έχουμε κάνει εκτενώς αυτό στη συνέντευξή μας άλλωστε, αλλά για να πούμε λίγα πράγματα για τη ζωντανή παρουσίαση του "Survival Kit" που προσφάτως έλαβε χώρα, έπειτα από τρία χρόνια σκληρής προετοιμασίας και υπομονής.

Αργά όπως όφειλε, γιατί τέτοιους ήχους τους απολαμβάνεις περισσότερο βαθιά μέσα στη νύχτα, το ILION Plus υποδέχτηκε την industrial ομάδα των The Man & His Failures και των φίλων που θα συμμετείχαν στη βραδιά. Πρώτο στη σκηνή, το σχήμα του Στέφανου Λεβένταγα που άρχισε να κάνει παρέα με σατανιστές. Με συγχωρείται, αυτή δεν είναι η αλήθεια, παρά μόνο τα intrusive thoughts μου. Οι Modern Ruin αποτελούν το industrial / noise/ power electronics ντουέτο του Μάκη/Gerard Παπασημακόπουλου (Στέφανος Λεβένταγας ονομάζεται παλαιότερος ιντερνετικός του χαρακτήρας, για όσα δεν γνωρίζουν) που πέρα από την κωμωδία και το σχολιασμό δραστηριοποιείται χρόνια και στις ακραίες μουσικές, και του μουσικού παραγωγού Νικόλα Ράπτη που απαντάμε και ως Fringe Society.

Απαιτητικός ήχος για τους μη μυημένους στην πολύ συγκεκριμένη φάση του, η καλύτερη μου εμένα προσωπικά, η μουσική πορεία των Modern Ruin ξεκίνησε από ένα αρκετά θορυβώδες wall of sound για να καταλήξει σε περισσότερο «μελωδικές» πτυχές, βασισμένες πειροσσότερο σε ρυθμό και στιχουργική απαγγελία. Η κονσόλα του ντουέτου πήρα φωτιά, και φυσικά σε συνδυασμό με τα σκληρά και στενάχωρα μεν, πολύ ενδιαφέροντα και όμορφα visuals δε, μετέφερε αυτή την έννοια της απόγνωσης και του δυστοπικού που κατανόησα ότι προσπαθεί να μεταδώσει.

Μου άρεσε επίσης η αντίστροφη πορεία τους, καθώς συνήθως τέτοια sets ξεκινούν από πιο εύπεπτους και κατανοητούς έχουν, που σταδιακά θολώνουν και παραμορφώνονται σε θόρυβο, στη δική τους περίπτωση όμως, ξεκινήσαμε από το μπερδεμένο και καταλήξαμε στο αντιληπτό, κάπως σαν να ξυπνάς από περίπλοκο όνειρο, ή στο να συνειδητοποιείς ότι νόμιζες πως όλα ήταν εντάξει, μα τελικά κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Συνδυασμένο με το τελείωμα του σετ όπου ο Μάκης εγκατέλειψε την κονσόλα και έκατσε οκλαδόν στην άκρη της σκηνής, με εμφανή απόγνωση, η απόδοση τους κρίνεται άρτια. Αν σας συγκινούν ήχοι σαν τους δικούς τους, πιστεύω πρέπει να τους εντοπίσετε ζωντανά, θα σας μαγνητίσουν.

Στο κυρίως θέμα όμως, οι The Man & His Failures ετοιμάζονταν να μας σερβίρουν ολοκληρωμένο το "Survival Kit" και λίγο πολύ ανυπομονούσαμε. Θα ήθελα να δω περισσότερο κόσμο ακόμη από αυτόν που συγκέντρωσε η συγκεκριμένη συναυλία, καθώς πραγματικά το αξίζουν τα σχήματα εντός της ενώ ήχος και στήσιμο υπήρξαν όλα στην εντέλεια. Το τρίο λοιπόν ανεβαίνει στη σκηνή, και αυτό που μου κάνει εντύπωση από τα πρώτα κιόλας λεπτά είναι η χημεία τους. Μια συνάντηση μουσικών που παρά το γεγονός ότι ξεκίνησε από ένα άτομο, δεν μοιάζει να έχει ακριβώς μπροστάρη, αλλά αποτελεί μια σύμπραξη ανθρώπων που νιώθουν τη μουσική τους εξίσου έντονα. Και οι τρεις τραγουδούν τους στίχους με την ίδια προσήλωση, ενώ μοιάζουν να το ζουν στο έπακρο από την αρχή.

Φυσικά στο μικρόφωνο, φωνητικά ακούγονται μόνο από το Μάνο που οργώνει τη σκηνή, κάπως εμβατηριακά. Από την αρχή τα "Descent" και "Solid State" ξεχωρίζουν. Γενικότερα όμως οι στίχοι των The Man & His Failures προκαλούν ενδιαφέρον, σε ζωντανή ή μη απόδοση. Οι ίδιοι ξεκαθαρίζουν άλλωστε συνεχώς τη θέση τους σε σχέση με το που βρίσκονται – η Παλαιστινιακή σημαία στη σκηνή εν τω μεταξύ αποτελεί και την πιο άμεση απόδειξη. Με πολλή έντονη συγκίνηση και ευγνωμοσύνη μας απευθύνθηκαν και μας ευχαρίστησαν για την παρουσία μας σε αυτή την τόσο σημαντική στιγμή γι’ αυτούς. Συνέχισαν παρουσιάζοντας ολόκληρο το "Survival Kit", όπου στη συνέχεια του, ξεχώρισαν στα αυτιά μου το αγαπημένο μου "Lethe" αλλά και το εξαιρετικό ομώνυμο του δίσκου.

Στη συνέχεια βέβαια, οι The Man & His Failures είχαν κι άλλα πράγματα να μας παρουσιάσουν, αφού η μουσική τους δεν περιορίζεται μόνο στο δίσκο. Μια βαθιά βουτιά στο παρελθόν τους άναψε περισσότερο τα αίματα ως προς το χορό, που η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος εντός του ILION Plus είχε παρασυρθεί σε ρυθμικά βήματα από πάρα πολύ νωρίς. Μας είχαν προϊδεάσει επίσης πως θα είχαμε κάποιες εκπλήξεις επί σκηνής. Πιο συγκεκριμένα, η παρουσία της Ειρήνης από τους Church Of The Sea «ευλόγησε» τη σκηνή (αγαπάμε ούτως ή άλλως πολύ τη φωνή και τη μουσική της, για μια διασκευή στους Bauhaus παρέα με το συγκρότημα. Για το κλείσιμο, που το έχασα σαν σωστή σταχτοπούτα της γραμμής ένα του μετρό, που δεν γίνεται κολοκύθα αλλά απλώς δεν μένει ανοιχτή και το βράδυ τα Πασαρσκευοσάββατα, είχαμε σε θέση dj set τον Nekrobot που ήρθε από αρκετά μακριά για να ολοκληρώσει τη μαρκίζα της συναυλίας. Και είναι κρίμα, γιατί μου αρέσει πολύ το κοσνεπτ του προγραμματισμένου dj set μετά από ζωντανή μουσική.

Τελικά όμως, αυτό που κρατάμε από τη συγκεκριμένη βραδιά είναι η πολύ δυνατή παρουσία των The Man & His Failures, οι οποίοι φωνάζουν δυνατά το όνομά τους μέσα από τα σκοτάδια της Αθηναϊκής σκηνής. Τρεις άνθρωποι με μακρά και ουσιαστική παρουσία στη μουσική, που εφόσον ένωσαν της δυνάμεις τους, θα έχουν να μας δίνουν πολύ δυνατές παρουσίες, ενώ αξίζουν σίγουρα μια θέση στο να ανοίξουν κάποιο μεγαλύτερο όνομα κοντινού ήχου. Όχι μόνο θα ανταπεξέλθουν, μα και θα κερδίσουν περισσότερους νέους οπαδούς.

Φωτογραφίες: Petros Poulopoulos