Protest The Hero

Μπορούμε να μιλάμε για τύχη που έχουμε τους Protest The Hero στην ζωή μας; Αναμφίβολα, καθώς η μπάντα απ’ τον Καναδά έχει καταφέρει να συγκεντρώσει πολλά θετικά χαρακτηριστικά στον ήχο της, απ’ τα κοφτερά, math riffs και την νευρωτική παράνοια μπαντών όπως οι Dillinger Escape Plan, με την καθάρια prog λογική των Dream Theater, υπερηχητικές ταχύτητες (ας μην είναι προσβολή να τους συγκρίνουμε με τους Dragonforce ώρες ώρες), και μία μαξιμαλιστική λογική που τους ακολουθεί και στα φωνητικά, που συνταιριάζουν τσιρίδες, brutals και καθαρά. Αν για κάτι ξεχωρίζουν ακόμη παραπάνω, όμως, είναι η στιχουργική τους τοποθέτηση, με μία πολιτικοποιημένη στάση σπάνια στον προοδευτικό χώρο, που αρέσκεται στον επιδερμικό κοινωνικό σχολιασμό στην καλύτερη, ή στην μπανάλ εσωστρέφεια και την απολίτικη υπερβατικότητα στη χειρότερη.

Στο "Within", δεν αποκλίνουμε καθόλου απ’ το συνηθισμένο ύφος των Protest The Hero, ούτε στιχουργικά, ούτε μουσικά. Αυτό που αλλάζει, ωστόσο, είναι το σημείο εστίασης, αφού μετά το ιδιαίτερα πολιτικό "Palimpsest" και την καταβύθιση στην ιστορία των ΗΠΑ, ο Rody Walker αποφάσισε να στρέψει τον φακό του προς τα μέσα. Στο "Within", λοιπόν, μπαίνει στο επίκεντρο και σχολιάζει με τον αρκετά λογοτεχνικό του τρόπο εμπειρίες απ’ τη ζωή, τις ανασφάλειές του, συνομιλίες με ξιπασμένους γέρους γείτονες, το πώς είναι να χτίζεις μία μπάντα ή την απώλεια φίλων που δεν μπορείς ούτε να διανοηθείς. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα προσωπικό άλμπουμ, όχι χωρίς τα κατά τόπους κοινωνικά σχόλια, που όμως φιλοδοξεί – και καταφέρνει – να ενώσει το συλλογικό με το ατομικό.

Στην μουσική πλευρά, έξι χρόνια απουσίας δεν άλλαξαν τον καλλιτεχνικό ρου των Protest the Hero, και ούτε ο δίσκος πρόκειται να το κάνει. Το συνθετικό και ηχητικό νήμα πιάνεται από εκεί που το άφησαν με το "Palimpsest", για να μην πω ότι μου θυμίζει αρκετά και το "Pacific Myth" EP. Τα math στοιχεία στις κιθάρες δεν λείπουν, μαζί με κάποιες punk (sic) επιλογές (στο "Fishhook") που προδίδουν τις καταβολές των μελών, ενώ υπάρχουν διαφορετικοί τονισμοί πιο thrash ή power metal ("The Orchard", με ίσως το πιο συναρπαστικό intro-riff του δίσκου). Στη συνήθη ηχητική τους ταυτότητα, οι Protest the Hero επιλέγουν να βάλουν και κάποιες πιο funky απολήξεις, με το "Grandfather’s Axe" να φέρνει στο νου και τους BTBAM με όλη τη θεατρικότητά του. Ο τυπικός καταιγισμός νοτών και πληροφορίας σε αδιανόητα bpm διακόπτεται από δύο ιντερλούδια, το "i.above" και "ii.bellow", που παρά την ορχηστρική τους λυρικότητα δεν μπορώ να καταλάβω πού ακριβώς αποσκοπούν, παρά μόνο να διακόπτουν την ροή του δίσκου εν είδει ανάσας.

Εφόσον γνωρίζετε τους Protest the Hero και την καλλιτεχνική τους πρόταση, είναι μάλλον δύσκολο να εκπλαγείτε απ’ όσα περικλείονται στο νέο άλμπουμ. Στα 35 λεπτά του, είναι το μικρότερο σε διάρκεια LP που έχουν κυκλοφορήσει, και πιθανολογώ ότι ενδέχεται να ακολουθήσει ένα δίδυμο άλμπουμ στο μέλλον, στη λογική που έκαναν κάποτε οι BTBAM με τα δύο "Automata" ή οι Haken με τα "Vector" / "Virus".

Η επαγγελματική τους αυτονόμηση απ’ τις δισκογραφικές, η έξοδος του κιθαρίστα Luke Hoskin απ’ τις περιοδείες (παραμένει στο στούντιο) και οι εναλλαγές μελών για μπάσο και ντραμς σίγουρα επηρέασαν την διάρκεια που πήρε ο δίσκος για να κυκλοφορήσει, και άρα δεν πρόκειται για βαθιές καλλιτεχνικές ζυμώσεις που καθυστέρησαν την κυκλοφορία νέου υλικού. Με παράλληλες δουλειές και οικογένεια, οι Protest the Hero δεν επιστρέφουν με έναν δίσκο που θα συμπαρασύρει ό,τι αναμέναμε, αλλά αντιθέτως ακολουθούν το δρόμο της μικρότερης αντίστασης, γράφουν δηλαδή αυτό που θέλουν και αισθάνονται. Προφανώς υπάρχουν κομμάτια που ζαλίζουν και με την τεχνική και με την έμπνευσή τους, όπως ας πούμε το υπέροχο "The Mariner" (που φέρνει στο μυαλό με τις πολυφωνίες του και τους Native Construct), όμως μπορεί συνολικά ο δίσκος να αποτελέσει ικανό πόλο αναφοράς για την φετινή μουσική παραγωγή; Μάλλον όχι έξω απ’ τον κόσμο της προοδευτικής μουσικής. Κι αυτό είναι οκ.