Hysterese

Οι Hysterese είναι ένας περίεργος τύπος συγκροτήματος. Από αυτούς που δεν τους αρέσουν τα λούσα και η διαφήμιση σε υπερθετικό βαθμό, από αυτές τις μπάντες που δεν θέλουν να γίνουν γνωστοί με αθέμιτα μέσα. Διάολε, σε στιγμές αναρωτιέμαι αν θέλουν καν να γίνουν γνωστότεροι από όσο ήδη είναι. Προερχόμενοι από τη Γερμανία, τους διακατέχει εμφανισιακά και μουσικά μια ακαταμάχητη ολντσκουλιά. Σήμα κατατεθέν τους το γεγονός ότι στα περισσότερα των δεκαπέντε χρόνων πορείας τους κι έχοντας συμπληρώσει πλέον την πέμπτη τους κυκλοφορία, το όνομα όλων αυτών των δίσκων είναι απλά "Hysterese". Ναι, και για τους πέντε δίσκους.

Αυτή τη φορά θα μιλήσουμε (τι έκπληξη!) για το "Hysterese", το πέμπτο κατά σειρά, και κατά τη γνώμη μου το δίσκο που τους ξεχωρίζει επιτέλους από την αφάνεια. Οι Hysterese πατούν βαριά στο underground. Το post-punk φαινομενικά κυριαρχεί, διαποτίζεται όμως με ένα άγριο rock ‘n’ roll που δεν το αφήνει να χαλαρώσει ούτε στιγμή. Φυσικά με πολλές δόσεις ατόφιου heavy metal στην κιθάρα αλλά και στη γενικότερη αισθητική, το post-punk των Hysterese δεν είναι από αυτά που χορεύονται. Είναι από αυτά που παίζονται σε υπόγεια και θυμίζουν σουηδική ροκιά (είναι αναπόφευκτη η σύνδεση των φωνητικών με αυτά των Terrible Feelings, λόγω αυτού του χαρακτηριστικού σχεδόν, αλλά όχι φάλτσου). Δυο δείγματα καλής θελήσεως είναι σίγουρα η εισαγωγή του "Sedative Nights" και αργότερα του "Paintrader" - άντε, να βάλουμε σε αυτή την κατηγορία και το "Uphill Battle" στο τέλος.

Μεγάλο κομμάτι της αλητείας των Hysteresse κουβαλά η αυθεντική, μπάσα φωνή της Helen Runge που ανάβει τα γκάζια και δίνει μια περίσσια γοητεία, δεν μονοπωλεί όμως. Συχνά τη σκυτάλη παίρνει ο Moritz Kehle για να ξεκούραση τη συν-κιθαρίστρια του, ή και για να δώσει μια άλλη τελείως πτυχή στα τραγούδια του δίσκου. Τον βρίσκουμε να δίνει εξαιρετική ερμηνεία στο σπιντάτο "Golden Boy". Τιτάνια στιγμή του δίσκου όταν ξαφνικά, μια γνωστή μελωδία ακούγεται και «ω να σου…», είναι το "Necropolis" των Manilla Road! Εξαιρετικός τρόπος να σε ξεσηκώσει για γκάζια μέχρι το τέλος ένας δίσκος, εκεί που δεν το περιμένεις!

Μέσα σε όλα, να αναφέρουμε πως προτού ηχογραφήσουν τον πέμπτο τους δίσκο, οι Hysterese άλλαξαν και σύνθεση, και αυτό κάπως φαίνεται. Η ροή τους είναι ανεξέλεγκτη. Μπορούν από την doom γκοθιά των "Only Players Left Alive" και "Obsidian" να μεταπηδήσουν με ασφάλεια στις χορευτικές proto-metal καταστάσεις του "No Dreams" και τις αυθεντικές ρυθμικές γκραβούρες των "Love Hurts", "Dark Horse" και "Nightfall".

Είναι εξαιρετική ανάσα φρεσκάδας όταν έρχεσαι σε επαφή με έναν δίσκο που βάζει με άνεση ένα συγκρότημα στο χάρτη. Παρόλο που δεν κυνηγούν κανένα λούσο ή πρωτοπορία, οι Hysterese παραδίδουν έναν δίσκο απολαυστικό, χωρίς fillers, ηθελημένα underground, και άγνωστο αν ηθελημένα ή όχι ευφυή για τα δεδομένα στα οποία επιλέγει να χωρέσει. Με βρίσκω να επιστρέφω σε αυτόν ξανά και ξανά. Όπως και στους Manilla Road. Αν σας συγκινεί οποιαδήποτε από τις ηχητικές τους επιρροές που αναγράφονται, είναι δεδομένο ότι θα περάσετε καλά.

Bandcamp