Poison The Well

Το αγαπημένο μου χόμπι πέρυσι και φέτος, είναι να ακούω δίσκους από συγκροτήματα του ευρύτερου πατροπαράδοτου metalcore ήχου που διαλύθηκαν ή/ και είχαν να ηχογραφήσουν αρκετά χρόνια, με το αποτέλεσμα να μη ανταμείβει ανεξαιρέτως, βλέπε Deadguy, Mclusky, και πολλά ακόμη χαρακτηριστικά παραδείγματα. Στο άκουσμα εδώ και λίγο καιρό, πως οι Poison The Well επανασυντάχθηκαν και επρόκειτο να κυκλοφορήσουν και δίσκο που σηματοδοτήθηκε με την κυκλοφορία του τραγουδιού "Trembling Level" κάτι μέσα μου σκίρτησε, και η καρτερική αναμονή διήρκησε για περισσότερο από ένα χρόνο.

Το δηλητηριασμένο πηγάδι όμως αργεί να δράσει, αλλά όταν η δραστική ουσία κάτσει για τα καλά στον οργανισμό, τότε έχουμε πρόβλημα. Ειρωνικά και σε ένα αστείο timing, ο νέος δίσκος των Poison The Well με όνομα "Peace In Place", καταφθάνει σε μια κοσμική στιγμή που η ειρήνη είναι μια κάπως δυσεύρετη συνθήκη (γραπτά που κατατίθενται με απόλυτη γνώση της ειρωνείας του ονόματος της γράφουσας). Σε τέτοιες στιγμές, χρειαζόμαστε το ξέσπασμα πιο πολύ από ποτέ και για όλους εμάς που ο σκληρός ήχος είναι καταφύγιο ισχυρότερο κι από ατσάλινους κύβους, έχουμε ανάγκη τις μπάντες που αγαπήσαμε μικρά και χάθηκαν λόγω προσωπικής ζωής, βιομηχανίας ή άλλων συνθηκών, να τις βλέπουμε να επιστρέφουν λάμποντας.

Μπορεί λοιπόν το "Trembling Level" να μην μου έκανε και τόση αίσθηση, ίσως για κάποιο λόγο όμως, δεν βρέθηκε μέσα στο "Peace In Place". Αντιθέτως, το "Thoroughbreds" έδωσε ένα στίγμα που αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό - ένα συγκρότημα που μεγάλωσε, αλλά θυμάται τι είναι.  Κι ακόμη περισσότερο το μεγάλο single "Everything Hurts" μας δίνει λίγους παλιούς καλούς αγαπημένους Poison The Well - άλλοτε αδυσώπητοι, άλλοτε απαλοί σαν βούτυρο σε φρεσκοφρυγανισμένο ψωμί, γράφουν ένα κομμάτι με μεγάλο ρεφρέν και προδιαγραφές για επιτυχία - θυμίζουν λίγο, το "Milk Lizard" των Dillinger Escape Plan. Όλοι τους, έχουν μεγαλώσει σαν το κρασί, με τα φωνητικά του Jeff Moreira να μοιάζουν ίσως και καλύτερα από τα νιάτα του και στην τσιριχτή αλλά και στην καθαρή εκδοχή τους.

Φτάνει λοιπόν στα χέρια μας και ολόκληρο το "Peace In Place" μετά από δύο εξαιρετικές επιλογές για singles τα οποία τα βρίσκουμε στην τρίτη και τέταρτη θέση του tracklist. Και κάπως καταφέρνουν οι μπαγάσες, και δημιουργούν εκκίνηση πιο εκρηκτική από το υλικό που ήδη κυκλοφορεί. "Wax Mask" με Converge- ικές προεκτάσεις στις κιθάρες του Ryan Primack, κι από την άλλη ένα "Primal Bloom", που όταν οι ρυθμοί πέφτουν, μας αφήνει με σπαραξικάρδιους στίχους απομόνωσης επιβληθείσας ή αυτοπροκληθείσας, δεν έχει καμία σημασία κι ένα ευφυές breakdown.

H συνταγή, σε σημεία, παραμένει πιστή. "Weeping Tones", "Bad Bodies" και "Melted" πάλλονται ανάμεσα σε αδυσώπητη οργανοπαιξία και σκληρά φωνητικά, σε μίνιμαλ αισθητική προσέγγιση και γλυκά λόγια. Πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει το κομμάτι "A Wake Of Vultures" που φέρει μια μαστοντονική, prog εσάνς, πάντοτε σκληρή μα και ίσως λίγο πιο πειραματική σύνθεση. Το "Drifting Without End" από την άλλη υιοθετεί μια πιο αφαιρετική, σχεδόν alt/ post metal προσέγγιση και είναι το μοναδικό κομμάτι του δίσκου που υιοθετεί μόνο καθαρά φωνητικά με εξαίρεση τον τελευταίο στίχο - θυμίζει λίγο The Ocean εποχών "Anthropocentric" / "Heliocentric". Στο ίδιο κλίμα με πιο σκληρές πτυχές, και το κατα(π)ληκτικό "Plague Them The Most" που εκτείνεται φαινομενικά σε σχεδόν δέκα λεπτά, με διαφορά το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι των Poison The Well και τρανή απόδειξη των πλέον post metal επιρροών που άφησαν να ξεχυθούν προς το τέλος του δίσκου. Στην ουσία όμως, το ένα τρίτο αυτών των λεπτών δεν χρησιμοποιείται, δημιουργώντας ένα hidden track ίδιας ιδιοσυγκρασίας.

Στο νέο δίσκο των Poison The Well βλέπουμε τα συστατικά να περνούν από το post-hardcore στο post-metal, όταν το metalocore δεν είναι αρκετό. Βλέπουμε τον υπαρξισμό του Moreira να κυριαρχεί στις καρδιές μας μέσω των στίχων του. Μα κυρίως, αντιμετωπίζουμε μια μπάντα που αρνείται να πεθάνει ή να γεράσει, επανεφευρίσκοντας τον εαυτό της στο σήμερα. Αναζωογονητική ακρόαση.

Bandcam