Irreversible Entanglements

Τί εχουμε από αυτούς; Keir Neuringer (alto και σοπράνο σαξ), Luke Stewart (μπάσο), Aquiles Navarro (τρομπέτα, πιάνο) και Tcheser Holmes (τύμπανα). Το ομώνυμο του 2017 και μετά "Open The Gates", "Protect Your Light", και "Who Sent You?" στην σειρά με διαφορα τρια και ενα και δυο χρόνια το ένα απο το άλλο αντιστοιχα.
Το νέο άλμπουμ των Irreversible Entanglements, μετά από τρία χρόνια τώρα, "Future Present Past", επιβεβαιώνει γιατί το σχήμα παραμένει μια από τις πιο ανήσυχες και πολιτικά φορτισμένες φωνές της σύγχρονης jazz. Με ρίζες στην προοδευτική free jazz αλλά και έντονη ποιητική αισθητική, ο δίσκος λειτουργεί σαν ένα ηχητικό μανιφέστο που κινείται ανάμεσα σε παρελθόν, παρόν και ένα αβέβαιο μέλλον.

Η παρουσία της Camae Ayewa (γνωστής και ως Moor Mother φυσικά) παραμένει καταλυτική. Η φωνή της δεν αφηγείται απλώς. Τα λογια της και η ιδέα της επιτίθεται, καταγγέλλει, διεκδικεί χώρο. Δίπλα της, η Motherboard προσθέτει μια δεύτερη φωνητική διάσταση, πιο υπνωτική αλλά εξίσου φορτισμένη, δημιουργώντας ένα συνεχές τσίτωμα που διατρέχει τον δίσκο.

Μουσικά, το σύνολο ισορροπεί ανάμεσα σε ένα jazz όμορφο χάος και έναν απόλυτο μουσικό έλεγχο. Ακούγεται και είναι αντιφατικό. Αλλά είναι πανέμορφο. Τα πνευστά ξεσπούν με ορμή, τα τύμπανα χτίζουν νευρικά πλαίσια και το μπάσο λειτουργεί σαν γείωση μέσα σε αυτή την καταιγίδα. Υπάρχουν στιγμές που θυμίζουν την πνευματικότητα του John Coltrane και την εκρηκτικότητα του Ornette Coleman, αλλά το σχήμα δεν αναπαράγει το παρελθόν, μονο μετασχηματίζει την jazz που έχουν αγαπήσει. "Vibrate Higher" και "We Know" είναι παραδείγματα κομματιών που μπορούν να λατρευτούν. Το "Don't Lose Your Head" μπορεί να μπει ως σήμα κατατεθέν τους!

Το "Future Present Past" δεν είναι εύκολο άκουσμα. Είναι πυκνό, απαιτητικό, σχεδόν ασφυκτικό σε στιγμές. Όμως αυτή ακριβώς η ένταση είναι που το καθιστά σημαντικό. Οι θεματικές του, δηλαδή φυλή, ιστορική μνήμη, κοινωνική βία, δεν παρουσιάζονται ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως βιωμένη εμπειρία. Ο δίσκος δεν προσφέρει λύσεις και στιγμές χαλάρωσεις, απαιτεί ακρόαση και συμμετοχή. Συνθετικά και σε θέμα ενορχήστρωσης, αλλά και ο τρόπος που δένουν τα λόγια, δεν διαφέρει ιδιαίτερα απο τις παλιές δουλειές τους. Αυτό άλλος θα το έλεγε σταθερότητα και άλλος επανάληψη. Η ουσία είναι πραγματικά καλή και το σύνολικό αποτέλεσμα ιδιαίτερα προσεγμένο και καλοφτιαγμένο που δεν μειώνει καθόλου την προσπάθεια. Κομμάτι σαν το "The Messenger" δεν νομίζω ότι έχουν ξαναφτιάξει!

Σε μια εποχή όπου η jazz συχνά εξευγενίζεται ή αποστειρώνεται, οι Irreversible Entanglements τελικά υπενθυμίζουν την αρχική της δύναμη ως εργαλείο αντίστασης. Ο δίσκος δηλώνει την συνέχεια τους και την σταθερή εξέλιξη τους. Το πνευματικό κλείσιμο με το μικρούλι "We Overcome" είναι μαγικό! Ένα έργο που δεν φοβάται να είναι δύσκολο, γιατί ξέρει ότι εκεί βρίσκεται η αλήθεια του.

Spotify