Port Noir

Μερικές μπάντες υπάρχουν πάντα κάπου στο ευρύτερο πεδίο ενδιαφέροντος για τον καθένα. Έτσι και οι Port Noir, από το ξεκίνημά τους σχεδόν έρχονταν (κι έφευγαν) από την προσοχή μου, παρότι είχαν πάντα κάτι που μου κέντριζε την προσοχή. Όταν άκουσα το "Redshift", το πρώτο single από το "The Dark We Keep", κάτι έμοιαζε να έχει αλλάξει για τους Σουηδούς. Βαρύτερος ήχος, ογκωδέστατες κιθάρες, κι ένα υφέρπον σκοτάδι που ήταν πιο έντονο απ’ότι μας είχαν συνηθίσει στο παρελθόν.

To "Complicated", ανέβασε τον πήχη ακόμη ψηλότερα. Μια μίξη metal με έντονα pop στοιχεια, ηλεκτρονικούς ήχους και φοβερό groove, δημιουργεί μια τρομερά έντονη φόρτιση. Το επικρατέστερο συναίσθημα σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, είναι η μελαγχολία, που όμως δεν μοιάζει επιτηδευμένη. Αυτό που έχουν καταφέρει οι Port Noir είναι να έχουν βρει μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στην ένταση και τις πιο ήπιες στιγμές.

Συνολικά, το "The Dark We Keep" ακούγεται "μονορούφι", σαν να είναι ένα συνεκτικό σύνολο, χωρίς να έχει ανάγκη να έχει στιγμές εντυπωσιασμού ή σκηνοθετημένες εκρήξεις. Αυτό δε σημαίνει πως τα επι μέρους κομμάτια δεν ξεχωρίζουν, κάθε άλλο. Πέρα από τα singles "Ebb and Flow" και "Noir", το "My Destroyer" κερδίζει με την ατμόσφαιρά του και τις παλλόμενες κιθάρες, όπως και την εξαιρετική ερμηνεία του Love Andersson.

Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία των φωνητικών τόσο ως προς την συνθετική πληρότητα του ήχου, όσο και επί της ουσίας μιας και στις μέρες μας οι υπερ-επεξεργασμένες φωνές έχουν κατακλύσει το χώρο. Αντιθέτως, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια φωνή που έχει έντονη την ανθρώπινη πτυχή, και λειτουργεί υποδειγματικά στην υποστήριξη του συναισθηματισμού που χτίζει με προσοχή η μπάντα.

Κομμάτια όπως το "Reverie" ξεδιπλώνουν μια φρέσκια προσέγγιση που ξεφεύγει από την πεπατημένη. Ανεβασμένες ταχύτητες, ισοπεδωτικοί ρυθμοί, διαρκής ένταση. Δύσκολα να μην κάνεις έστω και ασυναίσθητα headbanging στο κλείσιμο του κομματιού. Το "Bloodlust" πάλι, παντρεύει το tremolo picking με ένα χορευτικό ρυθμό, ενώ τα ηλεκτρονικά μέρη φέρνουν έναν φουτουριστικό αέρα.

To "We Shall Die Together" που κλείνει το άλμπουμ, γλυκοκοιτάει το pop, σε μια αέναη κορύφωση, μέχρι την έκρηξη που κλείνει λίγο το μάτι στους Sleep Token, χωρίς όμως να έχει ίχνος αντιγράφου.

Μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη λοιπόν με το "The Dark We Keep", φέρνει τους Port Noir στο προσκήνιο του μοντέρνου, alternative prog χώρου. Χωρίς να λείπουν οι επιρροές από συνοδοιπόρους όπως οι Leprous, αυτό που καταφέρνουν οι Σουηδοί είναι όχι μόνο να βάλουν τη σφραγίδα του δικού τους ήχου, αλλά να το κάνουν με τρόπο που ξεφεύγει από την κλινική, τεχνοκρατική προσέγγιση που σαν παγίδα τραβάει άλλους. Χτίζοντας με δομικό υλικό το συναίσθημα, καταφέρνουν να συγκινήσουν και να μας τραβήξουν στο σκοτεινό τους κόσμο.