The Holeum

Οι Ισπανοί παρουσιάζουν τον τρίτο ολοκληρωμένο δίσκο, "Ensis" και μας καλούν να τους ακολουθήσουμε σε ένα ταξίδι εξερεύνησης του σύμπαντος, με όχημα την μουσική τους. Ο χώρος που κινούνται στέκεται ανάμεσα σε διάφορους ήχους με κοινή όμως συνισταμένη τη βαριά, σίγουρα μελωδική, ατμόσφαιρα. Post metal, progressive, doom στοιχεία, sludge, post rock, death metal περάσματα, σε ένα σκοτεινό σύνολο που τραβάει το ενδιαφέρον, παρά το ότι κινείται σε χώρους που έχουμε μάλλον υπερπροσφορά.

Ας ξεκινήσουμε από την παραγωγή βασικά. Λοιπόν τα τελευταία χρόνια συναντάμε όλο και περισσότερες πολύ καλές παραγωγές σε αυτό τον ήχο. Με μέγεθος, διαύγεια, προσοχή στις λεπτομέρειες που αναδεικνύουν το βάθος των συνθέσεων και μια φυσικότητα που δεν χάνει τα σημεία επαφής με τα αυτιά του ακροατού. Η μουσική των The Holeum έχει ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά, με αποτέλεσμα να είναι πολύ καλά στηριγμένες οι ιδέες και οι αναπτύξεις τους από την δουλειά των Karl Daniel Lidén και Daniel Gil.

Συνεχίζοντας πρέπει να πω ότι μου άρεσε και το artwork του Luis Albaladejo. Νομίζω ότι δένει καλά με τον ήχο και τον προσανατολισμό του δίσκου, χωρίς να εγκλωβίζει πάνω του την προσοχή. Το ίδιο το θέμα του δίσκου ακουμπάει σε τομείς της αστροφυσικής γύρω από τις μαύρες τρύπες και την σκοτεινή ύλη. Είναι θέμα που εξερευνούν αρκετά ως μπάντα οι The Holeum, άλλωστε από εκεί έχουν αντλήσει και το όνομά τους.

Η μουσική παρουσιάζει σχετικά άμεσα τις διαφορετικές πτυχές της, δε θα χρειαστεί δηλαδή να προχωρήσει κάποιο αρκετά μέσα στο δίσκο για να καταλάβει περίπου τί ακούει, από την άλλη όμως παρουσιάζει στην πορεία όλο και περισσότερα, μικρά ή μεγάλα, στοιχεία που διατηρούν το ενδιαφέρον. Δεν είναι ένα επίπεδο άλμπουμ με μονοκόμματη ροή. Για παράδειγμα, χωρίς να έχει προλάβει να κάτσει ακόμα πολύ ώρα στα αυτιά, από το τρίτο ήδη κομμάτι "Macrocosm + Microcosm", μεταφέρει το κέντρο της δημιουργίας από το πιο post metal, που έχει ως σημείο αναφοράς τους The Ocean και τους Isis, σε πιο doom φόρμες, αλλάζοντας το πλαίσιο.

Σε όλο το άλμπουμ ξεχωρίζουν κατά βάση δύο κεντρικοί πυλώνες έκφρασης. Οι κιθάρες και τα φωνητικά. Ο Pablo Edigo έχει κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά, παρουσιάζοντας αρκετές διαφορετικές πλευρές στις ερμηνείες του αλλά όλες υψηλού επιπέδου, ποιοτικά και εκφραστικά. Από brutal, άγρια, μελωδικά καθαρά, σε πιο goth - όλα προσθέτουν στην ποικιλία και την ατμόσφαιρα του δίσκου. Οι κιθάρες από την άλλη κρατάνε τη βασική διαμόρφωση των τραγουδιών. Όμορφα μελωδικά lead, ογκώδη riff, καθαρά μέρη και τόσες αλλαγές όσες χρειάζονται.

Υπάρχουν μέρη του "Ensis" που μου θύμισαν ακόμα και τους Septic Flesh εποχής "A Fallen Temple". Είναι κάποια καθαρά φωνητικά, μαζί με τα synthιa και την ορχηστρική υποβοήθηση - από τον Daniel Gil και τα δύο - που δίνουν αυτό το σκοτεινό, ατμοσφαιρικό μα ταυτόχρονα μεγάλο αποτέλεσμα. Να πω εδώ ότι και τα τύμπανα με το μπάσο κάνουν πολύ σοβαρή, πολύ προσεγμένη δουλειά. Κρατάνε την οπτική που πρέπει πάνω στο υλικό χωρίς να αλλοιώνουν τα χαρακτηριστικά του με ανούσιες φανφάρες. Ανεβάζουν ρυθμούς όταν τους παίρνει, βάζοντας μέχρι και blast beats, μένουν ακλόνητα σταθερά εκεί που πρέπει να κρατήσουν τα ηνία και δίνουν λεπτομέρειες όταν αυτές είναι αναγκαίες.

Συνολικά το τρίτο άλμπουμ τον The Holeum είναι πάρα πολύ καλό. Νομίζω ότι στον ατμοσφαιρικό, post/doom/progressive/sludge χώρο είναι από τις καλύτερες δουλειές του πρώτου τριμήνου της χρονιάς. Έχει ιδέες, δυνατό songwriting, αλλαγές στον προσανατολισμό χωρίς να χάνει πουθενά σε όρους συμπάγειας, καλές ερμηνείες και αρκετά υψηλό memorability. Αξίζει σίγουρα κάποιο να επενδύσει χρόνο σε αυτό, ειδικά αν κινείται γύρω από τέτοιους ήχους