Crimson Glory

Η διαδρομή από την πρώτη ανακοίνωση νέας μουσικής από τους Crimson Glory πριν σχεδόν δύο χρόνια μέχρι και σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, έχει υπάρξει ένας ψυχικός Γολγοθάς (κοίτα να δεις πράγματα, είναι και Μεγάλη Παρασκευή σήμερα). Και ίσως, για κάποιον με τη δική μου φιλοσοφία σε σχέση με τις επανασυνδέσεις, αλλαγές εμβληματικών μελών σε υπερλατρεμένες μπάντες, back-to-the-roots-με-το-ζόρι comeback albums και άλλες τέτοιες ιστορίες που διαδραματίζονται κατά κόρον την εποχή της ρετρολαγνείας, τόσο από όσους δεν έζησαν τις στιγμές που προσκυνούν, όσο και από εκείνους που προσπαθούν ακόμα να κρατούν λάβαρα ψηλά ως placebo effect για την νιότη που έφυγε και δεν ξαναγυρίζει, η ανάληψη της παρουσίασης του "Chasing The Hydra" είναι ένα βασανιστήριο (όχι ηχητικό) που μόνος μου χάρισα στον εαυτό μου και με οδήγησε "In Dark Places".

Σχεδόν 38 χρόνια μετά από την πρώτη φορά που οι νότες της Πορφυρής Δόξας άγγιξαν τα εφηβικά αυτιά μου, ακόμα δεν μπορώ να βρω τα λόγια έκφρασης ανάλογης των συναισθημάτων μου. Ένα είναι σίγουρο: τα "Crimson Glory" και "Transcendece", δημιούργησαν νέους μουσικούς χάρτες στην ύπαρξή μου, ακριβώς με την ίδια ένταση και σημασία που το έκαναν τα "Abigail", "Rage For Order", "Nightfall", "Into The Mirror Black", "Perfect Symmetry" και "Gutter Ballet", για να ονομάσω μερικά από τα σημαντικότερα έργα τέχνης της ζωής μου. Το λαρύγγι δε του μαγικού, παράξενου πλάσματος που άκουγε στο όνομα John Patrick McDonald και ακόμα πιο συχνά στο "Midnight" μέχρι να φύγει από αυτό το realm το 2009, είναι ίσως η κορυφαία εκ της πεντάδας των πιο αγαπημένων μου μεταλλικών φωνών όλων των εποχών.

Και αφού ξεκαθάρισα το βαθμό σημαντικότητας των Crimson Glory για την ύπαρξή μου, θεωρώ χρέος μου να ξεκαθαρίσω κάτι ακόμα: δεν τα πάω καθόλου καλά με τις αλλαγές συνθέσεων των μπαντών, ειδικά σε εμβληματικά μέλη (εξαιρώ τους Sabbath, που λάτρεψα ακόμα περισσότερο με Dio και Tony Martin), όπως και με τα νοσταλγικά comebacks, πόσο μάλλον τα τελευταία χρόνια που η εξαργύρωση ονόματος του (ένδοξου;) παρελθόντος έχει γίνει της μοδός περισσότερο και από το TikTok. Φυσικά και είναι δικαίωμα του κάθε μουσικού να μη θέλει να γίνει υπάλληλος γραφείου στα 50 και 60 του χρόνια και να μπορεί να βιοπορίζεται με συναυλίες και merch και ενίοτε με νέα albums, ακόμα και αν αυτά έρχονται 25 και 30 χρόνια μετά από το τελευταίο, όπως είναι και δικό μου δικαίωμα να αδιαφορήσω πλήρως, όχι προς έλλειψη σεβασμού για το παρελθόν που με έκανε συναισθηματικά πλουσιότερο άνθρωπο και θα είμαι πάντα ευγνώμων για αυτό, αλλά ακριβώς για να προασπίσω αυτό το συναίσθημα και αυτή την κληρονομιά στο προσωπικό μου timeline.

Κάπως έτσι λοιπόν, άργησα πολλά χρόνια να πατήσω play στο, μέχρι και πέρυσι, τελευταίο δημιούργημα κάτω από το όνομα Crimson Glory, το "Astronomica" του 1999. Φαντάζομαι πως η επιστροφή στο μέταλλο χαροποίησε αρκετό κόσμο τότε, μια που η γεύση που είχε αφήσει το Ζεππελινικό διαμαντάκι "Strange And Beautiful" ήταν πικρή - όχι σε μένα, που το αγάπησα για αυτό που ήταν, παράξενο και όμορφο, από έναν κόσμο πολύ μακριά από τα δύο πρώτα αριστουργήματα, αλλά γεμάτο συναισθήματα και αυθεντικές ιστορίες να πει.

Το "Treiskaideka" που άνοιξε την αυλαία του νέου κεφαλαίου πριν δύο χρόνια, τολμώ να πω πως με ενόχλησε - όχι μόνο σαν τραγούδι, αλλά και σαν status. Η υπόθεση του τραγουδιστή ήταν χαμένη ούτως ή άλλως για μένα εδώ και δεκαετίες, καθαρά λόγω της εμβληματικότητας και απόλυτης μοναδικότητας της αυθεντικής φωνής και όχι επειδή ο Travis Wills που έχει αναλάβει πλέον το ακατόρθωτο έργο (όπως και ο Wade Black ή ο Todd La Torre παλαιότερα) είναι κακός τραγουδιστής - κάθε άλλο: θα ήθελα ειλικρινά να έκανα ηχητική γνωριμία με τέτοιες φωνές κάτω από άλλες συνθήκες και όχι μέσω θρύλων άλλων εποχών υπό καθεστώς αχρείαστου reboot.

Αυτό που αλλάζει ακόμα πιο πολύ τα δεδομένα εδώ όμως, είναι η απουσία του μεγάλου Jon Drenning, ο οποίος είναι εξίσου εμβληματικός με τον Midnight. Με την ακρόαση αυτού του πρώτου single, η περιέργεια ικανοποιήθηκε και η απόφασή μου, όπως σε κάθε τέτοια περίπτωση (βλέπε Sanctuary, Nevermοre, Queensrÿche) ήταν να μην ασχοληθώ περαιτέρω. Η μοίρα όμως παίζει σκληρά παιχνίδια και να ’μαι με το album στο player και το πληκτρολόγιο κάτω από τα δάχτυλα...

Από την μια, δεν μπορώ να αντιμετωπίσω την μουσική του "Chasing The Hydra" ως Crimson Glory - σύμφωνα πάντα με τη δική μου νοοτροπία. Από την άλλη, δεν μπορώ να κάνω πως προσπερνάω το όνομα πάνω στο εξώφυλλο (αν και προσπερνάω το ίδιο το εξώφυλλο, που βρίσκω τουλάχιστον κακόγουστο) και να το δω ως δίσκο μιας άλλης μπάντας, σαν αυτές τις δεκάδες του NWOTHM που κάποιες φορές, πιάνουν το CG feel πιο on point, πιο αγνά, πιο αυθόρμητα, πιο τίμια. Εκεί ίσως έγκειται και η μεγάλη δυσκολία σε αυτή εδώ την παρουσίαση, το βασανιστήριο στο οποίο αναφέρθηκα πιο πάνω: αδυναμία σύνδεσης με τις συνθέσεις ενώ είναι καλοπαιγμένες, ασυμβατότητα με το Crimson Glory canon ενώ τα τρία πέμπτα της αρχικής μπάντας είναι παρόντα, αστοχία εύρεσης συναισθηματικού βάθους στις μελωδίες που ταξιδεύουν επί 47 λεπτά ψάχνοντας ένα check point μέσα μου, ενώ μιλάμε για ένα κατά τα άλλα, αξιοπρεπές ηχητικό αποτέλεσμα.

Το αν λοιπόν κάποιος θα βρει φάρο και καταφύγιο στον λυρισμό του "Broken Together" που προσπαθεί να θυμίσει "In Dark Places", στην ανεκδιήγητη αναφορά της έναρξης του "Chasing The Hydra" στο "Red Sharks", στο "Treiskaideka" που πιέζει προς μια "Lady Of Winter" κατεύθυνση εις μάτην ή στο Crimson Glory-meets-Sanctuary πάντρεμα του αρκετά ενδιαφέροντος "Angel In My Nightmare", είναι περισσότερο ζήτημα ήθους και όχι τόσο του μουσικού περιεχομένου μιας ξαφνικής επιστροφής των μασκοφορεμένων μουσικών από τη Φλόριντα 27 χρόνια μετά, που κάποτε μαζί με αυτούς που λείπουν πολύ σήμερα, άλλαξε τη ζωή σε μερικούς από εμάς. 27 χρόνια σιωπής είναι πολλά, όπως και οι αλλαγές στις ζωές και αντιλήψεις όλων των συμμετεχόντων σε τούτη την ακρόαση - ακρόαση που για μένα, είναι αναμφίβολα η τελευταία.

Είμαι σίγουρος πως οι Crimson Glory θα βρουν την ανταπόκριση που ζητούν στα επόμενα festivals τύπου Up The Hammers και Keep It True, όπως και θα συζητηθούν για μερικές εβδομάδες στα social media, έτσι όπως επιτάσσει ο άκρατος ενθουσιασμός με κοντινή ημερομηνία λήξεως αυτής της εποχής. Είμαι επίσης σίγουρος πως το "Chasing The Hydra" θα καταλήξει πολύ σύντομα σε ένα σκονισμένο συρτάρι παρέα με το "Astronomica", σαν μια Χαμένη Αντανάκλαση χωρίς επιστροφή, να κοιτάζει το πάνω ράφι με τα δύο πρώτα albums να παίζουν στο repeat, λιώνοντας ακόμα και τις πιο παγωμένες καρδιές, για πάντα.

"Chasing The Hydra" official lyric video